Wednesday, March 07, 2007

Ora ti conto una cosa...


Alfredo: Una volta un re fece una festa e c' erano le principesse più belle del regno. Basta... Un soldato, che faceva la guardia, vide passare la figlia del re... Era la più bella di tutte, e se ne innamorò subito, ma... ma che poteva fare un povero soldato a paragone colla figlia del re? Basta... Finalmente un giorno riuscì a incontrarla e ci disse che non poteva più vivere senza di lei. La principessa fù accussi impressionata dal suo forte sentimento che ci disse al soldato "se saprai aspettare cento giorni e cento notti sotto il mio balcone... alla fine io sarò tua...". Meinchia... Subito il soldato se ne andò là e aspettò... un giorno... e due giorni... e dieci... e poi venti... e ogni sera la principessa controllava dalla finestra, ma quello non si muoveva mai! Con la pioggia... con il vento... con la neve... era sempre là. Gli uccelli ci cacavano in testa e le api se lo mangiavano vivo, ma lui non si muoveva. Dopo novanta notti... era diventato tutto secco, bianco e ci scendevano le lacrime dagli occhi e non poteva trattenerle, chè non aveva più la forza manco per dormire... mentre la principessa, sempre che lo guardava. E arrivati alla novantanovesima notte... il soldato si alzò, si prese la sedia e se ne andò via.
Totò: Ma come... alla fine...?
Alfredo: Si, proprio alla fine, Totò. E non mi domandare qual è il significato, io non lo so, se lo capisci, dimmillo tu.



Alfredo: Μια φορά ένας βασιλιάς έκανε μια γιορτή και πήγαν οι πιο όμορφες πριγκιποπούλες του βασιλείου. Ένας στρατιώτης, λοιπόν, που φύλαγε σκοπιά, είδε την κόρη του βασιλιά να περνάει... Ήταν η πιο όμορφη απ' όλες, και την ερωτεύτηκε αμέσως, αλλά... αλλά τι θα μπορούσε να κάνει ένας φτωχός στρατιώτης μπροστά στην κόρη του βασιλιά; Ε τελικά μια μέρα κατάφερε να τη συναντήσει και της λέει ότι δεν μπορούσε άλλο να ζήσει χωρίς αυτήν. Η πριγκίπισσα τόσο πολύ εντυπωσιάστηκε από τα δυνατά του αισθήματα που είπε στο στρατιώτη: "αν περιμένεις εκατό μέρες και εκατό νύχτες κάτω από το μπαλκόνι μου... μετά θα είμαι δικιά σου...". Αμέσως ο στρατιώτης πήγε εκεί και περίμενε... μία μέρα... και δύο μέρες... και δέκα... και μετά είκοσι... και κάθε βράδυ η πριγκίπισσα κοίταγε από το παράθυρο, αλλά αυτός ακούνητος. Με βροχή... με αέρα... με χιόνια... ήταν πάντα εκεί. Τα πουλιά τον κουτσούλαγαν στο κεφάλι και οι μέλισσες θα τον έτρωγαν ζωντανό, αλλά αυτός δεν κουνιόταν. Μετά από ενενήντα νύχτες... είχε ξεραθεί εντελώς, ήταν κατάλευκος και του έτρεχαν τα δάκρυα απ' τα μάτια και δεν μπορούσε να τα συγκρατήσει, δεν είχε πια τη δύναμη ούτε για να κοιμηθεί... ενώ η πριγκίπισσα πάντα τον κοίταγε. Και φτάνοντας στην ενενηκοστή ένατη νύχτα... ο στρατιώτης σηκώθηκε, πήρε την καρέκλα του κι έφυγε.
Totò: Μα πώς... στο τέλος...;
Alfredo: Ναι, ακριβώς στο τέλος, Totò. Και μη με ρωτήσεις ποιο είναι το νόημα, εγώ δεν το ξέρω, αν το καταλαβαίνεις, πες το μου εσύ.



(από το Nuovo Cinema Paradiso του Giuseppe Tornatore)

30 Comments:

Blogger gogo said...

Μμμ, ήθελε να δει ο στρατιώτης πόσο άκαρδη ήταν η κοπέλα. Σου λέει αν πραγματικά ήθελε να με βλέπει και τις 100 μέρες που ζήτησε, παρά τα χάλια μου, δε μένει παρά να κάτσω μέχρι και τις 99. Θα έχω δει πόσο εγωίστρια είναι και μετά δε θα ασχοληθώ μαζί της, καθώς δεν το αξίζει...
Ε?

