Η σχετική ωριμότης των μαζών

από 'Το μηδέν και το άπειρον' (Άρθουρ Καίσλερ, 1941):

“απόσπασμα από το ημερολόγιο του Ν. Σ. Ρουμπάσοφ, 20^η ημέρα στη φυλακή:

…

Όποιος θέλει να μη ζαλιστεί, πρέπει να προσπαθήσει να ανακαλύψει τους νόμους κινήσεως της κούνιας. Φαίνεται ότι στην ιστορία αντιμετωπίζουμε μια κίνηση εκκρεμούς…

…

Το ποσοστό της ατομικής ελευθερίας που ένας λαός μπορεί να κατακτήσει και να διατηρήσει εξαρτάται από το βαθμό της πολιτικής ωριμότητάς του. Η προαναφερθείσα κίνηση του εκκρεμούς φαίνεται να καταδεικνύει ότι η πολιτική ωριμότης των μαζών δεν ακολουθεί μια συνεχώς ανοδική τροχιά, όπως η ωρίμανση του ατόμου, αλλά κατευθύνεται από τους πιο περίπλοκους νόμους.

Η ωριμότης των μαζών βασίζεται στην ικανότητά τους να αντιλαμβάνονται τα συμφέροντά τους. Τούτο, οπωσδήποτε, προϋποθέτει μια κάποια κατανόηση της διαδικασίας παραγωγής και κατανομής των αγαθών. Η ικανότης ενός λαού να αυτοκυβερνάται δημοκρατικά είναι, άρα, ανάλογη προς το βαθμό κατανοήσεως της διαρθρώσεως και της λειτουργίας του όλου κοινωνικού σώματος.

Λοιπόν κάθε τεχνική εξέλιξη δημιουργεί μια νέα περιπλοκή στο οικονομικό σύστημα, προκαλεί την εμφάνιση νέων παραγόντων και συνδυασμών, που οι μάζες αδυνατούν να εισδύσουν σ’ αυτούς επί ένα διάστημα. Κάθε άλμα τεχνικής προόδου αφήνει την πνευματική ανάπτυξη των μαζών ένα βήμα πίσω κι έτσι προκαλεί πτώση στο θερμόμετρο της πολιτικής ωριμότητος. Χρειάζονται άλλοτε δεκάδες χρόνια και άλλοτε γενεές, ώσπου το επίπεδο κατανοήσεως του λαού βαθμιαία να προσαρμοσθεί στη μεταβληθείσα κατάσταση πραγμάτων, ώσπου ν’ ανακτήσει την ίδια ικανότητα αυτοκυβερνήσεως που κατείχε ήδη σε χαμηλότερο πολιτιστικό επίπεδο. Έτσι, η πολιτική ωριμότης των μαζών δεν μπορεί να μετρηθεί με απόλυτο αριθμό, αλλά μόνο σχετικά, δηλαδή σε σχέση με το πολιτιστικό επίπεδο της ιστορικής στιγμής.

…

Η εφεύρεση της ατμομηχανής έβαλε σε κίνηση μια περίοδο ταχείας αντικειμενικής προόδου και, κατά συνέπεια, εξίσου ταχείας υποκειμενικής πολιτικής οπισθοδρομήσεως. Ο βιομηχανικός αιών είναι ακόμα νέος στην ιστορία, το χάσμα είναι ακόμα μέγα μεταξύ της άκρως περίπλοκης οικονομικής διαρθρώσεώς του και της κατανοήσεως της διαρθρώσεως αυτής από τις μάζες. Έτσι καταλαβαίνουμε γιατί η σχετική πολιτική ωριμότης των εθνών στο πρώτο ήμισυ του 20^ου αιώνος είναι χαμηλότερη απ’ ότι ήταν το 200 π.Χ. ή στα τέλη της φεουδαρχικής περιόδου.

