Tuesday, May 15, 2007

1 χρόνος blogging…

…έκλεισε το Σάββατο.

Αυτές τις μέρες πνίγομαι και μόλις τώρα προλαβαίνω να ανεβάσω αυτό το post.

Αρχικά είχα αποφασίσει να μην κάνω αναφορές σε συγκεκριμένα άτομα, γιατί έτσι θα αδικούσα πολλούς άλλους που δε θα ανέφερα. Στη συνέχεια, όμως, σκέφτηκα πως αν δεν ανέφερα κανέναν, θα αδικούσα πολύ περισσότερο αυτούς τους πρώτους... Έτσι, λοιπόν, θέλω να τονίσω πως όπου αναφέρονται παρακάτω κάποιοι πολύ εκλεκτοί, αυτό δε σημαίνει πως οι υπόλοιποι δεν είναι αγαπητοί.

Το blog ξεκίνησε μια Παρασκευή του περασμένου Μαΐου, μετά από μια κουβέντα στο παλιό blog του Χρήστου Μιχαηλίδη, σχετικά με τα επεισόδια του "Ιεράπετρα" αμέσως μετά τον τελικό του Κυπέλλου. Ταυτότητα blogger είχα αποκτήσει από παλιότερα, για να σχολιάζω στο τότε blog του Νίκου Δήμου, το οποίο επίσης είχα ανακαλύψει από μια αναφορά του Μιχαηλίδη στη στήλη του στην Ελευθεροτυπία.

Ποδαρικό έκανε ο aggelos-x-aggelos, ενώ το πρώτο comment στο οποίο απάντησα ήταν λίγες μέρες αργότερα ένα της sofi-k. Σύμπτωση, καθώς τότε δε γνώριζα τη μεταξύ τους σχέση.

Εδώ πρέπει να κάνω μία μικρή και σημαντική στάση για να αναφέρω πως η sofi-k είναι για μένα ψηλότερα απ’ όλους στη λίστα των επισκεπτών του blog ετούτου, καθώς είναι η μόνη που με επισκέπτεται τόσο τακτικά από το ξεκίνημα του blog μέχρι σήμερα. Και μάλιστα, έχοντας πάντα έναν καλό λόγο να πει και μια όμορφη καλημέρα. Και την ευχαριστώ γι’ αυτό πάρα πολύ, θέλω να ξέρει ότι το εκτιμώ ιδιαιτέρως.

Σε αυτήν την κατηγορία επισκεπτών, πρέπει οπωσδήποτε να αναφέρω και τη Ραλλού που είναι η πιο αγαπημένη απ’ όλους, και τη μοναδική Maika, της οποίας τα σχόλια ξεχωρίζουν πάντοτε. Μαζί και τη Μαρίνα, η οποία μπορεί να μην περνάει από εδώ πολύ συχνά, αλλά είναι πάντα χαρά μου να τη βλέπω.

Η αδυναμία μου, το προβατάκι, που πλέον έχει μία… εναλλακτική σχέση με την bloggόσφαιρα, κλείνει τον κύκλο των παλιών και αγαπημένων που κυκλοφορούν ακόμη εδώ γύρω, ενώ υπάρχουν και κάποιοι που από καιρό μας έχουν αφήσει και μου έχουν λείψει πολύ… όπως η απουσία και η in silence. Καλή τους ώρα, όπου και να είναι.

Μου λείπει επίσης το Πωλινάκι και η Κατερίνα, που σιγά-σιγά χαλαρώνει και η δική τους σχέση με το άθλημα…

Τότε τα παλιά τα χρόνια λοιπόν… το blog είχε ξεκινήσει με πολύ πιο απρόσωπο χαρακτήρα, περισσότερο για να εκφράσω κάποια πράγματα που ήθελα σε ένα αρκετά πιο σοβαρό ύφος απ’ ότι σήμερα. Στην αρχή απαντούσα στα σχόλια πολύ σπάνια, μόνο όταν υπήρχε σημαντικός λόγος να το κάνω.

Στην πορεία αυτά όλα έχουν αλλάξει, postάρω αρκετά πιο συχνά, σε πολύ πιο ανάλαφρο τόνο, είτε πρόκειται για σοβαρά θέματα είτε για χαζομάρες, ενώ σας απαντάω πολύ περισσότερο από παλιά.

Ποτέ δεν προλαβαίνω να γράψω όλα αυτά που θέλω, απλούστατα γιατί πάρα πολλά πράγματα που σκέφτομαι καταλήγουν να είναι ιδέες για post.

