Thursday, February 01, 2007

Θυμάμαι

Χαχα...

Άκου να δεις τι θυμήθηκα σήμερα.

Θυμήθηκα που ανεβοκατεβαίναμε στην Κηφισιά το δρόμο με τις κολλημένες τσίχλες στα δέντρα και με ρώταγες τι διάολο νούμερο παπούτσι φόραγε τελικά αυτή η Σταχτοπούτα...

2,5 χρόνια μες στο νερό.

Και το θυμάμαι σαν τώρα.

Κι άλλα τέτοια θυμάμαι, άπειρα άλλα τέτοια μικρά.

Και κάθε φορά που θυμάμαι κάτι απ’ αυτά τα μικρά, θυμάμαι και τα μεγάλα.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που μιλήσαμε τότε στο παγκάκι του σχολείου, θυμάμαι την εκδρομή στη Θεσσαλονίκη.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που βγήκαμε.

Θυμάμαι πότε μου πρωτοείπες τα μεγάλα σου μυστικά που τα ήξερε όλο το σχολείο, θυμάμαι την πρώτη φορά που έκλαψες μπροστά μου.

Θυμάμαι τα απεγνωσμένα σου μηνύματα κάτι άγρια μεσάνυχτα, μέχρι που σε έπαιρνε ο ύπνος και έμενα εγώ να περιμένω...

Θυμάμαι τότε που βγήκαμε οι τρεις μας – κουφό ε;

Θυμάμαι που έκλαιγες τότε που πέρασα Πάτρα, θυμάμαι που βγήκαμε εκείνο το βράδυ και μου έλεγες πού ξέρεις, μπορεί μια μέρα να περνούσες κι εσύ εκεί.

Θυμάμαι εκείνο το βράδυ με τα "Φτηνά τσιγάρα" και τη μουσική του Καλαντζόπουλου.

Θυμάμαι τότε που σου μίλησα απότομα και μου είπες ότι σου είχα υποσχεθεί πως δε θα σε άφηνα ποτέ.

Θυμάμαι τότε που με άφησες εσύ και αυτό θα το θυμάμαι πάντα.

Θυμάμαι που σε έψαχνα για να μιλήσουμε και δεν ήθελες, θυμάμαι που γύρισα από την Κάρυστο δυο μέρες νωρίτερα για να σε δω και να σου ζητήσω συγγνώμη, κι ας μην έφταιγα, και δεν ήρθες. Ναι, θυμάμαι που δεν ήρθες ποτέ έστω να μιλήσουμε.

Θυμάμαι που έλεγα χαχα εεε και να περάσεις Πάτρα...

Θυμάμαι και που πέρασες Πάτρα.

Πώς τα φέρνει η ζωή ε...;

Πού και πού μόνο σε πετυχαίνω, σε κοιτάζω καλά-καλά και λέω μπααααα δεν είναι αυτή η φίλη μου. Αποκλείεται να ήταν ποτέ.

Και μετά πάλι θυμάμαι πόσο μεγάλη αδυναμία σου είχα.

Θυμάμαι που σε έβλεπα να χοροπηδάς σαν παρδαλό κατσίκι και μου έφτιαχνες τη διάθεση, no matter what.

Θυμάμαι που έκλαιγες και γκρεμιζόταν ο κόσμος μου, no matter what.

Σ’ αγαπάω μωρέ.

Το ξέρω πως μ’ αγαπάς κι εσύ, το βλέπω στα μάτια σου.

Αναρωτιέμαι μόνο αν μ’ αγαπούσες ποτέ τόσο όσο εγώ ή αν απλώς χρειαζόσουν έναν άνθρωπο να σ’ αγαπάει. Και αναρωτιέμαι αν θα ξαναβρείς κάποιον τόσο καλό σε αυτό.

Αναρωτιέμαι αν σου λείπω.

Αναρωτιέμαι αν θυμάσαι.

Αναρωτιέμαι αν αναρωτιέσαι.

28 Comments:

Blogger pwlina said...

Αναρωτιέμαι μόνο αν μ’ αγαπούσες ποτέ τόσο όσο εγώ ή αν απλώς χρειαζόσουν έναν άνθρωπο να σ’ αγαπάει. Και αναρωτιέμαι αν θα ξαναβρείς κάποιον τόσο καλό σε αυτό.

Αναρωτιέμαι αν σου λείπω.

Αναρωτιέμαι αν θυμάσαι.

Αναρωτιέμαι αν αναρωτιέσαι.


άσε με ρε Ιασωνάκι...φωνάζεις τις σκέψεις ,που προσπαθώ να κρύψω, όσο πιο δυνατά μπορείς στα αυτιά μου...και είναι τόσο δυνατά που με πονάνε...άσχετα αν είναι φίλη...η .....φίλη...