Το λάθος της σοσιαλιστικής θεωρίας ήταν να πιστεύει ότι το επίπεδο της συνειδήσεως των μαζών ανερχόταν συνεχώς και σταθερώς. Εξ ου και η αδυναμία της μπροστά στην πρόσφατη αιώρηση του εκκρεμούς, ο ιδεολογικός αυτοακρωτηριασμός των λαών. Πιστεύαμε ότι η προσαρμοστικότης της αντιλήψεως των μαζών περί κόσμου, σε μεταβαλλόμενες συνθήκες, ήταν μια απλή εξελικτική πορεία, που μπορούσε να μετρηθεί σε χρόνια. Ενώ, σύμφωνα με όλη την ιστορική εμπειρία, θα ήταν πιο σωστό να τη μετρούμε με αιώνες. Οι λαοί της Ευρώπης βρίσκονται ακόμα μακριά από το να έχουν χωνέψει πνευματικά τις συνέπειες της ατμομηχανής. Το καπιταλιστικό σύστημα θα καταρρεύσει προτού οι μάζες το κατανοήσουν.”

Paradigm shift

-Λιάνα Κανέλλη:

"Κράτος που αποφασίζει να αφαιρεί ζωές όποτε θέλει, είτε εδώ είτε στην Κανταχάρ, δεν μπορεί να μου υποδείξει το πώς θα πεθάνω. Αν εκχωρήσουμε στη δικτατορία των υγιεινών το δικαίωμα να καθορίζουν τον τρόπο που θα πεθάνουμε, τότε τους εκχωρούμε και το δικαίωμα του πώς θα ζήσουμε."

Το αν θα πεθάνει από καρκίνο του πνεύμονα ή από γεράματα, είναι πράγματι δικό της πρόβλημα και, αλήθεια, εμένα δε με απασχολεί καθόλου, το ορκίζομαι.

Ακριβώς επειδή είναι δικό της πρόβλημα και δε με απασχολεί, το θεωρώ λογικό δικαίωμά μου να μη με επηρεάζει κιόλας.

Νομίζω ότι θα ήταν πολύ λογικό να είχα τη δυνατότητα να βγαίνω χωρίς να καταπίνω τον καπνό των τσιγάρων που καπνίζουν άλλοι, από τη στιγμή που δε μου αρέσει ο καπνός του τσιγάρου και γι’ αυτόν το λόγο δεν καπνίζω εγώ. Χωρίς να τσούζουν τα μάτια μου και ο λαιμός μου και χωρίς να βρωμάνε τα ρούχα μου, το δέρμα μου, τα μαλλιά μου και ακόμα και τα γένια μου τσιγάρο όταν γυρίζω σπίτι μου.

Όταν λοιπόν υφίσταμαι εγώ στην καθημερινότητα και στην υγεία μου, χωρίς να με ρωτήσει κανείς, τις συνέπειες ελαττωμάτων των άλλων, που εγώ δεν έχω, λόγω μιας κατεστημένης παραδοχής ότι οι μη καπνιστές πρέπει να συνηθίσουν να ανέχονται το ελάττωμα των καπνιστών αλλιώς είναι πρόβλημά τους, τότε αυτό είναι πολύ περισσότερο κοντά στη δικτατορία, παρά η λογική που λέει ότι η Κανέλλη μπορεί να καπνίζει εκατό πακέτα τη μέρα, αρκεί να είναι μακριά από τη μούρη τη δικιά μου. Ας ρίχνει και υδράργυρο στο αυτί της, αρκεί να μη ρίχνει στο δικό μου. Νομίζω ότι η πεμπτουσία της δημοκρατίας συνοψίζεται σε μια απλούστατη φράση που μαθαίνει κανείς ήδη στο δημοτικό· "η ελευθερία τους ενός σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου".

Η κατεύθυνση του αντικαπνιστικού νόμου είναι αντικειμενικά ορθή και δίκαια. Το αν θα εφαρμοστεί ή όχι είναι ένα άλλο ζήτημα. Αλλά δεν καταλαβαίνω πώς μπορεί ο οποιοσδήποτε σοβαρός άνθρωπος, "υγιεινός" ή καπνιστής, να αμφισβητεί ακόμα και το θεωρητικό μου δικαίωμα να μη βήχω εγώ επειδή καπνίζεις εσύ.

