Thursday, March 01, 2007

Awareness of being

Όταν ήμουν μικρός, είχα πρόβλημα με τον ύπνο.

Κοιμόμουν πολύ εύκολα και πολύ βαθειά, πολλές ώρες, συνεχόμενα, χωρίς διακοπές και χωρίς επαφή με τον έξω κόσμο. Όνειρα δεν έβλεπα σχεδόν ποτέ (ή τέλος πάντων δεν τα θυμόμουν όταν ξυπνούσα) και έτσι θα μπορούσε να πει κανείς ότι κοιμόμουν χωρίς επαφή με τον κόσμο γενικώς.

Όταν μεγάλωσα αρκετά ώστε να το αντιλαμβάνομαι και να με απασχολεί, δεν κατάφερνα πλέον να αφεθώ να κοιμηθώ. Θυμάμαι ότι ξάπλωνα στο κρεβάτι και μετρούσα το χρόνο με τη βοήθεια του σταθερού και επίμονου ήχου του δείκτη των δευτερολέπτων ενός μεγάλου ρολογιού με σχήμα σαλιγκαριού που είχα κάπου στο παιδικό μου δωμάτιο. Οι ριπές αυτές έκοβαν το σκοτάδι σε φέτες και εγώ σκεφτόμουν ένα, δύο, τρία, δέκα, δέκα φορές τόσα είναι εκατό, δέκα φορές όόόλα αυτά είναι χίλια, και άλλα χίλια όλα απ’ την αρχή και άλλα χίλια και άλλα χίλια και βάλε μας κάνουνε δέκα χιλιάδες, βάλε και άάάλλα τόσα ένα προς ένα, και άάάλλα τόσα και βάλε και βάλε και βάλε… τόσα και τόσα δευτερόλεπτα θα περάσουν όσες ώρες εγώ θα κοιμάμαι, και το καθένα απ’ όλα αυτά θα περνάει όπως περνάει τώρα αυτό το ένα… κι άλλο ένα… κι άλλο ένα… τικ… τακ… τικ… τακ… τικ… τακ… Και θα ξυπνήσω και δε θα θυμάμαι τίποτα, black screen στη μνήμη μου για όλον αυτόν το χρόνο, σα να μην υπήρχα εγώ στον κόσμο αυτές τις ώρες, σα να μην υπήρξα μέσα στην ιστορία τους, ο κόσμος θα έχει προχωρήσει και εγώ θα έχω ξυπνήσει από το τίποτα και το πουθενά. Από ένα μικρό θάνατο.

Αυτό φοβόμουν. Την ασυνειδητότητα.

Είχα ανάγκη τη συνειδητότητα, τη συναίσθηση της ύπαρξής μου, της δικιάς μου ύπαρξης και του δικού μου εγώ.

Το ξεπέρασα με το μόνο τρόπο που μπορεί να ξεπεράσει κανείς κάτι τέτοιο, πήγα ένα βράδυ για ύπνο αποφασισμένος να κλείσω τα μάτια και να μην αφήσω τον εαυτό μου να σκεφτεί τίποτα. Και έτσι ακριβώς έγινε. Έπεσα και κοιμήθηκα.

