Wednesday, February 06, 2008

Τα ε-και

Πρόκειται για θεατρικά έργα.
Όλα αυτά τα νέας κοπής, ελληνικού σεναρίου συχνά αλλά όχι απαραίτητα, που δείχνουν υποτίθεται τη μιζέρια του κόσμου μας, τη βαρεμάρα των νέων και την έλλειψη οραμάτων, τον κορεσμό της κοινωνίας, τα οικογενειακά προβλήματα, την καθημερινή τριβή, γενικότερα το ανούσιο της ζωής σήμερα.
Αυτά με τον ωμό ρεαλισμό, το γυμνό, τους ηθοποιούς που κυκλοφορούν με τα σώβρακα, τις πολλές βρισιές, την κατάθλιψη των 4 τοίχων, την απουσία ιδιαίτερης πλοκής.
Και, παρατηρώντας τον ενθουσιασμό του κοινού για τέτοια έργα, μου δημιουργείται η εντύπωση ότι ο κόσμος έχει ξεχάσει ή ίσως ο περισσότερος δεν έχει καν μάθει ποτέ τι θα πει καλό θέατρο, πώς είναι μια παράσταση που σε ταξιδεύει, ή και μία παράσταση που σε συγκινεί, αλλά όχι επειδή προσπαθεί να σου εκβιάσει μια αίσθηση κατάντιας και μια στεναχώρια γι' αυτήν την κατάντια, κάτι που τελικά καταλήγει να είναι πιο μίζερο κι από την ίδια τη μιζέρια που παρουσιάζει, πιο αδιάφορο κι από την αδιαφορία που πραγματεύεται, πιο σύστημα κι απ΄ το σύστημα που προσπαθεί να παρακάμψει.
Ίσως την πρώτη φορά που θα δεις κάτι τέτοιο, να σου προκαλέσει πράγματι μια μελαγχολία ή να σε βάλει σε σκέψεις. Ίσως και τη δεύτερη. Από 'κει και πέρα, το μόνο που σου μένει βγαίνοντας από το θέατρο, είναι η απορία αν ήθελε να μας πει κάτι περισσότερο ο ποιητής ή απλώς να μας μιζεριάσει.
Είναι η απορία: "Ε και...;"

15 Comments:

Blogger Roadartist said...

δεν μπορω παρα να συμφωνησω..

Thursday, February 07, 2008 6:30:00 am  
Blogger 3 parties a day said...

Μοντέρνο θέατρο (στην Ελλάδα, τουλάχιστον) είναι μία που ουρλιάζει σαν υστερική, ένας καταθλιπτικός με τα σώβρακα σε μια γωνία, κι ένα σκηνικό από δαντέλες και παλιά ξύλα.

Thursday, February 07, 2008 7:37:00 am  
Blogger Stavros Katsaris said...

Καλημέρα! Είδες ταυτίσεις απόψεων και συμπτώσεις μερικές φορές έ?
Στην εποχή του διαδικτύου όπου η γνώση κυκλοφορή ελεύθερη εκείνο που χρειάζεται είναι η κριτική σκέψη.
Είναι σημαντικότερο σήμερα ο αναγνώστης,ο τηλεθεατής,ο θεατής,ο ακροατής να ξέρει να επιλέγει,να κρίνει να ξιολογεί και να σχολιάζει αυτό ου βλέπει ή ακούει.
Δυστυχώς επειδή αυτό δεν συμβαίνει υπάρχουν αρκετοι επιτήδειοι που με κινήσεις εντυπωσιασμού και τσαρλατανισμούς κερδίζουν τις εντυπώσεις.
Άλλοι καιροί!

Συστήνω βιβλίο:
"Τέχνη και πολιτισμός"
Greenberg
Εκδόσεις Νεφέλη.

Καλημέρα!

Thursday, February 07, 2008 8:40:00 am  
Blogger kiara said...

Δεν ξέρω αν θα χρησιμοποιούσα τον όρο καλό θέατρο αλλά συμφωνώ μαζί σου! Εγώ τουλάχιστον, χρειάζομαι κάτι άλλο!

Thursday, February 07, 2008 9:52:00 am  
Blogger Feidias said...

Λοιπόν να συμφωνήσω με τον προλαλήσαντα,είδες ταύτιση απόψεων μερικές φορές??
Έχω κάνει άπειρες φορές παρόμοια συζήτηση με φίλους στην Καλών Τεχνών,πάντα με αφορμή τη "τέχνη" που παράγουν πολλοί νέοι καλλιτέχνες και το αν ο ρόλος της Τέχνης γενικότερα,είναι να ουρλιάζει κάποιος το άγχος του και τη μιζέρια του στα μούτρα όλων ημών των "αδαών"από Τέχνη!!!Όταν έκανα σχέδιο θυμάμαι που έλεγε ο Στέφος,γλύπτης και ζωγράφος,"αυτό που κάνεις αξίζει όταν θα το δει κι η μάνα σου και θα της αρέσει"!Εντάξει είναι καθ' υπερβολήν αλλά σε γενικές γραμμές είχε δίκιο νομίζω.Άλλωστε είχε εκφραστεί ανάλογα κι ο Νταλί λέγοντας οτι τώρα με τη μοντέρνα Τέχνη,θα γεμίζουν τα μουσεία με βουνά από σκουπίδια!
Η τέχνη της αφαίρεσης στην Τέχνη είναι συγκλονιστική και μπορεί να σε αφήσει άφωνο,δε πρέπει να την αδικήσει κανένας,γιατί είναι έργα που αφήνουν την άισθηση σ αυτόν που τα βλέπει,πέρα από την όποια αισςθητική τέρψη,οτι σου βαθαίνουν τις γνώσεις για τον εαυτό σου και τον υπόλοιπο κόσμο,οξύνουν τις αισθήσεις σου,μας βοηθούν να ανιχνεύσουμε καλύτερα την ανθρώπινη φύση μας!Αυτή είναι και για μένα η "μεγάλη" Τέχνη και σίγουρα λίγοι πολύ λίγοι καλλιτέχνες τη προσφέρουν!
Την καλημέρα μου φίλε Ιάσωνα

Thursday, February 07, 2008 10:01:00 am  
Blogger Jason said...

Kiara, το "καλό" είναι πάντα μια λέξη υποκειμενική, πόσο μάλλον όταν πρόκειται να συνοδεύσει μία λέξη της τέχνης. Άλλωστε, όπως λες εσύ, ακόμα και η αντικειμενικότητα, όσο εκφράζεται από ένα άτομο ως γνώμη, δεν παύει να είναι τίποτα περισσότερο από μία καλά τεκμηριωμένη υποκειμενικότητα. Παρ' όλα αυτά, νομίζω ότι μπορώ να χρησιμοποιήσω καταχρηστικά τον όρο 'καλό θέατρο' για να αναφερθώ σε κάτι που όλοι εμείς στο περίπου καταλαβαίνουμε τι εννοώ, ίσως ο καθένας με λίγο διαφορετικό τρόπο, λίγο δικό του, αλλά πάντως όλοι εμείς εδώ καταλαβαίνουμε τι δεν εννοώ με τόν όρο 'καλό θέατρο'.
Σωστή η παρατήρηση.