Αποτέλεσμα είναι τα posts που ανεβαίνουν να είναι πολύ ανομοιογενή μεταξύ τους ως προς τη θεματολογία, το ύφος, αλλά και τη δομή τους. Παραμύθια, τραγούδια, ανέκδοτα, περίεργες ειδήσεις, θέματα της επικαιρότητας, θέματα πολιτικά, θέματα κοινωνικά που με απασχολούν, προσωπικά σε δεύτερο πρόσωπο συνήθως, εμπειρίες ή βιώματα, ιστορίες για αγρίους και όχι μόνο. Μέχρι και σε παιχνίδια-αλυσίδες έχω παίξει… Αν μου το λέγανε αυτό πριν από ένα χρόνο…

Επίσης έχει σημασία ίσως ότι περνάνε άτομα όλων των ηλικιών, αλλά απ’ την άλλη πλευρά δεν μπορώ να πω ότι υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στα φύλα…

Γενικά πιστεύω πως τα πρόσωπα που περνάνε και σχολιάζουν κάνουν κύκλους από post σε post, ακριβώς εξαιτίας αυτής της ποικιλίας που παρουσιάζει η θεματολογία. Από τους τακτικούς επισκέπτες, λίγοι είναι αυτά που τα διαβάζουν όλα. Οι περισσότεροι διαβάζουν κάποιο συγκεκριμένο είδος post, ανάλογα με τα ενδιαφέροντά τους, δηλαδή άλλοι είναι αυτοί που μου αφήνουν σχόλια στα παραμύθια και άλλοι είναι αυτοί που αφήνουν όταν γράφω ας πούμε για την παιδεία.

Υπάρχουν κάποιοι λίγοι που διαβάζουν πάντα με προσοχή αυτά που γράφω και έχουν πάντα κάτι έξυπνο να πουν, όπως η just me, η salome (πού βρίσκεσαι…;) και ο asteroid. Σ’ αυτήν την κατηγορία πρέπει να μπει και η αγαπημένη Γεωργία. Πολύ σημαντική η παρουσία τους, καθώς αντιπαθώ όσο τίποτα άλλο τα σχόλια του στυλ "μπράβο, ωραία τα λες" ή "καλημέρα".

Υπάρχουν κάποιοι πολύ αξιόλογοι άνθρωποι, που μου βγάζουν μία απίστευτα θετική διάθεση με την ευγένεια, την καλοσύνη και το χιούμορ τους, όπως ο Σταύρος και ο street spirit.

Η Ατταλάντη θα έχει πάντα ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου, καθώς συνηθίζει να είναι παρέα ή και έμπνευση για τα πιο ωραία κείμενά μου.

Η Jul-Jul είναι η μοναδική από όλους εσάς που επέλεξα να γνωρίσω από κοντά, έτσι για να βεβαιωθώ ότι και οι bloggers είναι φυσιολογικοί άνθρωποι…

Μία στάση και για το συνάδελφο anarchist, που τόσο συμφωνούμε και τόσο διαφωνούμε και γι’ αυτό απολαμβάνω πάντα τις συζητήσεις μας εδώ και οπωσδήποτε μία για τη Φανή, γιατί αυτή η διαδικτυακή μας συνάντηση ήταν από τα πιο τυχερά πράγματα που μου έχουν συμβεί εδώ και καιρό. Η δυναμική που φέρει με την ηλικία της με επηρεάζει με πολύ θετικό τρόπο, όσο κι αν δε θα το καταλάβει ποτέ.

Τέλος, ιδιαίτερη αναφορά στη mad2luv και την αύρα που φέρνει μαζί στο πέρασμά της!

Παρ’ όλο που γράφω για μένα και για κανέναν άλλον, είναι τιμή μου να αναφέρω ότι μετά από 1 χρόνο δεν έχει υπάρξει κανένα post χωρίς comments. Το post με τα περισσότερα comments ήταν "Η νονά", που έφτασε τον αριθμό 41 μέσα σε 2 μέρες ακριβώς. Το post με τα περισσότερα hits από το Google και τα άλλα ψαχτήρια είναι, σύμφωνά με τον counter μου, τα "Μεταλλαγμένα προϊόντα", που δε σταματάνε να το χτυπάνε δεκάδες επισκέπτες καθημερινά. Το post με τις περισσότερες αντιδράσεις ήταν σαφώς το "Homosexuality". Πιο καμένο post θεωρώ το "Το π, οι ΕΛ και οι Fanatsou με σήμα το (sn)", αν και εδώ ο συναγωνισμός ήταν δύσκολος… Χειρότερη στιγμή μου πιστεύω ήταν "Η μοναξιά του Αη-Βασίλη", εντελώς αψυχολόγητο κείμενο. Αγαπημένο μου post, τέλος, "Το τρόλλεϋ και η νερατζιά". Δεν ξέρω γιατί.

Δεν έχω σβήσει ποτέ comment, εκτός από ένα που με έβριζε άσχημα και χωρίς κανένα λόγο σε ένα εντελώς ασήμαντο post και το έσβησα περισσότερο για εσάς παρά για μένα, επίσης ένα που η Γεωργία μου ζήτησε μόνη της να το σβήσω πρόσφατα, και πολλά spam comments. Εδώ, βέβαια, δε συμπεριλαμβάνεται ο David Santos, που είναι τιμή μου μεγάλη να επισκέπτεται το blog μου και να μου λέει "πολλά ωραίος κείμενος" ή "good work" και τον αφήνω για να διασκεδάζουμε.