Η σχέση μου με τις υπαρξιακές ανησυχίες δεν επεκτάθηκε πολύ, με εξαίρεση, ίσως, κάποιες φορές που με ενοχλούσε η σκέψη της αιωνιότητας, όπως ακριβώς την προσέγγιζε ο Κούντερα: "...η ιστορία είναι μόνο ένας λεπτός σπάγγος μνήμης μέσα στον ωκεανό της λήθης, αλλά ο χρόνος συνεχίζει την πορεία του και θα 'ρθει η εποχή των υψηλών περιόδων, όπου ολόκληροι αιώνες θα φαίνονται τότε αιώνες πινάκων και μουσικής, αιώνες ανακαλύψεων, πολέμων, βιβλίων, και θα 'ναι αυτό κακό γιατί ο άνθρωπος θα χάσει την αντίληψη για τον ίδιο τον εαυτό του και την ιστορία του, την ακατανόητη, την ανεξιχνίαστη, τη ζαρωμένη πίσω από μερικές σχηματικές συντομευμένες έννοιες.". Φοβόμουν όταν συνειδητοποιούσα ότι το μόνο που θα απομείνει μια μέρα από αυτό το εγώ μου που λέγαμε, θα είναι μία απειροελάχιστη ανώνυμη ποιοτική στατιστική συμμετοχή στη διαμόρφωση μιας τέτοιας μερικής σχηματικής συντομευμένης έννοιας που θα κολληθεί ως ταμπέλα στην κοινωνία που ζω, όταν θα τη μελετάνε μετά από πολλά χρόνια, όπως εμείς ας πούμε αναφερόμαστε με μια μονάχα λέξη σε μια περίοδο τριακοσίων χρόνων της αρχαίας Ελλάδας, που περιέχει τόσα εκατομμύρια ανάσες, σκέψεις, χαρές, λύπες, πλάνες, αδικίες, μία προς μία, εκατομμύρια ζωές ολόκληρες που κατά τ’ άλλα έχουν σβηστεί από το χάρτη της ιστορίας. Σα να μην υπήρξαν ποτέ.

Και τότε με έπιανε μια λύπη για τη μέρα εκείνη, όπως ακριβώς έλεγε ο συγγραφέας μου πιο κάτω. "Όχι μόνο γιατί ήταν μάταια, αλλά και γιατί απ' αυτή τη ματαιότητά της τίποτα δε θα μείνει…". (κάτι που στην ψυχολογία ίσως θεωρούν ότι είναι η αρχή του πρώτου σταδίου της κατάθλιψης, αλλά μπορώ να πω με σιγουριά ότι ποτέ δεν πλησίασα προς εκείνην την πλευρά)

Ο περισσότερος κόσμος, βέβαια, όταν νιώθει πραγματικά μικρός μέσα στο χωροχρονικό σύστημα που λέγεται "κόσμος", εφησυχάζει όταν καταφέρνει να νιώσει ακόμα μικρότερος, ακουμπώντας πάνω σε μία έννοια που ονομάζει "Θεό", ίσα-ίσα για να νομιμοποιήσει το υπερφυσικό και να ανακουφιστεί έτσι από το σαράκι των αδιέξοδων σκέψεών του, απαλλασσόμενος και από το βάρος της ευθύνης των γενικότερων επιλογών ενώπιον των οποίων καλείται να σταθεί κατά τη διάρκεια της ζωής του. Απαλλασσόμενος από το βάρος της αβάσταχτης ελαφρότητας του είναι του.

Πάνω απ’ όλα, όμως, ο άνθρωπος επινοεί κάποιο Θεό για να εξασφαλίσει σε αυτήν του την ύπαρξη ένα μέλλον – ένα μετά θάνατον μέλλον.

Εγώ, λοιπόν, δεν έχω καταφέρει να πιστέψω σε κάτι τέτοιο.

Ανέκαθεν έβρισκα πολύ ενδιαφέρουσες τις θρησκείες.

Καταρχάς από πλευράς περιεχομένου των διδασκαλιών τους. Είτε τις προσεγγίσουμε ανεξάρτητα, είτε συγκριτικά μεταξύ τους, είτε σε συσχετισμό με τα ιστορικά, γεωγραφικά και εθνολογικά χαρακτηριστικά που διαμόρφωσαν τις συνθήκες της δημιουργίας τους ή και της διατήρησης αλλά και της αλλοίωσής τους με το πέρασμα των αιώνων, η κάθε θρησκεία προσφέρει ένα σύνταγμα ηθικής και προτείνει έναν τρόπο ζωής ως οδηγούς επιβίωσης σε έναν κόσμο δύσκολο.

Δευτερευόντως δε, από πλευράς εθιμολογικής, δηλαδή αφενός εξετάζοντας τα κατάλοιπα αυτής της ηθικολογίας και του τρόπου ζωής στη σημερινή καθημερινότητα, αφετέρου βιώνοντας τις μικρές συνήθειες και τα μεγάλα έθιμα που αντιστοιχούν σε μια θρησκεία, που στην ορθόδοξη θα μπορούσαν να είναι από την προσευχή πριν από το γεύμα μέχρι τις ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας.

