Sunday, March 04, 2007

Let me tell you a story

Την είχα έννοια τη μικρή.
Κάθε που έριχνα το βλέμμα μου, προλάβαινα που μίλαγε σε πουλιά και πεταλούδες, προλάβαινα πριν αισθανθεί το βλέμμα θαρρείς από ένστικτο, μετά μου χάριζε μια στιγμή με ένα χαμόγελο ανεπαίσθητο, ανάλαφρο όπως τα σύννεφα που κυνηγούσε. Κι ύστερα χανόταν ξανά.
Αταλάντη – μόνη της το διάλεξε. Αταλάντη που θα πει ακλόνητη. Αμετακίνητη και σταθερή. Για να μας ξεγελάσει μάλλον, ποιος ξέρει.
Τη ζήλευα κιόλας, τη ζήλευα που μπορούσε έτσι εύκολα να μας γελάει και να εξατμίζεται, σα νεράιδα βγαλμένη από παραμύθι.
Τα λάτρευε τα παραμύθια.
Τα βράδια, όταν έφθανε η ώρα για ύπνο, καθόμουν στο προσκέφαλο για παραμύθι.
Ε λοιπόν, έπρεπε να ‘σουν από μια μεριά να τη χάζευες, καθώς ξεκλείδωνε το σεντούκι της φαντασίας της και πήδαγε μέσα, βούταγε στις λίμνες της, χόρευε με τον άνεμο, και με τράβαγε απ’ το μανίκι και με βούταγε κι εμένα και με χόρευε, με χόρευε και με μέθαγε με αρώματα, μα πριν προλάβω να ζαλιστώ, εκείνη ήδη με είχε αφήσει για το Μορφέα. Κι εγώ έμενα να κάνω παρέα με κακομαθημένα πορτοκάλια, ευαίσθητες κουβέρτες κι ένα σωρό άλλα πράγματα, που όμως στη χώρα της φαντασίας δεν ήταν καθόλου πράγματα, κάθε άλλο, ήταν πολύ πολύ ζωντανά, και για να μην παραπονιούνται όταν πήγαινα κι εγώ για ύπνο τα έπαιρνα μαζί μου να δίνουν χρώμα και στα δικά μου όνειρα.
Όταν ξυπνούσα είχαν φύγει. Θα γυρίζαν στο σεντούκι, αλλά το ‘χα κι αυτό μια έννοια.
Το ‘χα έννοια αν τα ‘σπρωχνε πίσω στο σεντούκι ή αν τα λυπόταν κι εκείνη κι άφηνε να περπατάνε ελεύθερα και το ‘χα έννοια γιατί ο κόσμος δεν είναι παραμύθι και θα τρόμαζαν και θα τρόμαζε και κείνη.
Και περισσότερο είχα μια έννοια όταν έφτιαχνε τα πιο ωραία παραμύθια της, αυτά που μύριζαν φθινόπωρο και νερό, τότε την είχα έννοια γιατί το ‘ξερα πως κάτι τη στεναχώρεσε και τότε δεν προσπαθούσε πια να μας γελάσει, δεν εξατμιζόταν πια, η Αταλάντη.
Την είχα έννοια τη μικρή. Γιατί δε σκέφτηκα πως η μικρή ήταν μεγάλη. Κι ας μας γελάει πού και πού.
Το μόνο που ‘μεινε για έννοια τώρα, είναι κείνο το σεντούκι.
Πότε θα ξανανοίξει.
Ιάσονας είναι το πραγματικό μου όνομα, το κράτησα και εδώ.
Όταν διάλεξες εσύ το δικό σου, ίσως δεν ήξερες ότι η Αταλάντη ήταν η μοναδική γυναίκα αργοναύτης.
Δε μου κάνει εντύπωση που βρεθήκαμε να συνταξιδεύουμε και στην bloggόσφαιρα της φαντασίας.

19 Comments:

Blogger Attalanti said...

Ιάσονα... :) Πάω να ξεθάψω το κλειδί για το σεντούκι. :)

Monday, March 05, 2007 1:08:00 am  
Blogger david santos said...

Hello, Jason!
Good week for you. This work is very good.
Thank you

Monday, March 05, 2007 12:02:00 pm  
Blogger Jason said...

Φίλε αρχίζεις να μου τη δίνεις στα νεύρα εσύ.

Monday, March 05, 2007 12:11:00 pm  
Blogger just me said...