Επειδή μπορώ να γράφω για ώρες, όμως, άμα συνεχίσω έτσι, καλό είναι να καταλήξω κάπου.

Το blog αυτό είναι ένα βήμα έκφρασης για μένα. Συνήθως έχω πολλά πράγματα να πω και συχνά δεν ξέρω σε ποιον. Διατηρώ λοιπόν αυτό το blog, όπου μπορώ να γράφω οτιδήποτε θέλω και να είναι εκεί για να το διαβάζει όποιος θέλει. Είναι μια διέξοδος. Τα βγάζω από μέσα μου εγώ και από ‘κει και πέρα μπορεί να βρει κανείς και κάτι που να τον ενδιαφέρει. Ακούω πάντα με προσοχή αυτά που μου γράφουν και πολλές φορές αλλάζω άποψη στην πορεία. Γενικώς βρίσκω πολύ μεγάλο πράγμα αυτή τη μορφή της αμφίδρομης επικοινωνίας που προσφέρουν τα blogs.

Επίσης έχω "γνωρίσει" πολλούς καταπληκτικούς ανθρώπους, που νιώθω να τους ξέρω πολύ καλά, ακόμα κι αν δεν τους έχω δει ποτέ.

Όλους εσάς που μου κάνατε πολύ καλή παρέα ένα χρόνο.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Καλή μας συνέχεια.

ΥΓ: Αυτό το post ήταν για το δικό μου blog και για εσάς που το επισκέπτεστε. Το επόμενο post θα είναι για τα δικά σας blogs. Θα είναι άλλο ένα update στα δύο προηγούμενα που έχω γράψει για τα αγαπημένα μου blogs, που βρίσκονται στα links εκεί δεξιά, διότι έχουν αυξηθεί τρομακτικά από τότε που έγραψα το τελευταίο... Μην το χάσετε, είναι σημαντικό για μένα να γράφω για εσάς που διαβάζω.

32 Comments:

Blogger maika said...

Να ζήσεις μπλογκάκι
και χρόνια πολλά
σπέσιαλ θέματα να ΄χεις
και σχόλια πολλά!!!!

Να γράφεις και να χαίρεσαι όλο και πιο πολύ Jason!!

και μετά τις ευχές και τα δώρα...μήπως να μου έκοβες κι ένα κομμάτι τούρτα..... εκείνο που έχει και τη φράουλα απο πάνω...αν γίνεται!!
φιλιά

Tuesday, May 15, 2007 4:22:00 pm  
Blogger Jason said...

Χαχαχα είδες...; Ξέρω τι λέω...
Ό,τι κομματάκι θέλεις σου φυλάω!

Tuesday, May 15, 2007 4:49:00 pm  
Blogger asteroid said...

Χρόνια πολλά, Ιάσων, σ' εσένα και στο blog σου! (Πριν από λίγες μέρες, έχασα την ευκαιρία να σου πω Χρόνια Πολλά αυθημερόν για την γιορτή σου, αλλά τουλάχιστον τα γενέθλια του blog τα πρόλαβα!!!).
Δεν χρειάζεται να σου πω πολλά - θα σε ευχαριστήσω, μόνον, για την ευγενική σου αναφορά σε μένα. Το ότι, όπως το λες κι εσύ, περνάω τακτικά από δω και διαβάζω σημαίνει ότι λες πράγματα ενδιαφέροντα ακόμα και για κάποιον, με την ηλικία του πατέρα σου ή περίπου, και ότι τα λες με τρόπο το ίδιο ελκυστικό.
Δεν διαβάζω περισσότερα από 2-3 blogs τόσο νέων ανθρώπων, αλλά τα διαβάζω πολύ συνειδητά, ακριβώς γιατί με φέρνουν σε επαφή με μιαν άλλη γενιά και μου τεκμηριώνουν την ελπίδα ότι τα πράγματα στους νέους ανθρώπους δεν είναι τόσο απογοητευτικά όσο μερικές φορές τα φοβόμαστε οι μεγαλύτεροι ή όσο τα παρουσιάζουν τα ΜΜΕ.
Μη προβληματίζεσαι για το ότι το blog δεν είναι μονοθεματικό. Ούτε και το δικό μου είναι - και, νομίζω, τα περισσότερα δεν είναι. Είναι πολύ φυσιολογικό αυτό. Δεν είμαστε μονοθεματικοί οι άνθρωποι! Μας ενδιαφέρουν πολλά, άλλοτε είμαστε χαρούμενοι κι άλλοτε λυπημένοι, πότε εκφραζόμαστε με πρόζα πότε με στίχους, πότε με ανέκδοτα κι αστεία πότε με θλιβερές ιστορίες.
Όλα στην ζωή είναι και το να γράφουμε απ' όλα δείνει, νομίζω, πρωτίστως την κατάφασή μας έναντι όλων των πτυχών της ζωής.
Και πίστεψέ με, αυτό είναι πολύ πολύ σπουδαίο!
Νάσαι καλά, Ιάσων, να γράφεις!