Wednesday, March 07, 2007 8:12:00 am  
Blogger Debby said...

Δεν ξέρω... Ισως το ότι δεν πρέπει να ζητάμε αποδείξεις των συναισθημάτων που μας δηλώνουν γιατί καταλήγουν να τα σκοτώνουν στο τέλος...

Wednesday, March 07, 2007 8:31:00 am  
Blogger Γεωργία said...

Άλλο τι ΜΠΟΡΩ να κάνω και άλλο τι ΘΕΛΩ να κάνω....

Καλημέρες ;)

Wednesday, March 07, 2007 9:47:00 am  
Blogger SALOME said...

Προφανώς στον στρατιώτη δεν άρεσαν τα καψώνια αλλά δεν το ήξερε κι απο την αρχή. Επίσης, δεν ήξερε πώς θα εξελιχθούν τα αισθήματά του μέσα απο την δοκιμασία...σε αδιαφορία, σε μίσος, σε άλλες σκέψεις με περισσότερο ενδιαφέρον, σε μια νέα αρχή χωρίς εξαρτήσεις...ίσως συνειδητοποίησε το μάταιον του εγχειρήματος...Οσο για την πριγκίπησσα δύο πράγματα ή ήταν απλά μια νάρκισσος ή μια ταλαιπωρημένη που δεν ήθελε να ξαναταλαιπωρηθεί γι' αυτό και έβαλε ρήτρα...Ομως, βάζεις ρήτρα όταν υπάρχει λόγος σοβαρός -αυτός της απόφασης- ειδάλλως κάνεις απλά παιχνιδάκια....τι λές εσύ μικρέ Ιάσωνα;;!!!

Wednesday, March 07, 2007 10:41:00 am  
Blogger Attalanti said...

Πολύ αληθινή μου ακούγεται αυτή η ιστορία. Και δεν έχουν όλα όσα γίνονται νόημα, έχουν;

Wednesday, March 07, 2007 10:44:00 am  
Blogger sofi-k said...

Η αγάπη δεν είναι δύσκολη.
Δύσκολη την κάνουμε εμείς...

Καλημέρα Ιάσωνα!

Wednesday, March 07, 2007 10:48:00 am  
Blogger julia said...

Την καργια!
Μα καλά έβλεπε πως το παληκάρι καθόταν τόσες μέρες.... Χριστε μου ποσο εγωίστρια και κακομαθημένη ήταν. Δεν άξιζε ούτε μια ματιά του στρατιώτη!
Αυτό που λεει η Debby ειναι το συμπέρασμα:)

Wednesday, March 07, 2007 10:49:00 am  
Blogger Natalia said...

Ιασωνάκο, πέτυχες μία από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες...
Νομίζω ότι το νόημά της δεν χρειάζεται να το ψάξεις, ούτε να το σκεφτείς... απλά το νιώθεις βαθιά μέσα σου...
Για τη συγκεκριμένη ιστορία δεν θα πω κάτι... θα συμφωνήσω με τα κορίτσια. η αγάπη πρέπει να είναι απλή κι ανεπιτήδευτη, αλλιώς δεν είναι αγάπη και δεν έχει καμία ουσία.

Wednesday, March 07, 2007 11:04:00 am  
Blogger allitnil said...

Ο καθένας μας θα το ερμηνεύσει διαφορετικά. Άλλωστε είμαστε διφορετικοι.
Εγώ πάντως νομίζω πως αυτός απέδειξε αυτό που του ζήτησαν αλλά κατάλαβε πως και οι άλλοι πρέπει να αποδείξουν κάτι και σε αυτόν, εν προκειμένης η πριγκιπέσα!

Wednesday, March 07, 2007 11:16:00 am  
Blogger Jason said...

Εντάξει, πάνω-κάτω όλες τα ίδια είπατε με λίγο διαφορετικό τρόπο.

Για μένα, salome, η απάντηση είναι αυτή που έδωσε η Γεωργία...

Θα συμφωνήσω, όμως, και με τον έρωτά μου, δε χρειάζεται να ψάχνουμε παντού να εξηγούμε το νόημα.

Και οι δύο απαντήσεις με καλύπτουν εξίσου.

Και Ναταλία, εμένα αυτή είναι η αγαπημένη μου ταινία μακράν.

Wednesday, March 07, 2007 11:18:00 am  
Blogger 3 parties a day said...