Τέλος, από πλευράς καλλιτεχνικής. Η σχέση των θρησκειών με την τέχνη είναι θαυμαστή. Από τους χριστιανικούς εκκλησιαστικούς ύμνους μέχρι τις εικόνες ή τα αγάλματα και τους πολύ όμορφους ναούς, μπορεί κανείς να βρει αριστουργήματα.

Αξίζει, ίσως, να αναλογιστεί κανείς πόσοι άνθρωποι έχουν πεθάνει χτίζοντας τέτοιους ναούς. Για να τιμήσουν κάτι του οποίου η ύπαρξη είναι αμφίβολη.

Πολύ περισσότερο, αξίζει να αναλογιστεί κανείς πόσοι άνθρωποι έχουν θυσιάσει τη ζωή τους για να μαρτυρήσουν για κάτι του οποίου η ύπαρξη είναι αμφίβολη.

Πόσοι και πόσοι άνθρωποι έχουν επιλέξει να ζήσουν όλη τους τη ζωή τους δοξάζοντας κάτι του οποίου η ύπαρξη είναι αμφίβολη.

Έχω κάθε δικαίωμα, λοιπόν, να αισθάνομαι τουλάχιστον αναίσθητος όταν εγώ δεν καταφέρνω να πιστέψω σε μία τέτοια αξία, από την οποία θα μπορούσα να αντλώ δύναμη... εις τους αιώνας των αιώνων αμήν.

Γιατί αυτή είναι η δική μου διαφορά.

Εγώ βλέπω μια πνοή στον κόσμο.

Μια πνοή που κινεί τα πάντα, όχι ένα πνεύμα του οποίου η επινόηση τα εξηγεί και τα δικαιολογεί.

Είναι η πνοή που φύσηξε στο μύλο το χρόνου για να αρχίσει να γυρίζει, η πνοή που ζωγράφισε τις καταπληκτικές αρμονίες του σύμπαντος, η πνοή που τρύπωσε μέσα στην ύλη και έφτιαξε τη ζωή, μια ζωή που μεταφέρεται από πλάσμα σε πλάσμα και που λίγη ή πολλή έχω μέσα μου κι εγώ και που μπορεί να την ακούσει κανείς κάθε φορά που χτυπάει η καρδιά μου.

Αν αυτό είναι ο θεός που λένε ότι είναι πανταχού παρών, τότε ναι, πιστεύω ότι υπάρχει θεός. Και έχω κι εγώ λίγο ή πολύ θεό μέσα μου.

Αλλά δεν πιστεύω σ’ αυτόν, δεν περιμένω να με βοηθήσει ή να με σώσει, δεν τον λαμβάνω καν υπόψη μου.

Όχι, δε με ακούει κανένας θεός αυτή τη στιγμή.

Δεν πιστεύω στο Θεό με Θ κεφαλαίο, στο Θεό που βλέπει, ακούει, σκέφτεται, επιλέγει, κρίνει ή συγχωρεί, θέλει, επεμβαίνει και το θέλημά Του γίνεται πράξη.

Δεν πιστεύω, δηλαδή, στον παντοδύναμο Θεό που επινοεί κανείς για να αντλεί δύναμη εις τους αιώνας των αιώνων αμήν.

Το θεό τον έχω μέσα μου, μια δύναμη ανακύκλωσης και ισορροπίας, μια πνοή που είναι κομμάτι της ψυχής του σύμπαντος.

Είναι μέρος και όλον, την ίδια πνοή έχουμε κι εγώ κι ο άλλος παρακεί και όλος ο κόσμος.

Με το θάνατο, η ψυχή αυτή επιστρέφει από ‘κει που ήρθε, το παντού και το πουθενά.

Με την απόλυτη γνώση, χάνεται και η συναίσθηση της ύπαρξης και του εγώ, χάνεται η συνειδητότητα.