Και έχουν και το θράσος να λένε τέτοιες λαϊκίστικες παπάρες περί δικτατορίας ή ας πούμε ότι οι καπνιστές τίθενται εν διωγμώ. Περί θράσους πρόκειται και ειρωνείας και ασέβειας και βλασφημίας προς την έννοια των λέξεων 'δικτατορία' και 'διωγμός' και προς την ιστορία, τη στιγμή που ο κόσμος όλος ζει προσαρμοσμένος (αδίκως και χωρίς καθόλου να τους το χρωστάει) στα μέτρα και τα σταθμά των καπνιστών.

Έλεος πια.

UPDATE της επόμενης μέρας: Σήμερα το πρωί η ίδια πολιτικός έλεγε (με τηλεφωνική παρέμβασή της, μάλιστα) στo MEGA ότι τόσον καιρό η κατάσταση ήταν εις βάρος των μη καπνιστών και ότι ανησυχεί ότι, εξαιτίας των μικρών αλλαγών που κατατέθηκαν την τελευταία στιγμή, το νέο μέτρο δε θα εφαρμοστεί στο έπακρο ώστε να δώσει αποτελεσματικό τέλος σ' αυτά, ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Η δήλωσή της που παρέθεσα εγώ παραπάνω αλιεύτηκε από την Ελευθεροτυπία, προς μηνός περίπου, και ήταν γραμμένη ακριβώς έτσι, την αντέγραψα κατά λέξη. Μπορείτε να τη βρείτε και στο Διαδίκτυο, με μια πρόχειρη έρευνα. Τι να πω... Μπορεί εγώ να μην καταλαβαίνω...

Ο γλάρος

Και σου λέω όλα αυτά και δεν μπορώ να απαντήσω αυτό το απλό, τι θέλω να γίνει μεθαύριο, πού θέλω να είμαι σε δυο χρόνια, πώς θέλω να είμαι σε είκοσι. Όχι, δεν είναι τόσο νωρίς, νωρίς είναι όταν είσαι οχτώ, παίζεις μπάλα, τρέχεις, πέφτεις κάτω, πονάς, τρέχει αίμα, χτυπάς, σηκώνεσαι, και κυνηγάς πάλι την μπάλα, αλλά δεκαπέντε χρόνια μετά είναι αρκετά καλό να ξέρεις κάτι παραπάνω, τουλάχιστον σε ποια αλάνα θες να παίζεις.

Όταν δεν ξέρεις, και το θυμάσαι στιγμιαία, ψάχνεις κάπου να πιαστείς, από τη μουσική σου, από την αγάπη, από τη θάλασσα, από το παρελθόν. Από το μέλλον όχι. Το μέλλον είναι μια εξέλιξη, σκέτο. Το παρόν δε γνωρίζει το μέλλον. Και αν αυτό σου ακούγεται ελευθερία, και πάλι όχι, δεν είναι, και αυτό είναι σοβαρό. Δε ζεις περισσότερο έτσι, λιγότερο ζεις, και μια μέρα ξυπνάς και δεν ξέρεις γιατί ήσουν ώριμος και όχι έφηβος, γιατί σπούδασες κάτι που δε σε ενδιαφέρει, τι ζωή έκανες, τι ζωή δεν έκανες, τι σκατά ζωή θα κάνεις… και τι δε θα κάνεις…

Η σημασία του χρόνου που ξοδεύεις να αναρωτηθείς τι είσαι, τι δεν είσαι, τι θες να είσαι, και γιατί, υποβαθμίζεται, κι αυτό είναι κρίμα. Αν δε βρεις τη θέση σου, αν δε σκεφτείς εγκαίρως ότι σε νοιάζει να βρεις τη θέση ή τις θέσεις που σου αρέσουν, τότε κάθε τόσο μπορεί να πρέπει να ψάχνεις να πιαστείς. Και είναι κρίμα, γιατί τα όμορφα πράγματα αξίζουν όταν δεν τα ζεις από ανάγκη.