Tuesday, May 15, 2007 4:54:00 pm  
Blogger asteroid said...

Εκείνο το "δείνει" την κατάφασή μας θέλει να πει "δείχνει"... Συγγνώμη!

Tuesday, May 15, 2007 4:57:00 pm  
Blogger Γκρινιάρης said...

Θα σταθώ στην ποικιλία της θεματολογίας των κείμενών σου. Είναι από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του blog σου. Όπως επίσης και η άρτια τεκμηρίωση των απόψεων σε ζητήματα που θίγεις, χωρίς αυτό να τα στερεί από τον συναισθηματισμό.

Μ' αρέσει να σε επισκέπτομαι. Συνέχισε.

Χρόνια πολλά λέμε σε blog;

Tuesday, May 15, 2007 6:39:00 pm  
Blogger Γεωργία said...

Ρε συ Ιάσονα, θέλω να σου πω κάτι...

Θυμάσαι που μου είχες πει εσύ κάτι ένα βράδυ στο msn και σου είπα "δεν απαντω γιατί θα φανεί στημένο";

Ε, τώρα απαντώ:

Δεν ξέρω αν είσαι "καλός" ή "κακός" άνθρωπος. Άποψη έχω βέβαια.

Υπάρχει όμως "κάτι" στον τρόπο που γράφεις (δηλαδή σε σένα) που με έκανε από την πρώτη στιγμή που έκανα κλικ στο "jason" να μείνω και να σε διαβάσω.

Σε συμπάθησα απότομα, πώς το λένε...

Ειλικρινά σου μιλάω, το blog σου είναι το πρώτο που ανοίγω κάθε φορά που κάθομαι στον υπολογιστή. Πολλές φορές το ανοίγω ακόμη και πριν δω τα comments πχ στο δικό μου.

Κι αυτό για μένα έχει σημασία. Είναι πολύ όμορφο να έχεις ανταλλάξει δυο κουβέντες με έναν άνθρωπο και κάθε φορά που διαβάζεις κάτι δικό του ν' ανταλλάζεις χίλιες ακόμα.

Να'σαι καλά πάντα και όπως θέλεις εσύ να είσαι, κι εγώ εδώ θα 'μαι να τα λέμε και να καιγόμαστε (επιφυλάσσομαι για το post που θα φέρει σε επαφή το ευρύ κοινό με την κινέζική μέθοδο παπακοβατάκι...;)).

Tuesday, May 15, 2007 6:41:00 pm  
Blogger allitnil said...

Καλή συνέχεια Jason! Να μεγαλώσεις να γίνεις σοφός και όλο επιτυχίες!!!!!

Tuesday, May 15, 2007 8:14:00 pm  
Blogger 3 parties a day said...

Η ανομοιογένεια στα θέματα δεν με χαλάει καθόλου πάντως εμένα. Τουναντίον. Φανερώνει τις διαφορετικές πλευρές αυτού που γράφει αλλά και της ίδιας της ζωής.

Χρόνια πολλά!

Tuesday, May 15, 2007 10:11:00 pm  
Blogger Jason said...

Σας ευχαριστώ πολύ όλους.

Δε με προβληματίζει η ποικιλία των θεμάτων, απλώς την αναφέρω ως κάτι πολύ χαρακτηριστικό του blog μου, όπως λέει και ο γκρινιάρης.

Asteroid, είναι τιμή μου μεγάλη αν βρίσκεις όντως ενδιαφέροντα τα πράγματα που λέω με τον τρόπο που τα λέω και σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

Γεωργία, χαίρομαι που περνάς τόσο συχνά από εδώ, διότι η άποψή σου είναι για μένα ιδιαίτερα πολύτιμη για το οτιδήποτε.
Περιμένω ακόμα εκείνο το post... Θέλω και αφιέρωση όμως κάτω-κάτω!

Wednesday, May 16, 2007 12:25:00 am  
Blogger Attalanti said...

Καλή συνέχεια! :)

Wednesday, May 16, 2007 7:02:00 am  
Blogger iris said...

Τελικά αυτά τα μπλογκ είναι εθιστικά !

Τις προάλες, σε μία παρέα, συζητούσαμε περί ίντερνετ. Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο ομάδες. Αυτοι που έχουν ADSL και ασχολούνται μανιωδώς με το ίντερνετ (παιχνίδια, ενημέρωση, επικοινωνία, έκφραση, αγγαρείες, όπως το ανα πληρώσεις τους λογαριασμούς σου μέσω ίντερνετ κτλ). Είναι για αυτούς κάτι τόσο συνηθισμένο όσο το να πίνουν το καφεδάκι τους το πρωί.
Υπάρχουν και οι άλλοι που είτε ασχολούνται λίγο είτε καθόλου με το ίντερνετ το φοβούνται σαν να είναι απεσταλμένος του σατανά που θα εισβάλει στα σπίτια μας, στις ζωές μας, στην καθημερινότητα μας, στις προσωπικές μας επιλογές με σκοπό να μας προδώσει και να μας κάνει κακό (λες και δεν το έχουν προλάβει ήδη τόσοι και τόσοι).