Δεν μπορείς να λες στον άλλο κάνε εσύ τα 99 βήματα και το ένα θα το κάνουμε μαζί...
Αυτό σκέφτηκε ο στρατιώτης, τσαντίστηκε, και την έκανε.
Αλληγορία των σχέσεων.

Wednesday, March 07, 2007 11:49:00 am  
Blogger Γκρινιάρης said...

Κι όμως, πόσο συχνά συμβαίνει...

Απλά δεν έχει πάντα αυτή την κατάληξη, με το "θύμα" να την κάνει με ελαφρά...

Wednesday, March 07, 2007 1:56:00 pm  
Blogger fani said...

λοιπον, αν ημουν εγω ο στρατιωτης θα την πλακωνα στο ξυλο! συγνωμη κιολας αλλα ολοι προσπαθουμε να βρουμε ανθρωπους που να εχουν αληθινα αισθηματα για μας, αυτη βρηκε καποιον που προφανώς την αγαπησε πραγματικα και απλα περασε την ωρα της διασκεδαζοντας το μαλλον ενω αυτος..
πολλες φορες χαριζουμε την καρδια μας σε λαθος ανθρωπους και αυτοι το μονο που κανουν ειναι να παιζουν μ'αυτη..

Wednesday, March 07, 2007 3:19:00 pm  
Blogger tolitsa said...

Οι ανεκπληρωτοι ερωτες ισως χασουν την μαγεια τους αν εκπληρωθουν!

Wednesday, March 07, 2007 8:02:00 pm  
Blogger i'm not paranoid said...

Ο στρατιώτης τα έδωσε όλα για την κοπέλα, αλλά η κοπέλα του ζητούσε περισσότερο από την απόδειξη της αγάπης του.Του ζητούσε απόλυτη υποταγή.Όμως εκείνος δεν ήθελε να αναγκάσει την κοπέλα να γίνει δικιά του γιατί ο έρωτας είναι κάτι που δεν το πετυχαίνουμε με συμφωνίες. Αν και εκείνη τον αγαπάει θα ψάξει να τον βρει και αυτή θα είναι η δική της δοκιμασία.

Wednesday, March 07, 2007 8:50:00 pm  
Anonymous argyrenia said...

Νομίζω θα συμφωνήσω με τη debby.
si si, d'accordo.

Wednesday, March 07, 2007 11:30:00 pm  
Blogger annamaria said...

Η κοπελα του ζητησε κατι ξεκαθαρα.
Κακως ή καλως, ηθελε "τρανταχτη" αποδειξη της αγαπης του.
Ας μη δεχοταν απο την αρχη!
Τη στιγμη που δεχτηκε ομως, επρεπε να φτασει μεχρι το τελος!
Δεν το εκανε.
Ισως τελικα ο χρονος εβαλε το χερακι του για μια ακομη φορα!!
Φθειρει τα παντα, γιατι οχι και τα αισθηματα του στρατιωτη μας που εδειξε τελικα πως δεν ξερει να πολεμα!
Ριχνει το οπλο κατω, λιγο πριν την νικη!!

Thursday, March 08, 2007 12:48:00 am  
Blogger Jason said...

Εγώ νομίζω πως νίκησε.
Περιμένοντας 99 μέρες απέδειξε πως μπορούσε να το κάνει.
Απλώς λίγο πριν το θρίαμβο... αποχώρησε διαμαρτυρόμενος.
Γιατί το θέμα δεν ήταν η στιγμή του θριάμβου, ούτε το λάφυρό του.
Το λάφυρο ήταν η νίκη.
Και αυτό ήταν το θέμα. :)

Thursday, March 08, 2007 12:58:00 am  
Blogger annamaria said...

Δεχτηκε να παλεψει και το "λαφυρο" θα ηταν η κοπελα!
Μα αυτη δε θα ηταν η νικη του??
Εκτος και αν τον ενδιεφερε μονο ο πολεμος και οχι η νικη.

Thursday, March 08, 2007 1:16:00 am  
Blogger Jason said...

Το ευχάριστο είναι πως μάλλον εσύ δεν είσαι αρκετά εγωίστρια ώστε να ταυτιστείς μαζί του. :)

Δεν το ήθελε αυτό το λάφυρο.
Δεν του άξιζε, το κατάλαβε και ο ίδιος. Δεν του άξιζε αν ήταν να πρέπει να το διεκδικήσει έτσι.
Ήθελε, όμως, να αποδείξει πως ΜΠΟΡΟΥΣΕ να το κερδίσει, όπως λέει και η Γεωργία.
Και μετά το παράτησε και έφυγε, με αφοπλιστική ανωτερότητα...