Thursday, February 01, 2007 1:57:00 am  
Blogger Jason said...

Φίλη...
Χαχαχ...
Φίλη σκέτο, αλλά δεν έχει καμία σημασία, γι' αυτό και δε φαινόταν πουθενά.

Πωλινάκι εγώ εδώ και μήνες στο λέω ότι μοιάζουμε και δε με ακούς...

Thursday, February 01, 2007 2:25:00 am  
Blogger pwlina said...

εγώ πάω για ύπνο πάντως άντε κι εσύ ντεεε!τέτοια ώρα ξύπνιος ...μωρέ εσύ το κατάλαβα ότι εννοούσες φίλη...για μένα πήγαινε η σπόντα...

Thursday, February 01, 2007 2:40:00 am  
Blogger Jason said...

Με καθησυχάζεις πάντως γιατί έχω την αίσθηση ότι ο κόσμος τείνει να θεωρεί τέτοια posts ερωτικά.

Όνειρα γλυκά ρε κοπελιά...

Thursday, February 01, 2007 2:56:00 am  
Blogger Natalia said...

το να αγαπάς ή να σε πληγώσει κάποιος δεν είναι ανάγκη να είναι ερωτικό. Έχω πληγωθεί πολλές φορές από άντρα, αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται μ' αυτό που ένιωσα όταν η κολλητή μου μας παράτησε σύξυλες για να παέι να παντρευτεί έναν μαλάκα κι εξαφανίστηκε έτσι απλά...

Thursday, February 01, 2007 5:59:00 am  
Blogger julia said...

Τι κανεις τέτοια ώρα ξύπνιο καλέ μωρό παιδί??? Δυστυχώς ή ευτυχώς όλοι μας έχουμε πληγωθεί από φίλους ή φίλες.. Εγω την πρώτη μου κολλητή την "εχασα" στο γυμνάσιο, γιατί προτίμησε άλλες παρέες...Τετοιο κλάμα δεν θυμάμαι να έχω ξαναρίξει, αλλα δυστυχώς δεν της άξιζε.
Αλλα βρε Ιασωνάκο μου γλυκέ, γιατι αφού είστε και οι 2 πλέον στην ίδια πόλη, όταν την δεις δεν της δίνεις ακόμα μια τελευταία ευκαιρία? Εστω, για να μην αναρωτιέσαι. Πιστευω πως μετά εσύ θα νοιώσεις οτι φευγει ενα βαρος από πάνω σου και θα πάψεις να αναρωτιέσαι. Σμουακ
Καλημερα:)

Thursday, February 01, 2007 6:29:00 am  
Blogger Jason said...

Κι εμένα και στο γυμνάσιο μου έχει τύχει και αρκετές φορές γενικώς.
Απλώς από ένα σημείο και μετά πιστεύεις ότι μεγάλωσες αρκετά για να κάνεις σωστές επιλογές.
Αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι μεγάλωσαν και οι άλλοι.

Εγώ τις ευκαιρίες μου τις έχω δώσει, δεν κρατάω εγώ τις αποστάσεις.

Thursday, February 01, 2007 9:29:00 am  
Blogger ΠΡΕΖΑ TV said...

Κοιτα να δεις που αυτες οι γ*** οι αναμνησεις ματωνουν ακομη...

Thursday, February 01, 2007 9:37:00 am  
Blogger AVRA said...

jason ισως η julia να εχει δικιο ..μια τελευταια ευκαιρια μονο και μονο για να μην αναρωτιεσαι !

Thursday, February 01, 2007 10:01:00 am  
Blogger sofi-k said...

Δεν πειράζει Ιάσωνα...
Σημασία έχει η αγάπη που έχεις μέσα στην καρδιά σου!
Όταν αγαπάς, όλη αυτήν η αγάπη θα γυρίσει πίσω σε σένα.

Όλοι μεγαλώνοντας αλλάζουμε, λίγο ή πολύ.
Κάποιοι αλλάζουν πολύ και ξεχνάνε.
Κάποιοι είναι δειλοί και δεν μπορούν να σε αντιμετωπίσουν, ακόμη κι αν θες να ζητήσεις συγνώμη...
Δεν πειράζει.
Εσύ να είσαι καλά.

Καλό μήνα!

Thursday, February 01, 2007 10:10:00 am  
Blogger Fibi said...

Είναι ωραίο να θυμάσαι, γιατί αν θυμάσαι εσύ μια σε θυμούνται και εκείνοι, don't forget it :)

Μα τι έχει πάθει ο μπογκερ σήμερα 10 φορές την έκανα αναννέοση τη σελίδα για να σε δω???

Καλό μήναααααααα

Thursday, February 01, 2007 3:55:00 pm  
Blogger maika said...