Η αλήθεια είναι πως αυτή είναι η εποχή της τεχνολογικής ανάπτυξης και δη της ηλεκτρνικής. Επανάσταση ! Και τι επανάσταση θα ήταν αν δεν έιχε τους φανατικούς υποστηρικτές της και τους ορκισμένους εχθρούς της. Πιστεύω όμως ότι η επόμενη γενιά θα θεωρεί το ίντερνετ τόσο φυσικό όσο εμείς σήμερα την τηλεόραση.


Και με αυτή την ευχάριστη πρόβλεψη σου έυχομαι χρόνια πολλά πολλά και καλά καλά !!

Wednesday, May 16, 2007 8:04:00 am  
Blogger jul said...

Τελικά Jasonako, είμαι φυσιολογική???χεχεχε

Να εισαι ακλά αγορίνα και να γράφεις ακόμα πιο συχνά...μπορεί να μην σχολιάζω κάθε σου πόστ, αλλά ειναι που δεν έχω πάντα κάτι να πω...τα γραπτά σου ειναι φοβερα....:)

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ....

Wednesday, May 16, 2007 8:09:00 am  
Blogger Jason said...

Iris, και για μένα πάντως ο κόσμος είναι αδιανόητος χωρίς internet, και σκέψου ότι πριν από 10-15 χρόνια δεν το γνώριζα και μέχρι πριν από 3 χρόνια στο σπίτι μου δεν είχαμε καν σύνδεση.

Jul, εεεεε φυσιολογική τώρα... μην τα παραλέμε κιόλααας... :)

Σας ευχαριστώ όλους και πάλι.

Wednesday, May 16, 2007 10:14:00 am  
Blogger just me said...

Επειδή κι εγώ πνίγομαι αυτόν τον καιρό (that makes two of us), το διάβασα με κάποια χρονοκαθυστέρηση και σπεύδω να σου ευχηθώ "να σου ζήσει" και, όντως, "καλή _και μακρόχρονη_ συνέχεια" (καθόλου "έξυπνο" ΄και πρωτότυπο, αλλά στ' αλήθεια από καρδιάς).

Σε διαβάζω κάθε φορά, με όση επιμέλεια μού επιτρέπει ο χρόνος μου και η... όρασή μου [αν και τα μεγαλύτερα, πλέον fonts, έχουν κάνει ανεκτότερο το μαύρο φόντο ;)] και χαίρομαι πάντα τόσο το κείμενο όσο και την άποψή σου. Προσπαθώ να βρίσκω χρόνο να σχολιάζω, όταν έχω κάτι ουσιαστικό να σου πω, για να μην κάνω κατάχρηση του χώρου και του χρόνου σου.
Για μένα είναι ιδιαίτερη ευχαρίστηση να με δέχεται για συνομιλήτρια ένας τόσο νέος (αλλά και τόσο ώριμος) άνθρωπος.

Θα τα λέμε και στο μέλλον, λοιπόν!

Wednesday, May 16, 2007 10:28:00 am  
Blogger Jason said...

Just me, για μένα ιδιαίτερη ευχαρίστηση είναι που ξοδεύεις το δικό σου πολύτιμο χρόνο για να διαβάσεις αυτά που γράφω και να μου πεις δυο πράγματα, και να ξέρεις ότι τα διαβάζω πάντα με πολλή προσοχή (ως εκ τούτου πρόσεχε κι εσύ τι γράφεις, έχεις πολύ μεγάλη ευθύνη!).
Αλλά το 'μαύρο φόντο - άσπρα γράμματα' δεν το αλλάζω...

Wednesday, May 16, 2007 10:44:00 am  
Blogger AVRA said...

Ευχομαι να συνεχισεις να γραφεις για οτι σε εμπνεει σε τουτη τη ζωη.
Εαν αυτο το μπλογκ σε χαλαρωνει, σε φερνει πιο κοντα με ανθρωπους που σε καταλαβαινουν και βοηθαει τη δημιουργικη πλευρα του χαρακτηρα σου...πρεπει να συνεχισει την υπαρξη του.

καλη μπλογκοσυνεχεια λοιπον και απο μενα!!!!

φιλια

Wednesday, May 16, 2007 10:52:00 am  
Blogger street spirit said...

χρόνια πολλά ιασονα, πολύ χαίρομαι που πέρασε ένας χρόνος και είσαι εδώ και ελπίζω να περάσουν πολλοί ακόμη, να γράφεις πάντα από μέσα σου ;)

Wednesday, May 16, 2007 11:53:00 am  
Blogger Strangeliz said...

diladi tin paraskeui den giortazame ta genneflia t vas k tis mar? alla tou blouggakiou thouuuuu!!!
to opoio exei plithora thematwn kai mas aresei (e nai..metraw ya pollous) iauto!!!
ante na ta poume k pali apo konta!!
xxx

Wednesday, May 16, 2007 12:13:00 pm  
Blogger fani said...

