Sunday, January 27, 2008

Join your ImagiNation

συνέχεια...
ΜΕΡΟΣ Β': Το μυστήριο τραίνο
Ήταν ένα βράδυ χωρίς φεγγάρι και ο Σάββας έκανε βόλτα στο χωριό, που είχε φορέσει τα καλά του για τις γιορτές.
- Τουτ-τουουουτ!!!, ακούστηκε κάτι σα φωνή από μακριά.
Ξαφνιάστηκε.
- Τουουτ τουουουτ!!!
- Ποιος είναι;
Ένα παράξενο τραίνο εμφανίστηκε θαρρείς από το πουθενά και σταμάτησε δίπλα σε κάτι στολισμένα δέντρα.

Ένας περίεργος τύπος με άσπρη γενειάδα έβγαλε το κεφάλι του από το βαγόνι που ήταν πίσω από τη μηχανή.

- Έλα παιδί μου, κάνε γρήγορα, σε περιμένουν.

Ο Σάββας μπερδεύτηκε. Ανέβηκε στο τραίνο, διστακτικά.

- Τουουουτ!!!, έκανε ο γέρος και ξεκίνησε. Έχει χαλάσει η κόρνα, είπε γυρνώντας προς το μέρος του, και αναγκάζομαι να την κάνω εγώ.

- Ποιος είσαι;, ρώτησε ο Σάββας.

- Α μπα, κανείς.

- Κανείς; Όλοι οι άνθρωποι, κάποιοι είναι.

- Όλοι οι πραγματικοί, τον διόρθωσε ο γέρος και κοίταξε προς το μέρος του. Να γιατί βαριέσαι τόσο, μικρέ, δεν έχεις μάθει να χρησιμοποιείς τη φαντασία σου.

- Νομίζεις ότι με ξέρεις;, αντιμίλησε ο μικρός.

- Εσύ νομίζεις ότι σε ξέρεις;, του απάντησε ο γέρος.

- Εγώ νομ…, πρόλαβε μόνο να ψελλίσει ο Σάββας πριν του κλείσει ο γέρος το στόμα με το χέρι του.

- Σσσστ!, του έδειξε με το δάχτυλο. Περνάμε από τους εφιάλτες, έσκυψε και του είπε στο αυτί.

Και τότε μόλις παρατήρησε ο Σάββας ότι απ’ έξω ακούγονταν κραυγές, γρυλλίσματα, ένα σωρό άλλοι τρομακτικοί ήχοι και κλάματα παιδικά. "Τουτ", έκανε ο γέρος ψιθυριστά, ρίχνοντας μια συνωμοτική ματιά στο Σάββα.

- Βρισκόμαστε στον κόσμο της φαντασίας, είπε ο γέρος όταν απομακρύνθηκαν αρκετά. Εδώ ήταν η χώρα με τους εφιάλτες. Αφού την αφήσαμε πίσω, δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα.

- Και πού ακριβώς πάμε;

- Δεν είπαμε ότι σε περιμένουν;

- Κανείς δε με περιμένει, τον έκοψε ο Σάββας, που έβλεπε από το παράθυρο κάτι πράσινα άλογα να κάνουν παρέα με δύο μονόκερους.

- Πώς είσαι τόσο σίγουρος, μικρέ;, είπε ο γέρος και έξυσε τη γενειάδα σκεπτικός.

- Δεν έχω φίλους, απάντησε ο μικρός.

- Τότε πάμε να βρεις.

- Αυτό δεν είναι και τόσο εύκολο.

- Μπα, και γιατί;

- Δεν ξέρω. Ο μπαμπάς μου λέει ότι είμαι ανάποδος.

- Μα και βέβαια είσαι ανάποδος!, είπε γελώντας ο γέρος. Τουουουτ!!! Απλώς δεν έχεις βρει κάποιον που να σε κοιτάζει ανάποδα.

Ο Σάββας αδυνατούσε να καταλάβει και κοίταζε έξω ένα γάτο που κυκλοφορούσε με παπούτσια και μια κοπέλα που προσπαθούσε να φορέσει ένα στενό γοβάκι. "Αυτή πρέπει να είναι η χώρα με τα παραμύθια", σκέφτηκε, ενώ στο βάθος ένα παιδάκι σκαρφάλωνε σε μια πανύψηλη φασολιά.

Ο γέρος είχε αφήσει για λίγο τη μηχανή για να γράψει κάτι σε ένα χαρτί. Καθώς πλησίασε ο Σάββας, είδε γραμμένο το όνομα του με κεφαλαία: ‘ΣΑΒΒΑΣ’.

- Βλέπεις; Διαβάζεται και ανάποδα!, είπε ο γέρος και άρχισε να γελάει φωναχτά, μέχρι που έπιασε το βλέμμα του μικρού και αμέσως συμμαζεύτηκε. Λίγη φαντασία χρειάζεται μόνο, συνέχισε, και πήρε πάλι το μολύβι για να συμπληρώσει ‘ANNA’.

- Άννα;

- Τι νομίζεις, μικρέ; Ότι είσαι ο μόνος ανάποδος στο σύμπαν;

O Σάββας πλησίασε και πάλι το παράθυρο, για να προσέξει ότι έξω το τοπίο ήταν ζωγραφιστό.

- Διασχίζουμε τη χώρα των κόμικς, είπε ο γέρος, την ώρα που εκείνος χάζευε κάτι παπιά και δυο περίεργα ποντίκια.

- Και πού θα βρω ένα μέρος που να διαβάζουν ανάποδα;, συνέχισε τις ανόητες ερωτήσεις.