Είδες, Σταύρο, γι' αυτό χάρηκα κι εγώ και στο σχολίασα στο δικό σου post.
Σ' ευχαριστώ για τη βιβλιοπρόταση, να είσαι καλά, και να είσαι σίγουρος πως θα την αξιοποιήσω. :)

Αγαπητέ Φειδία, χαίρομαι για την ταύτιση απόψεων, απλώς να σημειώσω πως δε σχολίασα τη μοντέρνα τέχνη γενικότερα, της οποίας δεν είμαι μεγάλος θαυμαστής, αλλά για κάποιο λόγο πάντα της έτρεφα έναν κάποιο σεβασμό ελπίζοντας ότι μια μέρα θα την κατανοήσω περισσότερο. Και πράγματι, όσο περνάει ο καιρός, αναγνωρίζω πολλές φορές το μεγαλείο της τέχνης της αφαίρεσης.
Αναφέρθηκα συγκεκριμένα σε ένα είδος μοντέρνας τέχνης, σε ένα είδος μοντέρνου θεάτρου ειδικότερα, αυτό που έχουν την τάση οι ξένοι να ονομάζουν "in-yer-face", που σου πετάει ωμά στα μούτρα όση μιζέρια και κατάντια μπορείς να απορροφήσεις, και μένεις να αναρωτιέσαι το γιατί.
ΥΓ: Ο Νταλί δεν ήταν που, λίγο καιρό πριν το θάνατό του, είχε φιλοτεχνήσει ένα γιγαντιαίο κουτάλι και το είχε εκθέσει στο μουσείο Πομπιντού, στο Παρίσι; Χωρίς να θέλω και χωρίς να μπορώ άλλωστε εγώ να μειώσω καθόλου τον Νταλί, απλώς, μιας και το ανέφερες, ακόμα και οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες, ακόμα και οι πιο συνειδητοποιημένοι ως προς τους κινδύνους που αντιμετωπίζει η τέχνη, μπορεί να καταλήξουν να παρασυρθούν από το κύμα της εποχής τους.

Thursday, February 07, 2008 10:46:00 am  
Blogger Γεωργία said...

Ιάσονά μου, δεν μπορώ να σου πω τη γνώμη μου γιατί δεν κατάλαβα ακριβώς αυτό που θ ήθελες να πεις :)

Μάλλον πρέπει να δώσεις ένα παράδειγμα τέτοιου θεάτρου αλλιώς θα γίνει στάνταρ αδιέξοδο μπέρδεμα.

Σε γενικές γραμμές και όσο πιο επιγραμματικά μπορώ (μάλλον θα αφιερώσω κι εγώ το πρώτο μου ποστ μετά απο καιρό στο θέατρο) αυτό το "ε και;" που λες, εμένα ακούγεται στο κεφάλι μου συνήθως όχι για το έργο αλλά για τη σκηνοθεσία ή την υποκριτική των ηθοποιών. Αλλιώς, σπανιότατα ένα έργο ΔΕΝ έχει να πει κάτι...

Αλλα το ΤΙ λέει, μακράν απέχει -συνήθως και πάλι- από τις προθέσεις του συγγραφέα του.

Μπορεί ο συγγραφέας να ήθελε να πει το Α και τελικά το έργο του να λέει το Β. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να πει "κάτι". Αλλά κι αυτό το κάτι, εξαρτάται συχνά από το σε ποιόν το λέει...όσο καλό ή κακό μπορεί ναν είναι αυτό.

Τώρα, αν αναφέρεσαι σε συγκεκριμένη παράσταση, πες για να συνεννοηθούμε ;)

Φιλιά και...επιφυλάσσομαι!!

Thursday, February 07, 2008 11:58:00 am  
Blogger Jason said...

Αγαπημένη Γεωργία,

Ξεκινάς στη βάση μιας γενικής παραδοχής που μάλλον δε συμμερίζομαι εγώ, ότι σπανίως ένα έργο δεν έχει να πει κάτι. Δεν εξασφαλίζει κανείς ότι ο συγγραφέας ήθελε οπωσδήποτε να μας πει κάτι, βέβαια αυτό δεν είναι οπωσδήποτε κακό. Επίσης δεν εξασφαλίζει κανένας ότι ο συγγραφέας κατάφερε να μας πει αυτό που ήθελε όταν ξεκίνησε να γράφει. Και σίγουρα, όπως λες, μπορεί η παράσταση να μην καταφέρνει να αποδώσει αυτό που ο συγγραφέας του έργου προσπάθησε να εκφράσει. Σε κάθε περίπτωση, μπορεί να πει κανείς ότι ένα θεατρικό έργο δεν είναι χαμένος χρόνος. Αλλά δε νομίζω ότι μπορεί να πει κανείς ότι όλα τα έργα έχουν κάτι να πουν.

Τώρα, συγκεκριμένα, ναι, αναφέρομαι σε μια παράσταση που είδα χθες. Ας μην αναφέρω το όνομα εδώ, μπορώ να στο πω ιδιαιτέρως. Ίσως από αυτά που θα σου πω να καταλάβεις ποια είναι, αν την έχεις δει.
Ήταν ένα έργο του Anthony Neilson, σε ένα θεάτρο που ανεβάζει πάντα πολύ καλές παραστάσεις, από μία πολύ καλή μικρή θεατρική ομάδα.
Κατά τη διάρκεια της μισής παράστασης, βλέπεις δύο νέους συγκατοίκους να βαριούνται τη ζωή τους. Να μιλάνε για πρώην γκόμενες, να χαζεύουν τηλεόραση, να πίνουν μπύρες, να βρίζονται, να πειράζει ο ένας τον άλλον ότι και καλά είναι αδερφή, να βάζουν κάτι χνουδωτά αρκουδάκια να πηδιούνται, να περιγράφουν τις πρώτες καφρίλες που κάνανε στα νιάτα τους με τις παρέες τους, να ξεστομίζουν μεγάλες ατάκες για τις γυναίκες, να κάνουν συζητήσεις του τύπου "τι κάνει ο τάδε" - "ε τι να κάνει; κάνει και κανείς τίποτα;", να λένε χιπ χοπ στιχάκια, να μιλάνε για το μπέικον που στέλνει η μάνα τους ενός, να περιφέρονται άσκοπα μέσα στο σπίτι με τα παντελόνια να κρέμονται και να φαίνονται τα σώβρακά τους, γενικά μια κατάσταση αδιάφορη για μένα.
Στο δεύτερο μισό έρχεται ένας φίλος από τα παλιά που έχει γυρίσει από το στρατό, και ποιος ξέρει τι σκατά του έχουν κάνει εκειπέρα, είναι τρομαγμένος αλλά και ημίτρελος πλέον, αρχίζει και τους λέει αρλούμπες, τους εξηγεί πώς τον βίαζαν και πώς ακριβώς του έχωναν παλούκια στον κώλο, τους απειλεί, κλπ..
Επίσης τελικά αποδεικνύεται ότι ο ένας πήδαγε την πρώην γκόμενα του άλλου, και ότι ο άλλος όταν ήταν μικρός είχε κάτι ερωτικές περιπτύξεις με το φίλο τους το λιποτάκτη.

Να σου πω την αλήθεια, ήταν ένα καλό έργο. Πολύ καλές ερμηνείες, νατουραλιστικές, από 3 νέους ανθρώπους, καλή σκηνοθεσία, φωτισμός, κλπ., πολύ καλή μετάφραση του έργου ίσως, αλλά οκ.
Είχε κάποιο μήνυμα το έργο; Πέρα από την περιπέτεια με τον ημίτρελο που τους τρόμαζε.
Το έργο είχε χιούμορ, αλλά δεν ήταν αστείο. Ψυχολογικό δράμα είναι υποτίθεται.
Εστιάζει λέει στην αντρική ψυχοσύνθεση. Οκέι.
Και στη σεξουαλικότητα. Έτσι εστιάζεις στη σεξουαλικότητα; Το έργο ξεκινάει με κλειστά τα φώτα και με μαγνητοφωνημένη μία αφήγηση τσόντας με φράσεις όπως "το καυτό μουνόχυμα που έσταζε στα πόδια της" ή "το σκληρό καβλί του που διαπερνούσε το παντελόνι", με το συμπάθειο πάντα. Και άνοιγε το φως και έβλεπες τον άλλον το φουκαρά να τραβάει μαλακία, να τελειώνει, και μετά να σκουπίζεται καλά-καλά και να σηκώνεται, δείχνοντας το γυμνό του κώλο στους θεατές. Με αυτά εστιάζεις στην ανθρώπινη σεξουαλικότητα; Υποτίθεται πως όσο πιο σκληρό είναι το θέατρο, τόσο καλύτερο είναι; Εμένα δε μου κάνει κάποια αίσθηση όλο αυτό.
Έχει λέει αντιπολεμικά μηνύματα. Ίσως είχε την πρόθεση να έχει, αλλά τα θίγει τόσο ξώφαλτσα, που τελικά αυτό είναι το τελευταίο που σου μένει βγαίνοντας από 'κει μέσα.
Σου μένει μια πικρία, διαβάζω στα σχόλια των αναγνωστών.
Αυτό εννοώ κι εγώ λοιπόν.
Σου βγάζει μια μιζέρια για δυο νέους που δεν κάνουν τίποτα, παρά μόνο περιφέρονται άσκοπα και λένε και κάνουν μαλακίες, μεταφορικά και κυριολεκτικά. :P