Κι αν ένας θα ‘θελα να μάθει κάτι κι από μένα, θα ‘σουν εσύ, αλλά η μαμά σου λέει ότι η πείρα και οι εμπειρίες δε μεταβιβάζονται, και έχει δίκιο, και όσο μεγαλώνει κανείς συνειδητοποιεί, με ένα κράμα συναισθημάτων, ότι οι γονείς του μπορεί σε πολλά τελικά να είχαν δίκιο, πράγμα που επίσης λέει η μαμά σου.

Κι όμως, μου φαίνεσαι σαν έτοιμη από καιρό.

Κάποια πουλιά τραγουδούν για λευτεριά, κάποια φεύγουν και πετούν ψηλά…

Welcome to the real world, sister.

Διακρίσεις φιλίας

Και εξηγούμαι...

Εν μέσω εξεταστικών τε και λοιπών μη εξαιρέσιμων δεινών, η Μαρίνα, γνωρίζουσα γαρ ότι δεν αγαπώ τα bloggoπαίχνιδα-bloggoαλυσίδες, με προσκαλεί να λάβω μέρος σε ένα εξ αυτών.

Έτσι, καλούμαι να απονείμω διάκριση διαδικτυακής φιλίας σε 5 αγαπημένους bloggers και να πασάρω το παιχνίδι παρακάτω κλπ. κλπ., σύμφωνα με τους γνωστούς κανόνες του είδους.

Η ευχάριστη ιδιαιτερότης του bloggoπαιγνίου τούτου δε με αφήνει ασυγκίνητο και εκμεταλλεύομαι την ευκαιρία, με αποτέλεσμα το παρόν post.

Πρώτα απ’ όλα, θα ήθελα να ευχαριστήσω τη Μαρίνα για τα πολύ κολακευτικά της λόγια. Είναι μεγάλη τιμή να λέει για σένα τέτοια πράγματα κάποιος που σε ξέρει μέσα από τις σκέψεις σου. Νομίζω καταλαβαίνει ότι τα αισθήματα είναι αμοιβαία. Είναι ίσως πλέον ο παλαιότερος δεσμός μου με την bloggόσφαιρα και χαίρομαι γι’ αυτό, γιατί την εκτιμώ βαθύτατα.

Προχωρώντας, διευκρινίζω ότι το πνεύμα της σημερινής ανάρτησης έχει να κάνει πιο πολύ με bloggers τους οποίους αισθάνομαι φίλους και εκτιμώ αναλόγως και λιγότερο με το περιεχόμενο των blogs· άλλωστε, συνηθίζω κάθε τόσο να αφιερώνω κάποια posts (1,2,3,4) για να εγκωμιάζω τα blogs που προστίθενται στη λίστα μου εκεί δεξιά.

Από ‘κει και πέρα, και επειδή είναι αρκετά δύσκολη η διαδικασία μιας τέτοιου είδους επιλογής, διευκόλυνα τον εαυτό μου, εξαιρώντας αυτούς που ήταν φίλοι πριν γίνουν bloggers και αυτούς που έχουν πλέον εγκαταλείψει τον όμορφο κόσμο της bloggόσφαιρας, αποκλείοντας, έτσι, πολύ αγαπημένους μου ανθρώπους, όπως π.χ. η Ραφαέλλα και η Φανή.