θυμασαι πως σε βρηκα? ενα 'search' ειχα πατησει στο google για την αναρχια μια μερα που δεν ειχα σχολειο και το ποστ σου ηταν απο τις πρωτες σελιδες που μου εμφανισε..
δεν ξερω γιατι, αλλα την ιδια μερα εβαλα τη σελιδα σου στους 'σελιδοδεικτες' και το βραδυ, μετα το φροντιστηριο, μπηκα και διαβασα κ αλλα κειμενα σου. ηταν μεγαλα αλλα δεν μπορουσα να σταματησω..θυμαμαι οταν τελειωσα, ειπα 'τι γραφει ο ανθρωπος!!!!'. απο τοτε θαυμαζα τον τροπο που γραφεις, τις σκεψεις σου, το μυαλο σου! α ρε Jason, χαιρομαι που σε ΄γνωρισα' και το ξερεις, στο εχω ξαναπει..
και το δικο μου blog, δημιουργημα σου ειναι κατα καποιον τροπο (θυμασαι? 'ευχαριστω, ευχαριστω..'), δεν το παρατησα επειδη δεν γραφω συχνα..εχω τις εξετασεις τωρα, μολις τελειωσω ομως, ετοιμασου να δεις ποσο ανεγκεφαλη μπορω να γινω!!
σ'ευχαριστω και για την αναφορα που εκανες στο κειμενο σου αλλα και αλλη μια φορα για εκεινο το ποστ που εγραψες τοτε για μενα..να 'σαι καλα..:)

Wednesday, May 16, 2007 12:26:00 pm  
Blogger sofi-k said...

Καλημέρα Ιάσωνα!
Το πόσο χάρηκα όταν είδα το ποστ σου, δε λέγεται!
Πραγματικά, νομίζω πως το δικό σου μπλογκ όπως και αυτό της maika, είναι τα δύο που επισκέπτομαι συχνότερα! Φέρνετε έναν άλλο αέρα σ' αυτόν τον κόσμο. Σε εκτιμώ πάρα πάρα πολύ! Μ' αρέσει πολύ ο τρόπος που γράφεις. Δεν ξέρω, σε έχω στο μυαλό μου σαν φιλαράκι!
Κι αν δεν λέω μια καλημέρα στο φιλαράκι μου, σε ποιον θα λέω;;;

Πολλά φιλιά!
Να συνεχίσεις να γράφεις!

Wednesday, May 16, 2007 12:32:00 pm  
Blogger Jason said...

Lise, άλλο το ένα και άλλο το άλλο. :)
Πάντως αξίζει ένα post στον καθέναν τους, δε βρίσκεις; Χμμμ μόλις βρω καιρό, ίσως το κάνω κι αυτό.

Φανή, μικρή μου, εγώ ξέρω πολύ καλά ότι είναι σπάνιο να βρίσκεις ανθρώπους με τόσο ανεπτυγμένη σκέψη στη δική σου ηλικία και πραγματικά όταν μιλάω μαζί σου νιώθω σα να μιλάω με έναν άνθρωπο της δικής μου ηλικίας, σε μια κοπέλα που καθόλου "μικρή" δεν είναι και καθόλου "μου" βέβαια, αφού το ανήσυχο μυαλό της θα είναι πάντα εντελώς ανεξάρτητο. Με τη διαφορά πως έχεις λίγο περισσότερη όρεξη, ίσως περισσότερη δύναμη, περισσότερο θάρρος για κάποια πράγματα που εγώ από καιρό έχω βάλει στην άκρη του μυαλού μου. Μου τα ξυνπάς και είναι πολύ μεγάλο πράγμα αυτό για μένα, το χριεάζομαι.
Το δικό σου blog είναι μόνο δικό σου δημιούργημα, εγώ ούτε καν βοήθησα σε κάτι, απλώς την ιδέα σου έριξα, όπως όφειλα να κάνω. Και εκείνο το post επίσης όφειλα να το ανεβάσω για να σε γνωρίσουν και οι υπέροχοι αυτοί άνθρωποι που επισκέπτονται κι εμένα, και όντως σε αγάπησαν από την αρχή. Το αξίζεις, άλλωστε.
Καλή επιτυχία στις εξετάσεις σου και σε όλα, θα περιμένουμε μετά τα επόμενα posts σου...

Sofi-k, κι εγώ στο μυαλό μου σε έχω σαν καλή φίλη και, με το ρυθμό που αλλάζουν τα πράγματα στην bloggόσφαιρα, είσαι για μένα σα μια παλιά καλή φίλη. Και γενικώς έχω ανάγκη από παλιούς φίλους, από φίλους που όσο περνάει καιρός μένουν εκεί, γι' αυτό έχει σημασία για μένα που είσαι ακόμα εδώ και γι' αυτό είσαι πρώτη για μένα στη λίστα των επισκεπτών του blog και πάντα πρώτη θα είσαι, όσο το επισκέπτεσαι.
Καλημέρα λοιπόν!

Ευχαριστώ όλους για τις ευχές για άλλη μια φορά.