Το συγκεκριμένο έργο έτυχε να ήταν πολύ καλά ανεβασμένο.
Γενικά, όμως, έχοντας δει αρκετές παραστάσεις τέτοιου τύπου, με οικογένειες που όλη μέρα βρίζονται, με νέους που όλη μέρα βαριούνται κλπ., όσο πληθαίνουν σιγά-σιγά, τόσο με κουράζουν.
Όσο αφαιρούν από τα θεατρικά τα highlights και τα προσγειώνουν μέσα στα σπίτια των ανθρώπων, στις πιο βαρετές εκφάνσεις της καθημερινής ζωής, και αυτό το δοξάζουμε ως μοντέρνο ρεαλισμό, τόσο με απωθούν αυτά τα πράγματα και μου λείπει το καλό θέατρο που έχει κάτι να σου δείξει, έχει να σε πάει κάπου που δεν έχεις πάει.

Thursday, February 07, 2008 1:13:00 pm  
Blogger Anarchist said...

Και να 'ταν μόνο το θέατρο.

Πολλές δημιουργίες της μοντέρνας τέχνης, δεν τις καταλαβαίνω.

Ίσως είναι απλά μλκς, εγώ πάντως λέω ότι απλά δεν ε΄χω την παιδεία να τις καταλάβω για να μη με πρήζουν όσοι τις εξυμνούν.

Η θεατρική πράράσταση που περιέγραψες, απλά δεν θα την καταλάβαινα. Θα την άφηνα για άλλους να την καταλάβουν και να την αναλύσουν, εγώ είμαι απλά ανίκανος. Ε και;

Thursday, February 07, 2008 1:17:00 pm  
Blogger Jason said...

Ναι, ίσως μερικές φορές φταίω εγώ που δεν μπορώ να καταλάβω, πάντως γενικά δεν υποχωρώ από τη διαπίστωση ότι ο κόσμος έχει αρχίσει να συγχέει τι είναι το καλό θέατρο.
Όσο ελιτίστκο κι αν ακούγεται αυτό εκ μέρους μου.

Thursday, February 07, 2008 2:09:00 pm  
Blogger Marina said...

Παλιά πηγαίναμε στο θέατρο ή για να ξεσκάσουμε ή για να προβληματισθούμε. Και οι δύο περιπτώσεις προσέφεραν το "κάτι άλλο". Τώρα απ΄οτι βλέπω οι παραστάσεις του τύπου που περιγράφεις δεν λένε τίποτα καινούργιο στο κοινό, απλά του ξαναμασάνε τη τσίκλα της καθημερινότητάς του.
Μπουμπούνες μπαίνουνε και μπουμπούνες φεύγουνε. Δεν κινήθηκε τίποτα στον εγκέφαλό τους. Αν έχω πρόβλημα δεν θα κερδίσω αν ο Χ ηθοποιός κάτσει με το σώβρακο και το φανελάκι στο σαλόνι του θεάτρου και μου πεί ότι έχω πρόβλημα, αντίθετα θα χάσω τα λεφτά που έδωσα για να δώ..το φανελάκι του!

Αυτό που με προβληματίζει είναι ότι υπάρχει αυτή η μερίδα ανθρώπων που αναζητά αυτό τον καθρέφτη της ζωής τους σε θεατρική παράσταση. Λυπηρή μειοψηφία? Ελπίζω να είναι μειοψηφία.

Thursday, February 07, 2008 4:06:00 pm  
Blogger Jason said...

Α γεια σου, το είπες ωραία.

Thursday, February 07, 2008 4:20:00 pm  
Blogger AVRA said...

η εξηγηση που εδωσες στην Γεωργια ηταν κατατοπιστικη.Δεν μπορω παρα να συμφωνησω μαζι σου.

Δεν ειναι κακο καποια πραγματα να αλλαζουν και να συμβαδιζουν κατα καποιο τροπο με την καθημερινοτητα μας.... το θεμα ειναι οτι διαλεγουν λαθος τροπους για να παρουσιασουν αυτη την αλλαγη!

Friday, February 08, 2008 8:47:00 am  
Anonymous Anonymous said...

Γεωργίου Χολιαστού
Η ΣΦΑΙΡΑ (μονόπρακτο)

Copyright: PAu 1-180-546
George Holiastos


Η ΣΦΑΙΡΑ

(μονόπρακτο)


Τοπος: επαρχιακή πόλη της Αγγλίας.
Χρόνος: 1948
Πρόσωπα: Ντέιβ Μπάρινγκτον
Αμέλια (σύζυγός του)
Κρις (γιος τους)
ΝΙΚ ΠΡΕΣΤΟΝ-φίλος της οικογένειας
Έλβις (ο θεληματάρης του χωριού)
Γιατρός-φίλος του κυρίου Μπάρινγκτον
Νοσοκόμα
Φωνή δύο νοσοκόμων στο τηλέφωνο.

Η σκηνή στο σπίτι των Μπάρινγκτον
ΑΜΕΛΙΑ (ΑΜΕ)
(Καθισμένη στην αναπηρική της πολυθρόνα)
Ο γιος μας μπαμπάς!
(στον Ντέιβ)
Θυμάμαι εσένα όταν γεννήθηκε ο Κρις-πετούσες από τη χαρά σου.

ΝΤΕΙΒ (ΝΤΕ)
Ήταν ο ίδιος μήνας. Τριάντα χρόνια πριν…

ΝΙΚ
Αλήθεια,ήτανε χαζομπαμπάς ο Ντέιβ;

ΑΜΕ
Δεν μπορώ να το πω. Εκείνο που είναι σίγουρο είναι πως τώρα δεν είναι. Έχει αφήσει το γιο μας μόνον του στην κλινική.
(στον Ντέιβ)
Ίσως προλάβεις να είσαι εκεί πριν τη γέννα. Δε θα πάθω τίποτα μόνη καλέ μου. Ύστερα είναι και ο Νικ εδώ.

ΝΤΕ
Αγάπη μου δεν μπορώ να σε αφήσω μόνη. Ύστερα ο Κρις έχει παρέα. Αμφιβάλλεις ότι όλο το σόι της Κλάρας είναι εκεί;
Όμως να,θα πάρω πάλι τηλέφωνο να ρωτήσω πού βρίσκεται ο εγγονός ή η εγγονή σου. Ήρθε ή ακόμα;

ΑΜΕ
Δεν είπαν πως θα μας πάρουν αμέσως αυτοί;

ΝΤΕ
Μέσα στη χαρά τους δεν ξέρεις…

ΝΙΚ
Αν δεν ήρθε ακόμα,εγγονή θα είναι-θα βάφεται!