Με τα πολλά, διάλεξα τους (ή μάλλον τις) εξής:

1) Ζvyk: Της αποδίδω έναν τρόπο σκέψης που είναι ταυτόχρονα εξίσου κοντά αλλά και μακριά από το δικό μου και έτσι αυτό που τελικά μου κινεί το ενδιαφέρον είναι να προσδιορίσω την αιτία που μου κινεί τόσο πολύ ενδιαφέρον. Δεν είμαι σίγουρος αν έχω αρχίσει ποτέ να πλησιάζω, γιατί συνήθως δυσκολεύομαι να καταλάβω τη γραφή της. Αναγνωρίζω όμως μία ηθική ακεραιότητα και μία συνέπεια σε αυτήν, μου δίνει την αίσθηση ότι της ήταν πάντα πολύ εύκολο να αποφεύγει τα δεινά του κόσμου των μεγάλων και κατά βάθος παραμένει ένα παιδί, παιδί στην καρδιά, με εφηβική διάθεση στο μυαλό και ένα υπόβαθρο γνώσεων ζηλευτό για κάθε ενήλικα. Απολαμβάνω ιδιαίτερα τις σύντομες κουβέντες μας.

2) Γεωργία: Ο Leonardo da Vinci θα αναφέρεται από τους ιστορικούς του μέλλοντος ως ο δεύτερος πιο χαρακτηριστικός homo universalis στην ιστορία του κόσμου, μετά δηλαδή τη Γεωργία. Κοπέλα (η Γεωργία, όχι ο da Vinci) με απίστευτες ικανότητες, δεξιότητες, κλίσεις, προσφορά, διάθεση, ενέργεια, χιούμορ, οξυδέρκεια, ευαισθησίες, επίπεδο, παιδεία, και ελάχιστο χρόνο, είναι από τις εξαιρετικά σπάνιες εκείνες περιπτώσεις των ανθρώπων που καταλαβαίνεις ότι είναι φτιαγμένοι από άλλο υλικό, ενώ ταυτόχρονα είναι τόσο καθημερινή όσο ο οποιοσδήποτε. Η επιβεβαίωση και μόνο ότι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι είναι ελπίδα και χαρά. Χωρίς καμία υπερβολή τα παραπάνω. (Νταξ, ίσως να ήταν λίγο αυτό με τον da Vinci.)

3) Ατταλάντη: Ο διαδικτυακός μου έρωτας κατάφερνε πάντα να με εμπνέει, αφήνοντας να αιωρείται γύρω μου μια μυρωδιά νεράιδας. Οι εμφανίσεις της είχαν κάτι το μαγικό και ανάλαφρο, όπως τα παραμύθια της. Η Αταλάντη χορεύει τώρα στη Χώρα των Θαυμάτων, μια χώρα μεγάλη που απέχει από εδώ έναν ωκεανό και κάτι. Είναι περίεργο να σου λείπει κάποιος που γνώρισες στα παραμύθια. Και ήταν τα πιο όμορφα παραμύθια της bloggόσφαιρας.

4) Exilio: Το μικρό προβατάκι είναι από τις πιο διαχρονικές διαδικτυακές παρέες μου. Αυτό που αγαπώ πιο πολύ είναι το τόσο ξεχωριστό μουσικό της αισθητήριο, στο οποίο οφείλω πολλά όμορφα πράγματα. Έχει μία ποιότητα και τις απαραίτητες ιδιαιτερότητες που την κάνουν διαφορετική, με έναν τρόπο ήπιο αλλά καθαρό. Αδυναμία μου.

5) Crucilla: Το μεγάλο μας παλληκάρι, αφού πέρασε μια κρισούλα μέσης ηλικίας περίπου 20 χρόνια πριν από την ώρα της, αφού με τα πολλά παντρεύτηκε και δη συμπατριώτη μου, δείχνει να συνεχίζει ακάθεκτη στο γνώριμο στρέι-θρου (που λέει κι ο Ζαμπέτας) στυλ και τα μυαλά στα κάγκελα. Γκρινιάζει πολύ, αλλά είναι για καλό μωρέ. Είναι καλό παιδί. Κατά βάθος.

Καλούνται να δώσουν συνέχεια στο παιχνίδι όσες εκ των παραπάνω το επιθυμούν και φυσικά οποιοσδήποτε άλλος έχει την όρεξη.

"Για την Αμαλία"...

Πάνε κιόλας 2 χρόνια που πέθανε η Αμαλία...