Αυτή, βέβαια, είναι απλώς μια ιστορία που διηγείται ο Alfredo στον Totò.
Η πλοκή της ίδιας της ταινίας διαψεύδει ότι γίνονται ακριβώς έτσι τα πράγματα...

Αλλά ήταν μια ενδιαφέρουσα ιστορία.

Thursday, March 08, 2007 1:41:00 am  
Blogger Anarchist said...

Θα σας αποκαλύψω κάτι που είναι συγκλονιστικό.

Ο στρατιώτης απλά δεν ήξερε να μετράει!

Στην 99η ημέρα βαρέθηκε, αλλά δεν ήξερε ότι είναι η 99η.
¨
Ίσως σκέφθηκε, αυτή είναι κόρη του βασιλιά και εγώ φτωχός στρατιώτης. Αν την παντρευτώ, η όλη ιστορία θα μοιάζει σαν να την έγραψε ο Φώσκολος. Οπότε διάλεξε να φύγει και να μείνουμε εμείς με την απορία.

Άσε που υπάρχει και το άλλο. Μπορεί απλά να πήγε για τσιγάρα.

Thursday, March 08, 2007 1:49:00 am  
Blogger Jason said...

Το πιο έξυπνο comment, συνάδελφε... :)

Thursday, March 08, 2007 2:04:00 am  
Blogger Stavros Katsaris said...

Και μόνο για το γεγονός πως με το δικό μου 23 σχόλια ασχολήθηκαν με την ιστορία αποδεικνύεται πως η ιστορία πέτυχε το σκοπό της!

Καλησπέρα!

Thursday, March 08, 2007 5:14:00 pm  
Blogger Georgie said...

Η ιστορία δεν μένει σε έναν στρατιώτη και μια πριγκίπισσα... Η ιστορία μεταφέρεται σε οποιοδήποτε παράδειγμα, υπερτίμησης.

p.s. Το ιταλικό κείμενο έχει κάποιες εκφράσεις οι οποίες δεν μπορούν να μεταφραστούν αυτολεξί που δίνουν την δέουσα ζωντάνια.

Thursday, March 08, 2007 9:51:00 pm  
Blogger BeBe said...

Απίστευτη ταινία, απίστευτη ιστορία, απίστευτη γλώσσα.

Thursday, March 08, 2007 11:35:00 pm  
Blogger Jason said...

Georgie έχεις δίκιο.
Και η μετάφρασή μου είναι και λίγο πρόχειρη.

Friday, March 09, 2007 2:44:00 am  
Blogger Blondie said...

H Γεωργία τα είπε όλα..

Friday, March 09, 2007 9:26:00 pm  
Blogger CGP said...

This comment has been removed by the author.

Saturday, March 10, 2007 11:07:00 pm  
Blogger Marina said...

...ήρθε η στιγμή για τον στρατιώτη να φθάσει την δική του ωριμότητα, δοκιμάζοντας την υποτιθέμενη αγαπημένη του, όχι αν τον αγαπά όσο για το αν τον νοιάζεται.
Εκανε τον άθλο, ευτυχώς όμως η λογική υπερίσχυσε και εγκαίρως το έβαλλε στα πόδια.

Saturday, March 10, 2007 11:13:00 pm  
Blogger cortlinux said...

για όποιον έχει δει την ταινία ξέρει το "έργο" επαναλήφθηκε και στην πραγματικότητα (της ταινίας). μόνο που η κοπέλα πήγε και τον βρήκε μετά.

Βέβαια θα μπορούσαμε να περιμένουνε ότι η πριγκιπέσσα ήταν σαδίστρια κι ότι στην πραγματικότητα ήθελε να δει πόσο καψούρα είχε μαζί της για να τονωθεί ο εγωισμός της. Το πιο πιθανόν να γλένταγε με κάνα ιπποκόμο μέσα ενώ ο άλλος λιαζότανε ή βρεχόταν. Κάποια στιγμή ο στρατιώτης το πήρε είδηση και την "έκανε". Επειδή βέβαια ήταν πριγκίπισσα δεν μπόρεσε να την σαπίσει στο ξύλο ως όφειλε (όπως φυσικά πρέπει να κάνει κάθε πραγματικός άνδρας ;-p ). Σύνηθες φαινόμενο και στην πραγματικότητα.

Sunday, March 11, 2007 4:10:00 pm  

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

Links to this post:

Create a Link

<< Home