ΝΤΕ
(σχηματίζει έναν αριθμό στο τηλέφωνο)
Εμπρός! Είμαι ο Ντέιβ Μπάρινγκτον

ΦΩΝΗ ΝΟΣΟΚΟΜΑΣ ΣΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ (ΦΩΝ. ΝΟΣ.)
Ο κύριος Μπάρινγκτον-ο φίλος του γιατρού μας;

ΝΤΕ
Μάλιστα. Μήπως ξέρετε,ο τοκετός άρχισε; Ή μήπως είχαμε κιόλας το ευτυχές γεγονός;

ΦΩΝ. ΝΟΣ.
Ο γιατρός είναι μέσα στην αίθουσα των τοκετών κύριε Μπάρινγκτον. Απ’ ό,τι ξέρω από στιγμή σε στιγμή θα υπάρξει το ευτυχές γεγονός κύθριε Μπάρινγκτον.Ο γιατρός μού είπε αν πάρετε να σας πω ότι θα σας ενημερώσει αμέσως ότυαν τεκλειώσει ο τοκετός κύριε Μπάρινγκτον.

ΝΤΕ
Ευχαριστώ πολύ.
(κλείνει το τηλέφωνο. Στην Αμέλια)
Όπου να ’ναι έρχεται! Ο γιατρός είναι στην αίθουσα των τοκετών Θα μας τηλεφωνήσει ο ίδιος όπταν τελειώσει.

ΑΜΕ
Ας είναι γερό παιδί και ας είναι είτε αγόρι είτε κορίτσι.

ΝΙΚ
Στο σόι σου κρις όλο αγόρια γεννιούνται. Δε θα παρασπονδήσει ο Κρις.

ΝΤΕ
Αγάπη μου να σου ρίξω τη μπέρτα σου; Κάνει ψύχρα εδώ μέσα.

ΑΜΕ
Νομίζω πως τη χρειάζομαι. Και το ποτήρι του Νικ άδειασε.
( Ο Ντέιβ ρίχνει τη μπέρτα στην πλάτη της Αμέλιας)

ΑΜΕ
Ευχαριστώ

ΝΤΕ
(βάζοντας ποτό στο ποτήρι του Νικ)
Καλό δεν είναι;

ΝΙΚ
Και βέβαια είναι. Αυτό έλειπε να μην άνοιγες καλό πιοτό τέτια μέρα.

ΝΤΕ
Απόψε πράγματι αξίζει και να πιούμε ένα καλό ποτό και να πιούμε κάπως παραπάνω. Ένας άνθρωπος ακόμα στο σπίτι…ένα νέο μέλος στην οικογένεια…

(Διστακτικοί χτύποι στην πόρτα. Ο Ντέιβ ανοίγει. Στην πόρτα στέκει ο Έλβις)

ΕΛΒΙΣ (ΕΛΒ)
(Υποταχτικά)
Αφεντικό είδα φως στο παράθυρο σας,κρύο λάνει, ξύλα δεν έχετε πάρει ακόμα,να σας κουβαλήσω μια ζαλιά γι απόψε;
(στην Αμέλια και στο Νικ)
Καλησπέρα σας…

ΑΜΕ
Γεια σου Έλβις. Αλήθεια κάνει κρύο έξω-ναι;

ΕΛΒ
Πολύ κυρία Μπάρινγκτον. Γι αυτό είπα στο αφεντικό…
(χτυπάει το τηλέφωνο)

ΝΤΕ
Συγνώμην Έλβις.
(στο τηλέφωνο)
Εμπρός!

ΦΩΝΗ. ΝΟΣΟΚΟΜΑΣ.
Ο κύριος Μπάρινγκτον;

ΝΤΕ
Ο ίδιος. Είστε η δεσποινίς-σε σας τηλεφώνησα πριν λίγο;

ΦΩΝ. ΝΟΣ.
Μάλιστα κύριε Μπάρινγκτον

ΝΤΕ
Λοιπόν,έχουμε νέα;

ΦΩΝ. ΝΟΣ.
Μάλιστα κύριε Μπάρινγκτον. Ο γιατρός μου είπε να σας πάρω. Έρχεται να σας μιλήσει ο ίδιος κύριε Μπάρινγκτον.

ΝΤΕ
(σκεπάζει το ακουστικό με το χέρι του)
Τελείωσε. Έρχεται στο τηλέφωνο ο γιατρός…

ΓΙΑΤΡΟΣ (ΓΙΑ) (φωνή του στο τηλέφωνο)
Ντέιβ…

ΝΤΕ
Ναι γιατρέ…Εντάξει;

ΓΙΑ (φωνή του στο τηλέφωνο)
Τεκλείωσε…

ΝΤΕ
Όλα καλά;

ΓΙΑ (φωνή του στο τηλέφωνο)
Ναι Ντέηβ…Έρχομαι από κει…

ΝΤΕ
Αγόρι ή κορίτσι γιατρέ;

ΓΙΑ (φωνή του στο τηλέφωνο. Βιαστικά)
Έρχομαι Ντέιβ…

ΝΤΕ
Η Κλάρα είναι καλά;

ΓΙΑ (φωνή του στο τηλέφωνο)
Υπέροχα. Έρχομαι.
(Ήχος κλεισίματος του τηλεφώνου)

ΝΤΕ
(κατεβάζει το ακουστικό)
Όλα καλά λέει,η Κλάρα είναι υπέροχα…

ΑΜΕ
(με αδημονία)
Αγόρι ή κορίτσι Ντέιβ;

ΝΤΕ
(σιγά)
Δεν είπε.

ΑΜΕ
Μα τον ρώτησες δυο φορές-τι απάντησε;

ΝΤΕ
Τίποτα. Έρχεται λέει από δω..

ΝΙΚ
Ντέιβ,δε σου είπε αν είναι αγόρι ή κορίτσι;

ΝΤΕ
(εκνευρισμένος)
Δε μου είπε…

ΑΜΕ
Δε θα άκουσες καλέ μου.
(στον Νικ)
Νικ πάρε σε παρακαλώ την κλινική. Να το νούμερο! Ζήτησε τον Κρις.
(Ο Νικ σχηματίζει τον αριθμό)

ΦΩΝ. ΝΟΣ.
Μάλιστα.

ΝΙΚ
Τηλεφωνώ εκ μέρους του κυρίου Ντέιβ Μπάρινγκτον. Σας τηλεφώνησε ο ίδιος πριν λίγο…

ΦΩΝ. ΝΟΣ.
Η Τζέην είναι με το γιατρό. Εγώ ανέλαβα μόλις τώρα. Πέστε μου σε τι μπορώ να σας εξυπηρετήσω παρακαλώ.

ΝΙΚ
Μπορώ να μιλήσω στον κύριο Κρις Μπάρινγκτον; Η σύζυγός του γέννησε πριν λίγο…

ΦΩΝ. ΝΟΣ.
Μια στγμή παρακαλώ… Ο κύριος Κρις Μπάρινγκτον πηγαίνει με το γιατρό στο σπίτι του πατέρα του,μου λένε.

ΝΙΚ
Μπορούμε να μάθουμε από κάποιον τι διάβολο-ζητώ συγνώμην,θα είχατε την καλωσύνη να με πληροφορήσετε ποι είναι το φύλο του παιδιού που γέννησε η κυρία Κλάρα Μπάρινγκτον

ΦΩΝ. ΝΟΣ.
Δεν είμαι ενήμερη. Δώστε μου δυο λεπτά παρακαλώ. Θα σας πάρω αμέσως. Από το σπίτι του κυρίου Μπάρινγκτον τηλεφωνείτε;

ΝΙΚ
Ναι,ευχαριστώ.
(κλείνει το τηλέφωνο.Στην Αμέλια)
Τα ζώα! Κάποια χαζή έχει αναλάβει. Η Τζέην είναι λέει με το γιατρό. Όμως το σίγουρο είναι ότι ο γιατρός έρχεται εδώ με τον Κρις.