Εξαιτίας σου γιατρέ μου...

Μιχάλης Παπαγιαννάκης

Σπάνια πάστα ανθρώπου.

Για το ήθος, την ευπρέπεια, το θάρρος, την ευθύτητα, την ειλικρίνεια, τη συνέπεια, το σθένος που επεδείκνυε αλλά και την ηπιότητα που εξέπεμπε, την εμπιστοσύνη και το σεβασμό που ενέπνεε.

Για τις πλούσιες γνώσεις του, τις προοδευτικές του ιδέες, το ανοιχτό μυαλό, τη συγκροτημένη σκέψη και τον καθαρό και μεστό του λόγο, που είναι σήμερα οδυνηρά απόντα από την αριστερά και γενικότερα από την πολιτική.

Άνθρωπος της προσφοράς, της συμμετοχής και των διεκδικήσεων, ήταν ο μόνος αξιόλογος πρεσβευτής μιας αριστεράς σοβαρής, ευγενούς, μοντέρνας, δυναμικής και ώριμης.

Θα λείψει.

Το καλό τρίτωσε!

Και ναι λοιπόν, κλείνω 3 χρόνια εδώ...

Χωρίς να παραγνωρίζω το γεγονός ότι εδώ και καιρό είμαι κάπως ωσεί παρών στην bloggόσφαιρα, ε ωστόσο τα 3 χρόνια δεν παύουν να είναι ένα κάτι βρε αδερφέ, και, στην τελική, είμαι ακόμα εδώ, εξακολουθώ να ανέχομαι τον εαυτό μου, το μέρος ετούτο είναι η γραπτή απόδειξη και αυτό είναι το σημαντικότερο χαρακτηριστικό του.

Αυτή τη φορά δε θα έχουμε μπλα-μπλα σε στυλ ανασκόπησης, όποιος θέλει μπορεί να ανατρέξει στα αντίστοιχα επετειακά posts του παρελθόντος (1,2). Επιλέγω μόνο κάποια χαρακτηριστικά posts από καταβολής blog, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι χοχοχοχοχο...

Το post που μάζεψε τα περισσότερα σχόλια στον καιρό του ήταν "Η νονά", με 41 σχόλια μέσα σε 2 μέρες, αλλά στην ίδια κατηγορία in the long run πρώτο είναι το "Anarchy in Greece", που σταδιακά κατάφερε να μαζέψει 53 σχόλια. Το post με τα περισσότερα hits είναι αυτό για τα "Μεταλλαγμένα προϊόντα", καθώς εμφανίζεται στην 4η θέση του Google στη σχετική αναζήτηση! Το πιο κατεστραμμένα χιουμοριστικό κείμενο ήταν ασφαλώς "Το π, οι ΕΛ και οι Fanatsou με σήμα το (sn)". Την καλύτερή μου γραφή την αναγνωρίζω νομίζω στο "Let me tell you a story", αγαπημένο μου παραμύθι το "Join your ImagiNation: 1,2,3" και αγαπημένο μου post γενικά το "Για όλους εσάς που απόψε κοιμάστε".

Ευχαριστώ όλους όσους δεν έχουν καλύτερο να κάνουν από το να περνάνε από εδώ και μας εύχομαι καλή συνέχεια!

Εκεί

Στις πεταλούδες, θα το λέμε.

Τα παραμύθια μπορεί να μην είναι πάντα αλήθεια, αλλά τουλάχιστον δεν είμαι ψέμματα, κι όταν ακόμα θα σε πάρω να πετάξουμε και θα γίνουμε εμείς παραμύθι και τα παραμύθια του κόσμου θα γίνουν εμείς, παραμύθια θα γράφουμε για το φτωχό τον κόσμο των πεζών, για τα φτωχά του χρώματα και τις φτωχές τους λέξεις. Και το γέλιο σου θα αντηχεί στην ησυχία της ευτυχίας μας και κανείς δε θα μας βλέπει, ακούει, θυμάται, αλλά θα έχουμε αφήσει κάτι κι εδώ, και θα 'ναι το μυστικό μας που θα χορεύει με τις πεταλούδες από 'δω κι από 'κει και παντού. Κι ίσως κάποιος να υποπτευθεί ότι γελάς, με εκείνο το πνιχτό γέλιο της κρυφής ευτυχίας που κάπου τρέχει να χωθεί – κι όμως, δε θα φαντάζεται πως πάει και χώνεται μέσα στο πιο πολύχρωμο και παιχνιδιάρικο μυστικό της πλάσης, κι είναι παντού και πουθενά.