Η ψυχή αγγίζει το απόλυτο φως, που είναι όμοιο με το απόλυτο σκοτάδι.

Το μηδέν και το άπειρον.


More than the Grave is closed to me

The Grave and that Eternity

To which the Grave adheres

I cling to nowhere till I fall

The Crash of nothing, yet of all

How similar appears

Emily Dickinson

22 Comments:

Blogger ralou said...

Τι υπέροχο ταξίδι ήταν το σημερινό jason!
Στη δική μου σκέψη ο "θεός" έχει τελείως διαφορετική έννοια, αλλά αυτό το :
"Το θεό τον έχω μέσα μου, μια δύναμη ανακύκλωσης και ισορροπίας, μια πνοή που είναι κομμάτι της ψυχής του σύμπαντος"
μου έδωσε τροφή για σκέψη.

Τις καλύτερες σκέψεις και ιδέες μου τις έχω λίγο πριν κοιμηθώ μετα από μεγάλη κούραση.
Λες και το μυαλό κολυμπώντας στην αδρεναλίνη δίνει τον καλύτερο ευατό του!

Thursday, March 01, 2007 9:58:00 pm  
Blogger pwlina said...

Είναι η μανία του ανθρώπου να τα φέρνει όλα στα μέτρα του και να τα απομυθοποιεί...να δίνει εξηγήσεις εκεί που δεν υπάρχουν...με μια μητέρα με το σταυρό στο χέρι και ένα πατέρα σχεδόν στο αντίθετο άκρο...νόμίζω ότι είμαι τυχερή και κατέληξα ,αν μπορώ να πω ακόμα ότι κατέληξα, κάπου στη μέση.Πιστεύω στο Θεό με Θ κεφαλαίο!δε ξέρω γιατί ...απλά το αισθάνομαι μέσα μου...απεχθάνομαι ότι αφορά την εκκλησία...τους παππάδες...τους σιχαίνομαι οταν βγαίνουν παχύσαρκοι γεμάτοι με χρυσά και ηλίθια αστεία...με γεμίζουν με αηδία και απογοήτευση.Θέλω και πιστεύω ότι υπάρχει κάτι που δε στηρίζεται μόνο στη φυσική.Άλλωστε από τη φύση μου είμαι τόσο συναισθηματικός άνθρωπος που το θεωρώ σχεδόν αδύνατο!Ίσως είναι και η αδύναμή αυτή μου φύση που με ωθεί στη δημιουργεία ενός ανώτερου και τέλειου πλάσματος που με προσέχει με αγαπάει όπως έιμαι και με συγχωρεί...χωρίς να το ζητήσω ...χωρίς μετάνοιες και φυλαχτά...χωρίς να κάνω το σταυρό μου όταν περνάω από εκκλησία...και τρώγοντας σουβλάκια ακόμα και τη μεγάλη βδομάδα...γιατί πιστεύω στο Θεό μου όπως εγώ τον έχω μέσα μου...και όλα τα άλλα είναι απλά έθιμα...που δε με αφορούν...άλλα τα ακολουθώ μόνο λόγω του ότι με διασκεδάζουν...όπως το να βάφουμε κόκκινα αυγά...αλλά θα σκεφτώ.."βοήθησε εκείνον που το έχει ανάγκη..." χωρίς να κάνω την προσευχή μου...απλά γιατί πιστεύω στη δύναμη που αισθάνομαι μέσα μου...

Friday, March 02, 2007 12:31:00 am  
Blogger Jason said...

Πωλινάκι, εμένα μου αρέσουν τα περισσότερα έθιμα.
Δε νηστεύω, δεν κάνω το σταυρό μου κάθε φορά που περνάω από εκκλησία, το να επιβάλλεις τέτοια πράγματα στον εαυτό σου το θεωρώ ψυχαναγκασμό.
Αλλά τα ίδια τα έθιμα είναι ενδιαφέροντα. Και όμορφα, πολλές φορές.