ΑΜΕ
Είναι εξωφρενικό! Να μην μπορούμε να μάθουμε τι παιδί έκανε ο γιος μας!
(κυττάζει προς τον Έλνβις που ακόμα στέκει μπρος στην εξώπορτα.. Στον Ντέιβ,δείχνοντάς του με μια κίνηση του κεφαλιού τον Έλβις) Ντέιβ!...κάνε κάτι…

ΝΤΕ
(στον Έλβις)
Με συγχωρείς Έλβις. Έλα μέσα,ακόμα εκεί στέκεις καυμενούλη μου1 Όπως άκουσες έχουμε γεννητούρια απόψε. Μέρα γιορτής για την οικογένεια. Πέρασε και κάτσε να πάρεις ένα ποτό μαζί μας και να μας ευχηθείς.

ΕΛΒ
(διστακτικά)
Δεν ξέρω αφεντικό…εγώ να πιω ποτό στο σπίτι σας…

ΝΤΕ
Έλα Έλβις,σήμερα είπαμε,είναι μέρα γιορταστική.
(ο Έλβις μπαίνει,ο Ντέηβ την πόρτα και κερνάει ένα ποτό τον Έλβις.που το παίρνει,φέρνει το ποτήρι ως τα χείλη του χωρίς να πιει. Ο Ντέιβ του δείχνει μια καρέκλα)
Κάθισε Έλβις.
(Ο Έλβις κάθεται στην άκρη της. Στην Αμέλια)
Εκείνο που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί έρχεται από δω ο ίδιος ο γιατρός.

ΝΙΚ
Φίλος σου παιδικός είναι,έρχεται να σε συγχαρεί και από κοντά. Τι το παράξενο;
(στον Έλβις)
Καλά δε λέω Έλβις;

ΕΛΒ
Εμένα δε μου πέφτει λόγος αφεντικό, όμως μπορεί και να είναι έτσι.

ΝΙΚ
Πώς πάνε οι δουλειές σου Έλβις;

ΕΛΒ
Πού δουλειές αφεντικό..τίποτα.Αν θελήσετε όμως να σας κόψω πάλι τα χόρτα του κήπου σας να μου το πείτε.Και δε θέλω λεφτά από σας αφεντικό,που δείχνετε τόσο ενδιαφέρον για τις δουλειές μου και για μένα…

ΑΜΕ
Έλβις,αν πεινάς έχω μέσα φασολάκια έτοιμα.

ΕΛΒ
Όχι,ευχαριστώ κυρία Μπάρινγκτον,εμένα μου αρέσει να κάθωμαι εδώ και να σας βλέπω όλους σας…

(σιωπή)

ΑΜΕ
(σκεπτική και ανήσυχη)
Ας είναι καλά η κλάρα και είτε αγόρι είτε κορίτσι δε με νιάζει. Μόνο που ο Κρις ήθελε αγόρι…

ΝΤΕ
Θα δούμε αγάπη μου.

ΝΙΚ
(στον Ντέιβ)
Όταν έρθει να ρωτήσεις το γιατρό και για έναν καλό ωτορινιλαρυγγολόγο να πας να σε δει. Και στη δεύτερη γέννα της Κλάρας θ’ ακούσεις το γιατρό που θα σου πει το φύλο του παιδιού.

ΝΤΕ
(νευριασμένος)
Νικ,σου είπα,δεν μου είπε!
(ακούγεται θόρυβος αυτοκινήτου)

ΑΜΕ
Ήρθαν!

ΝΤΕ
(ανοίγει την πόρτα)
Αυτοί είναι!
(στο γιατρό που πλησιάζει)
Έλα γιατρέ!
(μπαίνουν ο γιατρός και πίσω του ο Κρις αμίλητος)

ΓΙΑ
Γεια σας.

ΝΤΕ
Καλώς τους. Κρις,αγόρι;..Γιατρέ…

ΚΡΙΣ
Ο γιατρός θα σας πει.

ΝΤΕ
Τι συμβαίνει Έρνι; Τι παράξενο φέρσιμο είναι αυτό και από τους δυο σας; Μιλήστε!

ΓΙΑ
Ντέιβ,κυρία Μπάρινγκτον,συμβαίνει κάτι παράξενο πράγματι,γι αυτό και ήρθα ο ίδιος εδώ να σας το ανακοινώσω.

ΝΤΕ
Η Κλάρα είναι καλά;

ΚΡΙ
Καλά είναι πατέρα.

ΑΜΕ
Το παιδί…τι συμβαίνει γιατρέ;

ΓΙΑ
(στην Αμέλια)
Κυρία Μπάρινγκτον…
(προς όλους)
Πολλές φορές οι γιατροί βλέπουμε παράξενα,αφύσικα πράγματα στη δουλειά μας. Όμως στην περίπτωση της Κλάρας…τι να πω…

ΑΜΕ
(φέρνοντας τις παλάμες στο στόμα)
Θεέ μου! Ένα τέρας;..

ΝΤΕ
Προχώρα γιατρέ!

ΓΙΑ
Ντέιβ,η Κλάρα γέννησε,όμως δε γέννησε παιδί…

ΑΜΕ
Δε γέννησε παιδί;..

ΝΤΕ
Δε γέννησε παιδί;..

ΓΙΑ
Η Κλάρα Ντέιβ γέννησε…γέννησε…μία σφαίρα!

ΑΜΕ
(στον εαυτό της)
Μία σφαίρα;

ΝΤΕ
(τονίζοντυας τις συλλαβές)
Μία σφαίρα;..

ΝΙΚ
(στο γιατρό)
Τι παραμύθια είναι αυτά γιατρέ; Τι θα πει η Κλάρα γέννησε μία σφαίρα;

ΚΡΙ
Σωστά τα λέει ο γιατρός κύριε Νικ,η Κλάρα έκανε μία σφαίρα. Μια ολοστρόγγυλη σφαίρα.

ΑΜΕ
Θεέ μου! Δεν αισθάνομαι καλά.

ΝΤΕ
(παίρνει από ένα μπουκαλάκι ένα χάπι και το δίνει στην Αμέλια)
Πιες και το δεύτερο χάπι σου αγάπη μου.
(Η Αμέλια το παίρνει)
Να ξαπλώσεις, Να σε πάω μέσα;

ΑΜΕ
(κάνει προσπάθεια να συνέλθει)
Όχι,θα μείνω.
(πίνει το χάπι. Στο γιατρό)
Γιατρέ,πείτε πάλι αυτό που μόλις είπατε.

ΓΙΑ
Είπα κυρία Μπάρινγκτον,ότι η νύφη σας γέννησε…όπως σας το είπα: μια σφαίρα.

ΝΤΕ
Μια σφαίρα-τι εννοείς γιατρέ;

ΓΙΑ
Αυτό ακριβώς που άκουσες Ντέιβ. Μια σφαίρα χρώματος σταχτί,σύστασης μαλθακής,που καλύπτεται από έναν,δερμάτινο θα έλεγα,υμένα. Και που είναι κρύα.

ΝΙΚ
Δηλαδή γιατρέ εννοείτε…

ΓΙΑ
Δεν εννοώ άλλο από αυτό που είπα κύριε Πρέστον-μια σφαίρα.Ολοετρόγγυλη όπως όλες οι σφαίρες.

ΑΜΕ
(στον Κρις,ερωτηματικά)
Κρις…

ΚΡΙΣ
Κι εγώ δεν το πίστευα μητέρα ώσπου μου το-μου την έδειξαν...

ΑΜΕ
Θεέ μου!

ΝΤΕ
Αυτό είναι τελείως γελοίο.

ΝΙΚ
Ακατανόητο.

(σιωπή)

ΝΤΕ
Και πού είναι τώρα αυτό το…αυτή η σφαίρα;

ΓΙΑ
Στο αυτοκίνητο,με μια νοσοκόμα να την προσέχει. Αν το θέλετε μπορείτε να τη δείτε. Ήθελα να σας προετοιμάσω πρώτα.