Κλείσε τα μάτια να με δεις, είμαι εκεί, κι όταν τ' ανοίξεις, θα 'μαι κι εκεί, θα με κοιτάς, θα σε κοιτώ, και θα σου πω: "εκεί, πότε θα πάμε;"

Οι Θέρμες του Καρακάλλα

Κάπου μέσα στις τόσες στιγμές θριάμβου της απαράδεκτης δημοσιογραφίας που ζούμε τις τελευταίες μέρες, από τότε που ο "εφιάλτης" του "Εγκέλαδου" "έπληξε" τη "γειτονική χώρα" που παρουσιάζει εικόνα "βιβλικής καταστροφής" μπλα μπλα μπλα, στα ψιλά γράμματα πέρασε η είδηση για τις ζημιές που υπέστησαν κάποια από τα κτίσματα στις Θέρμες του Καρακάλλα στη Ρώμη.

Οι Θέρμες του Καρακάλλα χτίστηκαν πριν από περίπου 1800 χρόνια στους πρόποδες του Αβεντίνου λόφου, ενός από τους 7 λόφους της Ρώμης. Τα χαλάσματα που παραμένουν σήμερα εκεί είναι αρκετά επιβλητικά εκ πρώτης όψεως, αλλά δεν είναι κάτι το ιδιαίτερα ουσιαστικό ως αξιοθέατο αυτά καθαυτά. Οι ιστορικές και αρχιτεκτονικές πληροφορίες σχετικά με το χτίσιμο και τη λειτουργία τους τα καθιστούν εντυπωσιακότερα.

Αυτό που μπορεί κανείς να συμπαθήσει πολύ είναι ο περιβάλλων χώρος, μια μεγάλη επίπεδη έκταση στους πρόποδες του λόφου, με δέντρα, πράσινο, παγκάκια, ησυχία, ηρεμία και γαλήνη, και με ελάχιστο κόσμο να περπατάει, να κοιμάται ή να διαβάζει.

Το μέρος αυτό το θυμάμαι με αγάπη. Πριν από 2 χρόνια, τέτοιον καιρό περίπου, Απρίλη μήνα, είχα περάσει εκεί δύο όμορφα ανοιξιάτικα μεσημέρια (τόσο πολύ μας άρεσε την πρώτη φορά που αποφασίσαμε να ξαναπάμε).

Ίσως να ‘ναι που είναι αραδιασμένα αυτά τα 1800 χρόνια ιστορίας τριγύρω και που, αντί να σου προκαλούν δέος, για κάποιο λόγο σε κάνουν να νιώθεις μια ασφάλεια…

Κι όταν μαθαίνεις ότι ένας σεισμός τα τρομάζει, τρομάζει ίσως λίγο και μια ασφαλής γωνιά του μυαλού και της μνήμης σου…

Off

Οι αναμνήσεις, έγραφε κάποτε μια φίλη, είναι φωτογραφίες ζωής, ταξινομημένες στο album της καρδιάς μας.

Στο δικό μου το album, οι φωτογραφίες μας δε θα χάσουν ποτέ το χρώμα τους.

Είναι μια φίλη ταξιδιάρα, που θα μου λείπει πάντα.

Κάποιοι θα τη θυμάστε.

Οι υπόλοιποι μπορείτε να τη γνωρίσετε τώρα.

7-9 καθημερινά στο Offradio.gr.