κι αν αναρωτιέται...αστην ν΄αναρωτιέται....
εσύ γιατί?
όποιος μας έχει πληγώσει ουστ και μακρυά γιατί σίγουρα θα το ξανακάνει!

Thursday, February 01, 2007 4:56:00 pm  
Blogger just me said...

"Αναρωτιέμαι μόνο αν μ’ αγαπούσες ποτέ τόσο όσο εγώ ή αν απλώς χρειαζόσουν έναν άνθρωπο να σ’ αγαπάει".

Πρώιμη σοφία, Jason. Ωστόσο στα χρόνια που θα ΄ρθουν θα δεις ότι αυτή είναι η σχεδόν μόνιμη συνθήκη και στις ερωτικές και στις φιλικές σχέσεις. Είναι σχεδόν μεταφυσικό, και πάντως δεν συμβαίνει πολλές φορές στον καθένα μας, να υπάρχει αμοιβαιότητα και στην ένταση και στην ποιότητα των αισθημάτων (και στον χρόνο εκδήλωσής τους) στη σχέση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Το ζήτημα είναι τι αντέχεις και τι επιλέγεις εσύ κάθε φορά, είτε με το ένα σκέλος της ερώτησης ταυτίζεσαι είτε με το άλλο. Και δεν υπάρχει συνταγή γι' αυτό. Τα ίδια τα πρόσωπα, οι συγκυρίες, οι συναισθηματικές ανάγκες της συγκεκτιμένης στιγμής υπαγορεύουν την εξέλιψη της σχέσης.

Την ανισότητα και την έλλειψη αμοιβαιότητας στα αισθήματα δεν ωφελεί να τη χρεώνουμε ή να τη χρεωνόμαστε. Αυτό που πιστώνεται ή χρεώνεται είναι η ειλικρίνεια και το νιάσιμο για τον άλλο (ή η έλλειψη τους αντιστοίχως). Αλλά και γι' αυτά μόνο πάντα ο ένας από τους δύο θα προσπαθεί περισσότερο.

Καλή σου μέρα και με συγχωρείς που επεκτάθηκα εν είδει "κατάληψης".
:)

Friday, February 02, 2007 11:38:00 am  
Blogger allitnil said...

Τι ωραία που θυμάσαι εγώ πάλι δε θυμάμαι τίποτα!....

Friday, February 02, 2007 12:28:00 pm  
Blogger Jason said...

Just me, σε ετούτο εδώ το blog είναι χαρά μας να έχει κανείς πράγματα να μας πει. :)
Ευχαριστούμε λοιπόν για την κατάληψή σας!

Friday, February 02, 2007 3:26:00 pm  
Blogger Alexandra said...

jason,
μ'αυτό το κείμενο είδα την ψυχή σου!

Friday, February 02, 2007 3:38:00 pm  
Blogger kerasia said...

Έχει συμβεί σε όλους μας αυτό που περιγράφεις και δεν παύει ποτέ να είναι πολύ παράξενο συναίσθημα το να συναντάς σαν ξένο έναν άνθρωπο με τον οποίον κάποτε μοιραζόσουν τόσα πολλά. Υπάρχει μια φράση λιγάκι αφηρημένη αλλά εμένα μου λέει πολλά. Καμιά φορά τα πράγματα, οι σχέσεις κλπ "είναι όσο για όσο"

Friday, February 02, 2007 4:30:00 pm  
Blogger Blondie said...

Apisteyta gluko!!!!! Kai mou 8imises kai mena pou imoun mikri kai metrousa tis tsixles! alla de 8imomoun oti itan stin kifisia! anyway! poli glikoooooooooooooo

Friday, February 02, 2007 7:13:00 pm  
Blogger Debby said...

Aξίζει τον κόπο να αναρρωτιέσαι?

Από όσα γραφεις μου δημιουργήτε η εντυπώση ότι σε χρησιμοποίησε. Και μόνο.

Friday, February 02, 2007 8:07:00 pm  
Blogger Jason said...

Blondie, ναι στην Κηφισιά ΗΤΑΝ.
Γιατί ο δήμαρχος προσφάτως έκρινε σωστό να αποφασίσει να απομακρυνθούν όλες οι τσίχλες από όλα τα δέντρα και τα δέντρα έμειναν με κάτι τρύπες στο φλοιό, εκεί που τον είχαν ξύσει.
Ευτυχώς, τα κηφισιωτάκια έχουν αναλάβει έργο και σιγά-σιγά ξαναγεμίζουν τα δεντράκια με φρέσκιες τσίχλες!

Debby, δεν είναι όλες οι σχέσεις θέμα ανταλλαγής. Όμως κάποιοι άνθρωποι έχουν ανάγκη να δίνουν αγάπη ενώ οι περισσότεροι να παίρνουν.
Πάντως, πάντα αξίζει να αναρωτιέσαι. Τουλάχιστον.