ΝΙΚ
Μπορούμε να πάμε εγώ κι εσείς μέχρι το αυτοκίνητο γιατρέ;

ΓΙΑ
Βεβαίως,κάποτε έπρεπε να γίνει αυτό.
(βγαίνουν ο γιατρός με τον Νικ)

Κρις
Έτσι όπως σας το λέει είναι μητέρα. Δεν ξέρω τι να πω.

ΝΤΕ
Είπες το είδες;

ΚΡΙ
Ναι πατέρα.

ΝΤΕ
Δεν πρόκειται λοιπόν για μια κακόγουστη φάρσα,για ένα άσχημο αστείο. Μια σφαίρα λοιπόν.

ΚΡΙ
Μια σφαίρα.

ΑΜΕ
(σιγά,στον εαυτό της)
Θεέ μου…
(στον Κρις)
Η Κλάρα το ξέρει;

ΚΡΙ
Όχι,της είπαν πως δεν μπορεί να δει το παιδί ακόμα.
(μπαίνουν ο γιατρός με τον Νικ)

ΝΙΚ
(στέκει ορθός κυττάζοντας για λίγο αμίλητος τους γύρω. Κατόπιν)
Πράγματι. Μία σφαίρα.

ΝΤΕ
Πώς…πώς είναι;

ΝΙΚ
Όπως όλες οι σφαίρες. Στρογγυλή. Και μεγάλη σχεδόν όσο μια μπάλλα ποδοσφαίρου..
(στο γιατρό)
Φέρτο μέσα γιατρέ να το δουν.

ΓΙΑ
Νομίζετε πως θα πρέπει να είναι εδώ όλοι; Μήπως η κυρία Μπάρινγκτον θα έπρεπε ν’ αποσυρθεί πρώτα;

ΑΜΕ
Ευχαριστώ γιατρέ.ειμαι καλλίτερα. Εξάλλου θέλω να το δω κι εγώ. Παρακαλώ φέρτε το.

(Ο γιατρός ανοίγει την πόρτα και κάνει νόημα στη νοσοκόμα να φέρει μέσα τη σφαίρα. Μέσα σε γενική σιγή η νοσοκόμα μπαίνει βιαστικά και αδημονώντας αφήνει στο πάτωμα τη σφαίρα,πάνω σε ένα άσπρο πανί που απλώνει ο γιατρός. Κατόπιν στέκεται παράμερα,φανερά ανακουφισμένη. Όλοι κυττάζουν από μακριά τη σφαίρα. Ο Ντέιβ πλησιάζει,σκύβει και ακουμπάει πάνω της το δάχτυλό του.Σηκώνεται αναστατωμένος)

ΝΤΕ
Κύριοι νομίζω πως είμαστε όλοι θύματα μιας ομαδικής παράκρουσης. Πως ζούμε μέσα σε μια παραίσθηση-σε ένα κακό όνειρο.

ΓΙΑ
Εγώ έχω ξεπεράσει αυτό το στάδιο Ντέιβ. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια σφαίρα την οποία γέννησε η νύφη σας. Και το ερώτημα,αφού πρώτα χωνέψουμε ότι αυτό είναι αληθινό,είναι τι θα κάνουμε μ’ αυτήν. Το ξέρει μόνον η Λίζα (δείχνει τη νοσοκόμα) απόόλους στο νοσοκομείο.
Το θέμα είναι δικό σας.

ΚΡΙΣ
…και ο πατέρας της κλάρας.

ΝΙΚ
Το θέμα είναι νομικό. Αυτό το πράγμα βγήκε από την κοιλιά της Κλάρας,άραγε είναι παιδί της-παιδί σας.

ΑΜΕ
Μη λες ανοησίες Νικ-είναι παιδί αυτό;

ΚΡΙ
(αγγίζει τη σφαίρα από παντού)
Ένα κρύο σαν πλαστικό δέρμα πράγμα. Αν είχε μαύρα και άσπρα τετράγωνα θα την έλεγα μπάλλα ποδοσφαίρου.

ΓΙΑ
Αν προσέξετε θα δείτε μια μικρή τρυπούλα πάνω της. Είναι το σημείο στο οποίο ενώνονταν με τον πλακούντα.

ΝΤΕ
Ένας πραγματικός τοκετός δηλαδή.

ΑΜΕ
Γιατρέ,υπάρχει περίπτωση να πρόκειται για κάποιο ανθρώπινο πλάσμα,που για κάποιο λόγο πήρε τη μορφή αυτή; Σας έχει τύχει ποτέ κάτι παρόμοιο;

ΓΙΑ
Έχω δει παιδιά χωρίς πόδια,χέρια,έχω δει και έχετε ακούσει για παιδιά σιαμαία,έχω δει ένα σωρό τερατογενέσεις,ετούτο όμως ποτέ.

ΝΙΚ
Με λίγη φαντασία μπορεί κανείς να πει ότι αυτή η σφαίρα δημιουργήθηκε από ένα έμβρυο που δεν είχε χέρια και πόδια και που όλα τα άλλα μέρη του πιέστηκαν από κάποια δύναμη ώσπου να πάρουν τέλος τη μορφή αυτή. Και ας μην ξεχνάμε ότι το σφαιρικό είναι το τέλειο σχήμα. Είμαστε τέλειοι εμείς με όλα αυτά τα παρακλάδια που πετάμε πάνω,κάτω,δεξιά αριστερά;

ΑΜΕ
Νικ δεν είναι ώρα για φιλοσοφίες…

ΝΙΚ
Τι να πω Αμέλια;..

(Σιωπή)

ΝΤΕ
Γιατρέ,είναι δυνατόν μέσα σ’ αυτή τη σφαίρα να υπάρχουν τα όργανα που έχουν και οι άλλοι άνθρωποι;

ΓΙΑ
Τα όργανα,και να υπήρχαν,θα έπρεπε να ήσαν σε μια λειτοουργική σχέση μεταξύ τους. Τώρα πώς αυτό το σώμα θα τρέφονταν,ας πούμε,πώς θα ανάπνεε,πώς θα μετακινούνταν;

ΚΡΙ
Τι θα κάνουμε πατέρα; Τι θα έκανες στη θέση μου;

ΝΤΕ
Γιατρέ,η απάντηση είναι δική σας. Πάρτε αυτό το πράγμα από εδώ και κάντε το ό,τι θέλετε.
(στον Κρις)
Φυσικά και δεν πρόκειται να κρατήσεις αυτό το αντικείμενο παιδί μου.

ΑΜΕ
Τι θα πούμε στον κόσμο;

ΝΙΚ
Το παιδί πέθανε στη γέννα,να τι θα πείτε. Και το φύλο του,κορίτσι-έχει που έχει και μιαν εσοχή…

ΝΤΕ
(επιτημιτικά στον Νικ)
Νικ!


ΝΙΚ
Καλά…καλά… Μα τι ‘άλλο μπορείτε να πείτε εκτός από αυτό;

ΚΡΙ
Έτσι όλα βρίσκουν μια λύση. Τι λέτε γιατρέ;

ΓΙΑ
Θα συνεννοηθώ πρώτα με το διευθυντή της κλινικής και θα σας πω ύστερα. Πριν δεν μπορώ να υποσχεθώ τίποτα. Βλέπετε υπάρχει και το επιστημονικό ενδιαφέρον για ένα τέτιο θέμα. Πρόκειται για σπάνιο-τι λέω σπάνιο,για ένα μοναδικό στα διεθνή ιατρικά χρονικά περιστατικό.

ΚΡΙ
Έχετε την άδειά μου προκαταβολικά να κάνετε ό,τι θέλετε μ’ αυτό γιατρέ. Αρκεί να

το πάρετε από δω.