Wednesday, May 16, 2007 12:49:00 pm  
Blogger evelina_z13 said...

Νά'σαι καλά Ιάσονα...εντός κι εκτός βλογόσφαιρας.

Συνέχισε να γράφεις..όπως τόσο καλά ξέρεις!

Φιλιά*

Wednesday, May 16, 2007 5:30:00 pm  
Blogger dead3y3 said...

Εύχομαι και εγώ για το ιστολόγιό σου Ιάσωνα Χρόνια Πολλά. Τα κείμενα σου είναι άκρως ενδιαφέροντα και τα έχω διαβάσει όλα αρκετές φορές. Keep up the good work!

Wednesday, May 16, 2007 7:32:00 pm  
Blogger ralou said...

Αγαπημένε φίλε jason, θυμάμαι που είχαμε συναντηθεί την πρώτη φορά σε κάποιο ποστ μάλλον της ρενάτας ή της ντέπης δεν θυμάμαι πια.
Ήταν ένα ποστ που αναφερόταν σε ένα όνειρο που έβλεπε ξανά και ξανά και επειδή το θέμα με ενδιαφέρει είχα γράψει ένα σεντόνι με την άποψη μου.
Είχες απαντήσει ότι συντάσσεσαι με την άποψη μου και αυτή ήταν η αφορμή που σε επισκέφτηκα για πρώτη φορά.
Παρ όλο που έχουμε μεγάλη διαφορά ηλικίας, όχι μόνο δεν βρήκα ένα απλοϊκό μπλόγκ αλλά ένα από τα καλύτερα που παρακολουθώ πάντα ακόμα και όταν δεν σχολιάζω.
Σημείο αναφοράς το ποστ σου που μιλάς για το πως σκέφτονται οι άνθρωποι της ηλικίας σου.
Αλλά όχι μόνο.
Κάθε φορά, κάθε ποστ σου, καλογραμμένο, καίριο και χορταστικό.
Συγνώμη για το σεντόνι αλλά ήθελα να στα πω.
Ο καλός μου, νεόκοπος σέρφερ, σε παρακολουθεί επίσης από τότε που διάβασε τα ποστ σου για την παιδεία. Λέει ότι είναι τα πιο σωστά γραμμένα από οτιδήποτε άλλο είχε διαβάσει για το θέμα. Και διαβάζει πολύ! Και σήμερα με κατσάδιασε που δεν ειχα βρει τον χρόνο να σου στείλω τις ευχές μου.

Εύχομαι ολόψυχα να συνεχίσεις ακάθεκτος και μακάρι να έρθει μια στιγμή να μην σε διαβάζουμε μόνο σε μπλόγκ!
Άλλη μια φορά συγνώμη για το σεντόνι.

Αλλά, καλά να σου κάνω!

Εδώ εσύ μου άλλαξες ολόκληρο nic προσθέτοντας το δεύτερο "λ" στην ανορθόγραφη δική μου εκδοχή ;)

Wednesday, May 16, 2007 10:45:00 pm  
Blogger Jason said...

Dead3y3, αλήθεια συνηθίζεις να με διαβάζεις; Ορίστε λοιπόν που υπάρχουν και κάποιοι που με διαβάζουν χωρίς να το ξέρω... Είσαι και συνάδελφος!

Ραλλού, Ραλλού, αγαπημένη Ραλλού...
Γνωρίζω την προέλευση του nick σου και επομένως καταλαβαίνω ότι το σωστό θα ήταν να γράφεται με ένα -λ, και όμως δύο τόσο ωραίες συλλαβές όπως το "Ραλλού" μου φαίνονται μισές χωρίς το επιπλέον -λ...
Ξέρεις, Ραλλού, επειδή μπορεί κανείς να δει πίσω από τις γραμμές που διαβάζει, είμαι σε θέση να πιστεύω ότι είσαι από τις πιο πλούσιες ψυχές που έχω "γνωρίσει". Γι' αυτό και είσαι η πιο αγαπημένη.
Να μεταβιβάσεις στον καλό σου τις ευχαριστίες μου και να ξέρετε πως είναι τιμή μου αν εκτιμάτε πράγματα που γράφω.

Σας ευχαριστώ όλους.

Thursday, May 17, 2007 1:13:00 am  
Blogger Stavros Katsaris said...

Στον εκπληκτικό κόσμο της μπλογκόσφαιρας τίποτα δεν είναι τυχαίο!
Σε παράλληλες διαδρομές τα πρόσωπα διασταυρωνονται συνεχώς και τελικά επιλέγουν με ποιούς θα συνεχίσουν να διασταυρώνονται!
Συνέχίζουμε το ταξίδι...

Thursday, May 17, 2007 1:33:00 am  
Blogger Marina said...

Χρόνια πολλά στα πόστς σου
που είναι μεγάλα και αισθαντικά
τα λένε χύμα και σταράτα
σε όλον τον ντουνιά.

Ευχαριστώ baby για την προτίμηση, και εγώ σε διαβάζω όποτε μπορώ πλέον, έχω πήξει στο τρέξιμο.