Όσο γι' αυτό που λες για τη Φυσική...
Ακόμα και το υπερφυσικό και το μεταφυσικό, αν εκδηλώνονται, κάπως υλοποιούνται. Και αυτό είναι Φυσική. Ανεξάρτητα απ' το αν η επιστήμη της δεν μπορεί να το εξηγήσει σήμερα.
Άλλωστε, για μένα θεός και επιστήμη δε συγκρούονται.
Η επιστήμη απλώς ασχολείται με τον τρόπο που συμβαίνει το οτιδήποτε, δεν το εξηγεί ούτε το δικαιολογεί, απλώς το παρουσιάζει.
Δεν καταργεί το θεό, ούτε και τον επιβεβαιώνει.

Friday, March 02, 2007 2:53:00 am  
Blogger CGP said...

Σου συστήνω να διαβάσεις το άρθρο του Scientific American Feb 2007. The cosmic grip of Dark energy.

Friday, March 02, 2007 6:46:00 am  
Blogger liodara said...

Είχες έμπνευση μικέ μου!!!!Το κείμενό σου το "ρούφηξα"!!!!Ήταν πολύ ωραίο...σα να έβλεπα ταινία...γεμάτο εικόνες!!!
Μπράβο....!!!

ΥΓ....Αυτή η Εμιλυ...έχει καμία σχέση μετο Bruce?

Friday, March 02, 2007 7:51:00 am  
Blogger sunshine said...

Διάβασα το κείμενό σου έχοντας στο μυαλό μου ότι αυτή τη στιγμή οι μεγαλύτεροι φιλόσοφοι της εποχής αμφισβητούν μέσα από τα έργα τους την ύπαρξη του Θεού (και έτσι υποστηρίζουν έναν νέο αθεϊσμό). Το κείμενο σου με έκανε να σκεφτώ ορισμένα πράγματα. Τι είναι θεός για μένα;; Γιατί ότι πιστεύω, πιστεύω. Σε μια παρουσία που υπάρχει γύρω μου, σ' αυτό πιστεύω. Από κει και πέρα τα υπόλοιπα τα ψάχνω και εγώ. Όπως λένε "πίστευε και μη, ερεύνα" και όχι "πίστευε και μη ερεύνα" όπως έχει καθιερωθεί στις μέρες μας... Ίσως απόψε το βράδυ δεν κοιμηθώ εγώ μ'αυτές τις σκέψεις...

Friday, March 02, 2007 8:02:00 am  
Blogger Jason said...

CGP, σ' ευχαριστώ πολύ.

Λιοντάρα... Κ Α Μ Ι Α ! ! !

Friday, March 02, 2007 10:59:00 am  
Blogger 3 parties a day said...

Ωραίο κείμενο, jason. Και ενδιαφέρον. Και το κλείσιμο με την Emily Dickinson, το έκανε ακόμα καλύτερο.

Friday, March 02, 2007 11:52:00 am  
Blogger g.a.n.g (fka bdb) said...

Όταν ήμουν μικρός για να με πιάσει ο ύπνος μετρούσα προβατάκια, όπως ο περισσότερος κόσμος. Μπούρδες. Είναι αδύνατον να κοιμηθείς μετρώντας προβατάκια. Κάποια στιγμή σου ρχεται στο μυαλό η εικόνα του σούβλιστού αρνιού, σε πιάνει μια λόρδα και βουρ στο ψυγείο για κανα κοψίδι. Βαρυστομαχιάζεις, κι αντε μετά να κοιμηθείς...

Αυτό που με κοιμίζει τώρα είναι ο πόλεμος. Ντύνομαι άτρωτος ράμπο και σκοτώνω κακούς γερμανούς!

Friday, March 02, 2007 4:29:00 pm  
Blogger Marina said...

Η δύναμη που σου δίνει επιθυμία να σέβεσαι τη ζωή είναι ο Θεός. Αυτό που έχεις μέσα σου. Ολα τα άλλα είναι φτιαγμένα απο τους ανθρώπους για να δεσμεύουν αλλήλους. Ο Θεός είναι η ελευθερία της επιλογής.

Friday, March 02, 2007 4:37:00 pm  
Anonymous αλεξανδρα said...

ιάσωνα...