ΝΤΕ
Τι λες Αμέλια;
ΑΜΕ
Ό,τι είπε ο Κρις είναι καλά ειπωμένο. Και τώρα καλέ μου θα μπορούσες να με πας στο δωμάτιό μου; Νιώθω πολύ κουρασμένη με όλα αυτά απόψε. Και ξέρω πως θα κάνετε το καλλίτερο.

ΓΙΑ
Μπορεί η Λίζα να αντικαταστήσει τον Ντέιβ σ’ αυτή τη μικρή δουλειά απόψε και να σας συνοδέψει αυτή στο δωμάτιό σας κυρία .

ΝΤΕ
Αν δεν έχει αντίρρηση…

ΝΟΣ
Με μεγάλη μου ευχαρίστηση κύριε Μπάρινγκτον.
(πηγαίνει προς την κυρία Μπάρινγκτον)

ΑΜΕ
(στη νοσοκόμα)
Ευχαριστώ παιδί μου.
(βγαίνοντας)
Με συγχωρείτε κύριοι.
(βγαίνουν Αμέλια και νοσοκόμα)

ΕΛΒ
Εμένα μού αρέσει αυτό το πράμα.

(όλοι γυρίζουν και κυττάζουν τον Έλβις,ενώ η σφαίρα παίρνει ένα μόλις διακρινόμενο ροζ χρώμα).

ΝΤΕ
Τι είπες Έλβις; Σε είχα ξεχάσει καυμενούλη μου εκεί μακριά που κάθεσαι.

ΕΛΒ
Είπα αφεντικό και να με συμπαθάτε πως αυτό το πράμα μού αρέσει.

ΝΙΚ
Ωραία,βρέθηκε γονιός για το παιδί σου Κρις.

ΝΤΕ
Έλβις,μπορώ να σου ζητήσω να μην πεις τίποτε σε κανέναν για ό,τι είδες και άκουσες εδώ μέσα απόψε;

ΕΛΒ
Τίποτα αφεντικό. Σε κανέναν.

ΝΤΕ
Ευχαριστώ Έλβις.

ΝΙΚ
Τι εννοείς Έλβις όταν λες ότι σου αρέσει αυτό το πράγμα;

ΕΛΒ
Να,λέω αφεντικό μοιάζουμε σε πολλά εγώ κι αυτό.

ΓΙΑ
Ποιος είναι ο κύριος Ντέηβ;

ΝΤΕ
Είναι ένα καλό παιδί για όλες μας τις δουλειές. Όλοι στη γειτονιά αυτόν φωνάζουμε για θελήματα. Και όλοι τον αγαπάμε-ε Έλβις;

ΕΛΒ
Μάλιστα αφεντικό.

ΝΙΚ
Και σε τι σου μοιάζει Έλβις;

ΕΛΒ
Να αφεντικό, και μένα και κείνη δεν τη θέλει κανείς. Όπως και μένα,έτσι και κείνη δεν έχει πού να πάει. Οι γονέοι της την απαρν ιούνται-με το συμπάθιο κύριε Κρις-,σπίτι δεν έχει…και ακόμα και μένα πολλοί μού λένε πως δεν έχω μυαλό και ότι δεν είμαι άνθρωπος αφεντικό.

ΝΤΕ
Όχι Έλβις,ποιος λέει τέτια πράγματα για σένα;

ΕΛΒ
Όχι εσείς αφεντικό,φωτιά θα πέσει να με κάψει αν πω κακό λόγο για σας. Εσείς όλοι με αγαπάτε. Και η κυρά σας και ο κύριος Κρις και ο κύριος Πρέστον…

ΝΤΕ
Αυτή η σφαίρα όμως δεν έχει ούτε πόδια,ούτε χέρια,ούτε κεφάλι,ούτε τίποτε. Σε αυτά δε σου μοιάζει καθόλου.

ΕΛΒ
Αυτά αφεντικό,και να με συμπαθάτε,δεν είναι που σας πάω κόντρα,όμως αυτά είναι κομμάτια κρέας αφεντικό.
(η σφαίρα παίρνει ένα έντονο ροζ χρώμα)

ΓΙΑ
(δείχνοντας τη σφαίρα)

Κύριοι είναι η ιδέα μου ή αυτή η σφαίρα άλλαξε χρώμα;
(όλοι βλέπουν τη σφαίρα)

ΚΡΙ
Είναι οι ανταύγειες του ηλεκτρικού. Το ίδιο νόμισα κι εγώ στο νοσοκομείο όταν την πρωτόδα.

ΝΤΕ
Τι εννοείς κομμάτια κρέας Έλβις;

ΕΛΒ
Να,πράματα αφεντικό-πράματα που δεν έχουν αξία. Αυτό!

ΝΙΚ
Γιατρέ μιας κι έχουμε εδώ τον Έλβις,δεν του δίνουμε αυτή τη σφαίρα να πάει να την πετάξει και να τα ξεχάσουμε όλα σαν να μην είχαν συμβεί;

ΓΙΑ
Δεν είναι τόσο εύκολα τα πράγματα κύριε Πρέστον

(Σιωπή)

ΕΛΒ
Τη σφαίρα αυτή την αγαπάω αφεντικό.

ΝΙΚ
Να ’τα μας…ειδύλλιο…
(στον Έλβις)
Να ζητήσω το χέρι της για σένα από τον Κρις Έλβις; Μα ούτε χέρι δεν έχει. Θεέ μου,τι κουταμάρες!

ΚΡΙ
(με ξαφνικήν ελπίδα)
Έλβις,μήπως θέλεις να την πάρεις στο σπίτι σου;

ΕΛΒ
Ναι αφεντικό. Αν δεν έχετε αντίρρηση αφεντικό…
(δείχνει τον Ντέηβ με το κεφάλι)
Και συμφωνεί και το αφεντικό… και όλοι….
(στον Ντέηβ)
Μπορώ να την πλησιάσω αφεντικό;

ΝΤΕ
Μα ναι Έλβις.

ΕΛΒ
(πλησιάζει στη σφαίρα)
Φέγγει ολόκληρη!
(σκύβει και τηνε βλέπει από κοντά. Τηνε σκέπει με τις παλάμες του. Κυττάζει όλους και τέλος απευθυνόμενος προς τον Ντέηβ)
Και είναι ζεστή αφεντικό.
(διστακτικά)
Μπορώ…

ΝΤΕ
(ενθαρρυντικά)
Ναι Έλβις…

ΕΛΒ
…μπορώ να τη σηκώσω αφεντικό;

ΝΤΕ
Με προσοχή όμως Έλβις.

ΕΛΒ
(σηκώνει τη σφαίρα. Τηνε χαϊδευει,τη βλέπει με προσοχή και με αγάπη)
Είναι γλυκειά και ζεστή.

ΓΙΑ
(βάζει το χέρι του πάνω στη σφαίρα)
Αυτό το παγωμένο πράγμα το βρίσκεις ζεστό;
(Μορφασμός συμπάθειας για τον Έλβις προς τους άλλους)

ΕΛΒ
(φέρνει τη σφαίρα στο αυτί του)
Και χτυπάει όπως η καρδιά μας! Άκου την αφεντικό
(πλησιάζει τη σφαίρα στο αυτί του Ντέηβ)
Ε;

ΝΤΕ
Δεν ακούω τίποτα Έλβις…
(ματιά με σημασία στους άλλους)

ΕΛΒ
Εγώ την ακούω. Είναι ήχος που έρχεται από πολύ μακριά. Σαν από τα αστέρια να πούμε. Ίδια όπως η καρδιά μας.
(αγκαλιάζει τη σφαίρα)

ΝΤΕ
Έλα τώρα Έλβις, άφησέ την τώρα κάτω ήσυχα ήσυχα.
(Ο Έλβις αφήνει κάτω τη σφαίρα και πηγαίνει στη θέση του)

ΝΤΕ
Γιατρέ,μπορεί-μπορεί λέω,μια ερώτηση κάνω,μπορεί αυτή η σφαίρα να έχει αισθήματα;

ΓΙΑ
Ντέηβ,δεν είμαι σοφός ούτε μάγος. Είμαι γιατρός και μ’ αυτή μου την ιδιότητα δεν μπορώ να δώσω ανθρώπινες ιδιότητες σε μια σφαίρα.