Thursday, May 17, 2007 6:17:00 am  
Blogger Jason said...

Σταύρο, έχεις δίκιο, κι εγώ έχω την εντύπωση ότι κάπως έτσι εξελίσσονται τα πράγματα.

Χαχα σ' ευχαριστώ για το τετράστιχο Μαρίνα...

Thursday, May 17, 2007 8:20:00 am  
Anonymous αργυρένια said...

Να τα χιλιάσεις τα ποστ και μετά άλλα τόσα κι άλλα τόσα πάλι, με τον δικό σου μοναδικό τρόπο κάθε φορά να μας ανοίγεις ένα παραθυράκι στον νου και στην καρδιά σου.

Friday, May 18, 2007 9:38:00 am  
Blogger Anarchist said...

Αντιπαρέρχομαι το γεγονός του ότι με απεκάλεσες συνάδελφο, πράγμα εξόχως υποτιμητικό αφού εγώ είμαι μηχανολόγος ενώ εσύ ένας ποταπός ηλεκτρολόγος.

Εκτός όμως από μηχανολόγος είμαι και ανώτερος άνθρωπος (βασικά αυτό είναι άμεση συνέπεια της ιδιότητας του μηχανολόγου) οπότε στα πλαίσα της πολυτεχνικής έννοιας αποδέχομαι εν μέρει το να με αποκαλείς συνάδελφο.

Τώρα μπαίνω στην ουσία του προβλήματος. Πότε συμφωνήσαμε, ΡΕ; Έχω ένα όνομα στην πιάτσα, ΡΕ! Γιατί πας να μου το χαλάσεις, ΡΕ;!
Βρες μου ένα comment που έχουμε την ίδια άποψη, ΡΕ!
Αν δεν ανακαλέσεις, ΡΕ, θα πάω το θέμα στον κοσμήτορα της πολυτεχνικής και θα σε διώξει από τη σχολή ΡΕ!
Ύστερα θα θέσω και το θέμα στους φοιτητικούς συλλόγους των Μηχ Μηχ και Ηλ. Μηχ και θα γίνει χαμός, ΡΕ!
Θα σε κυνηγάν όλα τα ΕΑΑΚ και η ΔΑΠ μαζί, ΡΕ!
Θα είναι η μοναδική φορά που όλες οι παρατάξεις θα κατεβάσουν κοινό πλαίσιο, ΡΕ!

Το blog σου και όλα τα post σου είναι μια αηδία και μισή. Τα διαβάζω με πολύ κόπο, μόνο και μόνο για να δω πόσο απαίσια μπορεί να γράψει κάποιος.

Αδιάφορα θέματα, έλλειψη πρωτότυπης σκέψης, ανύπαρκτα εκφραστικά μέσα, γλώσσα τεχνικού εγχειριδίου, αδιαλλαξία σε όλους τους διαλόγους που γίνονται στα comments από μέρους σου, είναι μερικά από τα κύρια χαρακτηριστικά του blog σου.

Τέλος κάθε φορά που τελειώνω ένα post σου, σκέφτομαι αυτό είναι το χειρότερο που έχει γραφτεί, σίγουρα το επόμενο θα είναι λιγότερο κακό.Όμως εσύ κάθε φορά τα καταφέρνεις, και γίνεσαι όλο και χειρότερος. Με ξαφνιάζεις.

Σου εύχομαι να σταματήσεις το γρηγορότερο δυνατό, πρώτα για το δικό σου καλό και μετά για το καλό της ελληνικής blogικής κοινότητας.

Friday, May 18, 2007 2:45:00 pm  
Blogger Νασος said...

Αντε και πολύ περισσοτερο blogging στο μέλλον.

Χαιρετίσματα από τη βροχερή Μυτιλήνη.

Friday, May 18, 2007 4:42:00 pm  
Blogger Jason said...

ΡΕ αναρχικέ συνάδελφε...
Πρώτον εγώ δεν είμαι ακόμα ηλεκτρολόγος, μη βιάζεσαι, έχουμε καιρό ως τότε... και απ' όσο ξέρω ούτε κι εσύ είσαι ακόμα μηχανολόγος.
Δεύτερον δεν τίθεται καν θέμα σύγκρισης μεταξύ ηλεκτρολόγων και ποταπών μηχανολόγων, τιμή σου να σε εννοώ ως συνάδελφο, αυτό σου έλειπε να μην το αποδεχόσουν. :)
Τρίτον, άμα καταφέρω να συσπειρώσω ΕΑΑΚ και ΔΑΠ, θα είμαι πραγματικά πολύ περήφανος.
Στα υπόλοιπα δε θα απαντήσω, ως ανώτερος ηλεκτρολόγος. :)
Καλή μας συνέχεια, ξαναλέω, συνάδελφε.

Νάσο, χαιρετίσματα στην πατρίδα από τη βροχερή Πάτρα. STOP.

Σας ευχαριστώ.

Friday, May 18, 2007 6:54:00 pm  

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

Links to this post:

Create a Link

<< Home