Καλημέρα σου, Ιάσονα.
Διάφορων ειδών προβλήματα (κομπιουτερικά, εργασιακά, προσωπικά) με κράτησαν μακριά από την μπλογκόσφαιρα αυτές τις μέρες και έτσι σήμερα διάβασα μαζεμένα τα δυο τελευταία κείμενά σου.
Τα διάβασα μονορούφι, και δεν με σταμάτησε ούτε αυτό το... εγκληματικό template _μαύρο φόντο, άσπρα γράμματα_ που διαλέγετε όλο και περισσότεροι και που σε φέρνει ένα βήμα πριν από την τύφλωση (βιολογικά, to εικαστικό είναι άλλο θέμα :)))
Αν αρχίσω να λέω, θα πω πολλά και προσπαθώ να μη γράφω φλύαρα comments.
Ας αφήσω μόνο μερικές λέξεις-κλειδιά.
Συγκινήθηκα (με τήν ευαισθησία).
Θαύμασα (τη σκέψη).
Ζήλεψα -με όποια καλή έννοια μπορεί να έχει αυτή η λέξη (τη γραφή)
Και σε καμάρωσα, κι ας μη σε γνωρίζω.

Monday, March 05, 2007 2:24:00 pm  
Blogger maika said...

ευτυχώς που , που και που ξεπετιέται και κάποια υπέροχη Αταλάντη για να ομορφαίνει τη ζωή όλων μας!!

Monday, March 05, 2007 2:25:00 pm  
Anonymous αλεξανδρα said...

πόσο όμορφο ιάσωνα!!!

Monday, March 05, 2007 2:58:00 pm  
Blogger Jason said...

Just me, σε περίμενα στο προηγούμενο, να ξε'ς, αλλά δεν πειράζει, χαίρομαι που βλέπω ότι επέστρεψες δριμύτερη στην bloggόσφαιρα.
Χαίρομαι πολύ όταν βρίσκεις ενδιαφέρον σε πράγματα που γράφω και τα λόγια σου με τιμούν ιδιαιτέρως και σε ευχαριστώ
Όσο για το μαύρο φόντο-άσπρα γράμματα... είναι σήμα κατατεθέν από τότε που ξεκίνησα να γράφω, δε θα αλλάξει εύκολα...

Monday, March 05, 2007 4:37:00 pm  
Blogger Stavros Katsaris said...

Ιάσωνα όαση πραγματική το παραμύθι σου!
Είναι αυτό που λέγαμε
η ζωη είναι τέχνη!

Εξαιρετικό!

Καλησπέρα!

Monday, March 05, 2007 5:34:00 pm  
Blogger Queen_Elisabeth said...

Τυχερή η "μικρή" που την έχεις έννοια...
Καλό βράδυ

Monday, March 05, 2007 7:36:00 pm  
Blogger homelessMontresor said...

:-)))
Από τις ομορφότερες μπλογκοπαραμυθο-εξομολογήσεις που έχω διαβάσει!

Monday, March 05, 2007 11:16:00 pm  
Blogger 3 parties a day said...

Και μένα νεράιδα μου θυμίζει...

Tuesday, March 06, 2007 7:40:00 am  
Blogger street spirit said...

ευ ιάσονα ;)

Tuesday, March 06, 2007 10:21:00 am  
Blogger SALOME said...

Τι είσαι εσύ;! Λογοπλόκος, ονειροπόλος, μελαγχολικός περιπατητής, σημαίνων και σημαινόμενος της τρυφερότητας, νεότητα; χαρακτήρας; παιδική ηλικία; πάντως ξεχωριστός αγαπητέ...ξέρεις αυτή η ιστορία του φίλου σου του Γ. έχει βαθύτερα μηνύματα και για σένα.....

Tuesday, March 06, 2007 11:53:00 am  
Blogger Jason said...

Χαχαχαχ!
Μάλιστα...
Γεια σου ρε salome!!!

Tuesday, March 06, 2007 11:57:00 am  
Blogger Γεωργία said...

Την καλησπέρα μου!!

(τι, μόνο ο David θα πετάει άκυρα;)

Tuesday, March 06, 2007 4:51:00 pm  
Blogger SALOME said...

Γειά σου και σένα βρε Ιάσωνα!!!
Αντε στην υγειά μας, τελικά. Είδες εμείς οι Ανατολίτες και περιφερειακοί...κάπου καταλαβαινόμαστε....

Tuesday, March 06, 2007 5:06:00 pm  
Blogger confused said...

Πολύ όμορφο κείμενο :))

Tuesday, March 06, 2007 7:02:00 pm  
Blogger fani said...

παρα πολυ καλο!! δεν ξερω τι αλλο να πω..ειμαι ακομα στον κοσμο που με εστειλε αυτο το κειμενο...

Wednesday, March 07, 2007 3:26:00 pm  
Blogger Attalanti said...

Γιατί σκαλίζεις την ΤΕΛΕΙΑ ιστορία μου; Δεν μπορώ να καταλάβω τι αλλάζεις... :(

Wednesday, May 23, 2007 11:09:00 am  

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

Links to this post:

Create a Link

<< Home