ειλικρινά μας βούτηξες στο μυαλό, το συνειδητό και υπο-συνείδητο εαυτό σου. και όμορφα, περίτεχνα και ουσιαστικά.

ενδιαφέρουσες και ώριμες προσεγγίσεις.

απλά θα έλεγα, αληθινό είναι αυτό που σε κάνει να ανατριχιάζεις από την αλήθεια του (όχι φόβος ή σκοτάδι). εσύ ξέρεις καλύτερα για σένα.

Friday, March 02, 2007 6:21:00 pm  
Blogger Αίσθησις said...

Πόσα θέματα θίγεις, που κανένα δεν εξαντλείται ούτε σε μία ούτε σε πολλές συζητήσεις!
Συμφωνώ απόλυτα με τισ απόψεις σου περί θεού.
Προσπαθώ τα τελευταία χρόνια να αυξήσω τη συνειδητότητα, φέρνοντας στο φως ασυνείδητα κομμάτια. Το κάνω ερευνώντας κάθε μου "αυθόρμητη" αντίδραση, που κατάλαβα ότι κρύβει "κρυμμένα μυστικά και καταστάσεις" που λέει και η Σ. Μπέλλου.
Γεγονός είναι ότι χωρίς κατάδυση στο ασυνείδητο, δε μπορούμε να αναγεννηθούμε (μύθος της Περσεφόνης).
Τέλος κατάλαβα, ότι τα μεγάλα ερωτήματα μένουν αναπάντητα.

Friday, March 02, 2007 6:56:00 pm  
Blogger akis said...

Προκλητικα μεγαλο,απυθμενα καλο...

Friday, March 02, 2007 7:24:00 pm  
Blogger tolitsa said...

Μια μεγαλη παρεξηγηση που γινεται συχνα, ειναι το μπερδεμα των εννοιων θρησκεια και θειο. Ανθρωποι χωρις θρησκεια δεν σημαινει οτι δεν πιστευουν στο θειο. Και ποιο ειναι αυτο το θειο? Ειναι ενα συνολο υπερτερο απο μας που μας περιεχει και ΔΕΝ το περιεχουμε. Απροσωπο οπως η Φυση που μας περιβαλλει. Αιρχαιοτερες αντιληψεις θεωρουσαν την Φυση σαν Θεο. Η εννοια του Θεου οπως την ξερουμε σημερα ειναι μεταγενεστερη του θειου.Οι ανθρωποι λοιπον σαν εσενα και εμενα και πολλους αλλους που δεν πιστευουν στις θρησκειες επειδη δεν τους ταιριαζει το συστημα τους (αλωστε μην ξεχναμε οτι οι θρησκειες ιδρυθηκαν ΑΠΟ τον ανθρωπο ΓΙΑ τον ανθρωπο)πολλες φορες ειναι πιο ΕΝΘΕΟΙ απο πολλους ΘΡΗΣΚΕΥΟΜΕΝΟΥΣ που ξεροσταλιαζουν σε εκκλησιες και νηστευουν εξαντλητικα με αστακους, γαριδες και καλαμαρακια!!!!!

Saturday, March 03, 2007 11:02:00 am  
Anonymous Anonymous said...

jason τυχαία έπεσα πάνω στο blog σου και διαβασα...είσαι πολύ μικρός και μπράβο σου που έχεις τέτοιους προβληματισμούς!δεν ξέρω με τι ασχολήσε θα μπορούσες να βοηθήσεις πολύ κόσμο όμως...!νασαι καλά και αν καμιά φορά χρειαστεί να κάνεις τον σταυρό σου μην το σκεφτείς μη διστάσεις!

Saturday, March 03, 2007 12:41:00 pm  
Blogger Jason said...