Saturday, February 03, 2007 12:32:00 am  
Blogger Ραφαέλλα said...

Να, κάτι τέτοια posts σου κάθε λίγο και λιγάκι, μου θυμίζουν(καλά όχι ότι είναι απαραίτητα)πόσο περήφανη είμαι που σε έχω φίλο μου...

Sunday, February 04, 2007 3:36:00 pm  
Blogger Lost said...

ένα από τα δώρα που μου έχει κάνει η ωριμότητα είναι η δυνατότητα να αναρωτιέμαι όλο και λιγότερο για παρόμοια θέματα. είναι, ας πούμε, το συναισθηματικό μου depon, γιατί πονά πολύ η συνειδητοποίηση ότι η απάντηση στο "αναρωτιέμαι αν αναρωτιέσαι" είναι 99 φορές στις 100 αρνητική.

Sunday, February 04, 2007 4:07:00 pm  
Anonymous ΤΟΥΤ said...

Επειδή έχω βρεθεί στην αντίπερα θέση, ίσως παραπάνω από μιά φορά, και μάλλον άθελά μου, σε πληροφορώ πως σίγουρα όχι, ο άλλος δεν αναρωτιέται. Γιατί έχει προχωρήσει μπροστά και είναι συνεπαρμένος με ό, τι καινούργιο τον απασχολεί, ό, τι κι' αν είναι αυτό, και σε βλέπει λίγο συγκαταβατικά, λίγο σαν παλιό ρούχο, αγαπημένο μεν αλλά νεμοντέ, και κυρίως που τον στενεύει... Του είσαι και λίγο βάρος με την αγάπη σου που δε μπορεί πλήρως να ανταποδώσει, πράγμα που του δημιουργεί ενοχές και σε αποφεύγει παραπάνω. Κάπου κιόλας τσαντίζεται μαζί σου γιά τις ενοχές που του προξενείς και αγανακτεί... Αν όμως απομακρυνθείς, αναρωτιέται τι έγινε το πιστό του το σκυλί.

Αυτά εκ προσωπικής πείρας, και χωρίς ενοχές πιά, γιατί έτσι σοφή που έγινα, με τόση πείρα, κατάλαβα πως έτσι είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Δε μπορείς να απαιτείς αμοιβαιότητα συναισθημάτων από κανένα. Η μπορεί και θέλει ο άλλος να στα δώσει, ή η στιγμή έχει παρέλθει και πλέον δε μπορεί.

Και βεβαίως συμφωνώ και με just me, και με maika.

Tuesday, February 06, 2007 2:24:00 pm  
Blogger Jason said...

Τίποτα δεν απαιτείς.
Εγώ περισσότερο απ' όλους με την κερασιά συμφωνώ.

Tuesday, February 06, 2007 2:47:00 pm  
Blogger sunshine said...

Μου θυμίζει κάτι που είχα γράψει κάποτε «Και δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ τι να θυμάσαι άραγε εσύ από μένα...»

Tuesday, February 06, 2007 2:55:00 pm  
Blogger Jason said...

Ακριβώς!
Συνοψίζεις σε μία φράση όλο μου το κείμενο...

Tuesday, February 06, 2007 3:16:00 pm  
Blogger asteroid said...

Σπαρακτικό, Ιάσων... στο λέω ευθέως!
Αλλά θα υπάρξουν κι άλλοι τέτοιοι σπαραγμοί στην ζωή σου, νάσαι βέβαιος... κι αυτό ευθέως στο λέω!
Κι αλλίμονο αν δεν υπάρξουν. Μέσα από σπαραγμούς πορευόμαστε, μεγαλώνουμε και ζούμε. Ο πιο πρόσφατος μας φαίνεται συχνά κι ο μεγαλύτερος και βοηθάει να αφήσουμε λίγο πιο πίσω τον παλιό. Αλλά, στην ουσία, είναι όλοι εκεί, λουφάζουν όλοι μέσα μας, και, αν είμαστε τυχεροί κι ευλογημένοι, βγάζουν, σε τελική σούμα, σοφία ζωής... και βγάζουν και γραφτά, όπως αυτό εδώ, που μπορεί νάχουν αξία και γι' άλλους γύρω μας...

Wednesday, February 07, 2007 5:03:00 am  
Blogger Ioanna said...

Ερωτικό ή όχι, αυτή η κοπέλα μετρούσε στη ζωή σου.Και εσύ καλείσαι κάποια στιγμή να ξεχάσεις και να ξεσυνηθίσεις οτιδήποτε σχετίζεται μαζί της.

Όπως και να το κάνουμε, για να ξεριζώσεις κάποιον από μέσα σου, πρέπει να πονέσεις.

Friday, February 09, 2007 1:26:00 pm  

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

Links to this post:

Create a Link

<< Home