ΕΛΒ
(δυνατά)
Δεν είναι άνθρωπος!

ΝΙΚ
Το ξέρουμε ότι δεν είναι άνθρωπος Έλβις. Τι είναι όμως δεν ξέρουμε.

ΕΛΒ
Πράμα αφεντικό! Πράμα!

ΝΙΚ
Να και κάτι σωστό από τον Έλβις.
(μπαίνει η νοσοκόμα)

ΝΟΣ
Η κυρία Μπάρινγκτον ξάπλωσε κύριε Μπάρινγκτον. Εντάξει.
(κάθεται κυττάζοντας τη σφαίρα)

ΝΤΕ
Ευχαριστώ Λίζα.

ΓΙΑ
Λίζα,βλέπεις κάτι διαφορετικό στη σφαίρα από ό,τι πριν;

ΝΟΣ
(βλέποντας τη σφαίρα προσεκτικά)
Ναι,έχει αλλάξει θέση.

ΝΤΕ
(αποφασιστικά)
Γιατρέ πρέπει να τελειώνουμε κάποτε μ’ αυτό το θέμα. Είπες ότι θα συνεννοηθείς με τον διευθυντή σου πρώτα.
(δείχνει τη σφαίρα)
Τι θα γίνει ως τότε αυτό;

ΚΡΙ
Να το κρατήσουμε μέσα στο βαρέλι στον κήπο;..

ΝΤΕ
Δεν είναι η σωστή ενέργεια. Γιατρέ θα μπορούσε να το αναλάβει η Κλινική ως την τελική απόφαση, που όλοι θα θέλαμε να είναι ότι θα ξεφορτωθούμε οριστικά αυτό το πράγμα χωρίς σκάνδαλα και ψιθύρους;

ΓΙΑ
Πώς θα δικαιολογούσα την παρουσία του εκεί,την ώρα μάλιστα που απόλυτη μυστικότητα πρέπει να καλύπτει την όλη υπόθεση; Ως τώρα το ξέρουμε εσείς και δυο έμπιστοί μου άνθρωποι. Μα αν…

ΝΤΕ
(στον Κρις)
Ο πατέρας της Κλάρας δε θα μιλήσει βέβαια;

ΚΡΙ
Όχι μόνο δε θα μιλήσει σχετικά,αλλά είναι ο πρώτος που μου ζήτησε να ξεφορτωθώ αυτό το πράγμα όσο γίνεται πιο γρήγορα και πιο αθόρυβα.

ΝΤΕ
(στο γιατρό)
Καλά Έρνι,θα το αναλάβουμε εμείς για απόψε και όσο χρειαστεί να πάρετε μία απόφαση. Αν ο Διευθυντής σου θέλει να μιλήσει μαζί μου,κι εγώ θα το ήθελα. Σ’ ευχαριστώ Έρνι για όσα κάνεις για μένα. Δε θα το
ξεχάσω.

ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΦΩΝΗ ΑΠΟ ΤΗ ΣΦΑΙΡΑ
Έλβις…
(Κυττάζοντας με αγάπη τη σφαίρα)
Ναι…
(όλοι γυρίζουν και κυττάζουν με απορία προς το μέρος του Έλβις)

ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΦΩΝΗ ΑΠΟ ΤΗ ΣΦΑΙΡΑ
Δε θέλω να μείνω σ’ αυτό το σπίτι.

ΕΛΒ
Το ξέρω.
(στρέφει στον Ντέηβ)
Αφεντικό άκουσες,το είπε η ίδια,δε θέλει να μείνει άλλο εδώ.

ΝΤΕ
(κυττάζει με νόημα τους άλλους)
Δεν άκουσα τίποτα Έλβις…
(Μετά από μικρό δισταγμό)
…όμως λίγο πριν μιλήσεις στη σφαίρα,μια ιδέα μού ήρθε στο μυαλό.
(στους γύρω)
Τι θα λέγατε κύριοι αν γι απόψε έπαιρνε αυτή τη σφαίρα ο Έλβις στο σπίτι του;

ΕΛΒ
Όχι γι απόψε μόνον αφεντικό-για πάντα
(Πηγαίνει και παίρνει τη σφαίρα στην αγκαλιά του)

ΓΙΑ
Είναι μια λύση. Και γι αύριο βλέπουμε.

ΕΛΒ
((στον γιατρό)
Δε θα δείτε τίποτα αφεντικό. Δε θα σας αφήσω να μου πάρετε τη σφαίρα μου.
(ταπεινά,στον Ντέηβ)
Με όλον το σεβασμό που σας έχω αφεντικό…

ΚΡΙ
Πάρτην Έλβις. Νομίζω πως θα βρίσκεται σε καλά χέρια.
(ερωτηματικά στον Ντέηβ)
Ε, πατέρα;

ΝΤΕ
Ναι. Σίγουρα θα είναι σε καλά χέρια. Έτσι Έλβις;

ΕΛΒ
Σε πολύ καλά χέρια αφεντικό.

ΓΙΑ
Ντέηβ,είσαι σίγουρος ότι η σφαίρα θα είναι ασφαλής με τον Έλβις;

ΝΤΕ
(Καθησυχαστικά στο γιατρό)
Ναι γιατρέ,ο Έλβις είναι άνθρωπος που μπορείς να του έχεις εμπιστοσύνη.
(στον Έλβις)
Και προπαντός κουβέντα σε κανέναν, Έλβις!

ΕΛΒ
Τάφος αφεντικό!
.(Βγαίνει υποκλινόμενος)

ΝΤΕ
Είναι μια καλή προσωρινή λύση. Και μπορεί να είναι και σαν μόνιμη η καλλίτερη…

ΝΙΚ
Νομίζω ότι όλα κανονίστηκαν γι απόψε.

ΚΡΙ
Κι εγώ έτσι νομίζω κύριε Νικ.
(στο γιατρό)
Πάμε γιατρέ; Η Κλάρα θα ανησυχεί.

ΓΙΑ
Πάμε. Θα τα πούμε αύριο Ντέηβ. Γεια σου.

ΝΙΚ
(στον Ντέηβ)
Να πηγαίνω κι εγώ. Φίλησέ μου την Αμέλια. Καληνύχτα Ντέηβ. Μην ανησυχείς. Όλα θα πάνε καλά.

ΚΡΙ
Γεια σου μπαμπά
(τον φιλάει)

ΝΤΕ
Γεια σας. Σας ευχαριστώ όλους. Κρις φίλησέ μου την Κλάρα. Αύριο πρωί θα έρθω να τη δω.
(Βγαίνουν όλοι πλην του Ντέηβ. Κάθεται. Μένει για λίγο σκεπτικός. Κυττάζει προς το μέρος όπου πριν ήταν απιθωμένη η σφαίρα. Βλέπει το άδειο δωμάτιο εναγύρω. Τείνει μπροστά τα χέρια μα μια κίνηση απορίας και μιλώντας στον εαυτό του)
Μια σφαίρα!;..
(Σηκώνεται,κλείνει το φως και με βαριά βήματα πηγαίνει προς την κρεββατοκάμαρα)

ΑΥΛΑΙΑ


Γιώργης Χολιαστός

Tuesday, May 27, 2008 12:53:00 pm  
Blogger Jason said...

Άργησα να το δω και να το διαβάσω.

Ενδιαφέρον, αλλά δεν κατάλαβα ως τι αναρτήθηκε εδώ.

Friday, January 02, 2009 2:10:00 pm  

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

Links to this post:

Create a Link

<< Home