Tolitsa, άλλη έννοια τα θεία, άλλη ο θεός, άλλη η θρησκεία, άλλη η Εκκλησία, κλπ..
Το θείο, έτσι όπως το εννοώ εγώ, μας περιέχει και το περιέχουμε. Και ναι, είναι απρόσωπο.
Για άλλους, τα θεία είναι απλώς η δική τους ηθική που είναι το μόνο πράγμα που σέβονται και τιμούν ως ρυθμιστή της πραγματικότητας.
Για άλλους, τα θεία είναι ο χριστιανικός θεός ή οι 12 του Ολύμπου ή οτιδήποτε άλλο, συμβατό με μία υπαρκτή θρησκεία ή παράδοση.
Εγώ δε δήλωσα άθεος, απλώς δεν είμαι απ' αυτούς που φτιάχνουν ένα θεό στα μέτρα τους για να τον χρησιμοποιούν όπως τους βολεύει.

Ανώνυμε, το σταυρό μου τον κάνω καμιά φορά περνώντας από Εκκλησία ή ένα νεκροταφείο ή μπαίνοντας σε ένα αεροπλάνο κλπ.., αλλά όχι επειδή το έχω ανάγκη, επειδή μου αρέσει, το βρίσκω πολύ όμορφο και συμπαθητικό σα μικρό έθιμο.

Saturday, March 03, 2007 1:39:00 pm  
Blogger evelina_z13 said...

Ιάσωνα,νομίζω πως είναι από τα καλύτερα κείμενά σου.Και-για κάποιο λόγο-εμπεριέχονται σκέψεις που κάνω κι εγώ τελευταία,οι οποίες γίνονται προϊόν άπειρων συζητήσεων...

Τα φιλιά μου;)

Saturday, March 03, 2007 8:29:00 pm  
Blogger STATLER-WALDORF said...

Η ανάγκη μας για να πιστέψουμε σε κάτι ανώτερο και να πιαστούμε από αυτό όταν βρίσκουμε τα δύσκολα μας κάνει να συγχέουμε λανθασμένα αυτή την ανάγκη με την θρησκεία ! Όταν όμως αυτή η ανάγκη μας προδώσει , όταν δούμε ότι στα δύσκολα αυτή η ανώτερη δύναμη αδιάφορη για την ύπαρξη μας , πως αντιδρούμε ? Γνώρισα πρόσφατα ένα άνθρωπο ο οποίος έχει χάσει 3 παιδία , αυτός ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη να πιστέψει σε κάτι ανώτερο η πίστη του έχει κλονιστεί τόσο πολύ που αδιαφορεί για οτιδήποτε ανώτερο από αυτών , έχει πάψει να έχει την ελπίδα του ότι στα δύσκολα θα βρει κάπου να στηριχτεί και έχει πάρει την μοίρα του στα χέρια του!Πολυ ωραίο το κείμενο σου , με βοήθησε να ξεφύγω από τις σκέψεις μου και το είχα πραγματικά ανάγκη…

Sunday, March 04, 2007 12:50:00 pm  
Blogger Debby said...

Οπως λέει και ο Κούντερα κάπου (με δικά μου λόγια) "νόμιζα ότι το να είναι κανείς πιστός είναι ένα ιδιαίτερο χάρισμα μέχρι που αντιλήφθηκα τι ήταν αυτό που έκανε κάποιον πιστό - συνήθως μια δυσκολία που του τύχαινε).

Οπως και να έχει όμως αυτή η πίστη κάπου κάπου είναι χρήσιμη. Αλλιώς δεν θα είχαμε πιστούς την σήμερον ημέραν της εποχής της τεχνολογίας...

Sunday, March 04, 2007 7:05:00 pm  
Blogger liliputaner said...

Δεν ξέρω το γιατί και το πως αλλά πολύ με συγκίνησες μικρό μου :-)

Sunday, March 04, 2007 9:39:00 pm  
Blogger fani said...

τοσα πολλα θεματα...βρε Jason στο εχω ξαναπει..εχεις απιστευτο ταλεντο και οι σκεψεις σου ειναι σαν μαθημα για μενα! :)

Wednesday, March 07, 2007 3:53:00 pm  
Anonymous TOUT said...

Οπως ξέρεις συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. 'Η μήπως συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο;...
Πάντως γράφεις εξαιρετικά. I'm very proud of you. WE are.

Thursday, March 08, 2007 4:44:00 pm  

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

Links to this post:

Create a Link

<< Home