- Στην ανάποδη χώρα, απάντησε ατάραχος ο παράξενος αυτός τύπος. Τουουτ τουουτ!!!

Ο Σάββας δεν εντυπωσιάστηκε. Έξω άλλωστε ένας τύπος με μια στολή πετούσε στον αέρα και ένας τεράστιος γορίλλας έκανε φασαρία.

- Υπάρχει πραγματικά τέτοιο μέρος;

- Πραγματικά; Όχι. Πραγματικά, δεν υπάρχει. Στον κόσμο της φαντασίας, όμως, αρκεί να φανταστείς κάτι για να υπάρξει.

Ο Σάββας είχε από ώρα σταματήσει την προσπάθεια να καταλάβει, όταν ο γέρος σταμάτησε το τραίνο.

- Εδώ κατεβαίνεις. Το νου σου, το ονειροπίστολο θα σε οδηγήσει εκεί που πρέπει.

- Το ονειροπίστολο, αποκλείεται.

- Και γιατί;, ρώτησε ο γέρος παίρνοντας ένα ύφος αστείο.

- Γιατί είναι πραγματικά άχρηστο.

- Πραγματικά; Μικρέ, αργείς να μάθεις. Πραγματικά, ίσως είναι άχρηστο. Μπορείς όμως να βάλεις λίγη φαντασία και να βρεις τι μπορεί να σου λείπει, για να ζήσεις ένα όνειρο… Άντε κατέβαινε όμως, έχω να πάω σε τόσα μέρη.

Ο μικρός κατέβηκε. Στο παράξενο αυτό μέρος, το χώμα ήταν γαλάζιο και ο ουρανός καφέ. Είχε αρχίσει να κουράζεται με όλα αυτά που συνέβαιναν, αλλά δεν έβλεπε και με ποιον τρόπο θα μπορούσε να τα σταματήσει.

- Τουουουτ!, έκανε ο γέρος και το τραίνο ξεκίνησε.

Δίπλα του, υπήρχε μια ταμπέλα που έγραφε 'ΗΣΑΤΣ' και από κάτω με μικρότερα γράμματα 'ΑΡΩΧ ΗΔΟΠΑΝΑ ΝΗΤΣ ΕΤΑΘΛΗΣΩΛΑΚ'. Κοίταξε γύρω και δεν είδε τίποτα άλλο. Το μέρος ήταν απολύτως έρημο και θυμήθηκε το γέρο που του είπε πως δεν έχει φαντασία.

"Αρκεί να φανταστείς κάτι, για να υπάρξει", επανέλαβε από μέσα του τα λόγια του περίεργου τύπου με τη γενειάδα.

- Άννααα!, φώναξε μερικές φορές αναγνωριστικά κρατώντας το ονειροπίστολο στα χέρια του, αλλά το μόνο που άκουσε ήταν ο αντίλαλός της φωνής του.

συνεχίζεται...

22 Comments:

Anonymous nefelaki said...

Πολύ ωραίο ως εδώ.. να γράφεις πιο συχνά παραμύθια!! :)

Υ.Γ. Αυτός με τη στολή που περπατούσε στον αέρα από πού βγήκε?

(Για το γορίλλα που έκανε φασαρία βέβαια δε ρωτάω γιατί υποθέτω ότι είναι από το "ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΓΟΡΙ-Ι-Ι-Ι-ΙΙΙΛΑ". Λέω εγώ τώρα.)

Sunday, January 27, 2008 1:23:00 pm  
Blogger Jason said...

Ήμαρτον ρε Νεφέλη...
Ο Superman και ο King Kong...

Στον κόσμο της φαντασίας δε θα υπήρχε μια χώρα επιστημονικής φαντασίας;

Sunday, January 27, 2008 1:28:00 pm  
Anonymous nefelaki said...

ααα δεν είμαι της επιστημονικής φαντασίας εγώ... και κατ'αρχάς ο σούπερμαν δεν περπατούσε στον αέρα αλλά πετούσε οπότε αλλιώς τη φαντάστηκα εγώ τη σκηνή έτσι που το έγραψες και δεν πήγε το μυαλό μου!

Όσο για το γορίλλα.. το αποκλείεις να αναφέρεται και το τραγούδι στον King Kong? όλα είναι πιθανά!! ;)

Sunday, January 27, 2008 8:15:00 pm  
Blogger Jason said...

Δεν είπε κανείς ότι περπατούσε στον αέρα. Άλλα διαβάζεις - άλλα καταλαβαίνεις, μου φαίνεται. :)

Sunday, January 27, 2008 8:17:00 pm  
Anonymous nefelaki said...

αα έλεγε πετούσε κι εγώ διάβασα περπατούσε.. έεελα μωρέ σιγά.. πάντως να επισημάνω, ότι το "στον αέρα" δε χρειαζόταν.. πού αλλού θα πετούσε στο νερό? αυτό ήταν μάλλον που με μπέρδεψε και διάβασα αλλα αντ'άλλων! δηλαδή και πάλι εσύ φταις που τα γράφεις περίεργα οπότε μην το ψάχνεις! :Ρ

καληνύχτα :)
και καλή συνέχεια

Sunday, January 27, 2008 9:30:00 pm  
Blogger Jane E. said...

Ο διάλογος αυτός, παιδιά, είναι τρέλα -προτείνω να ενσωματωθεί στο διήγημα.

Sunday, January 27, 2008 10:40:00 pm  
Blogger Attalanti said...

"Απλώς δεν έχεις βρει κάποιον που να σε κοιτάζει ανάποδα." :)

Monday, January 28, 2008 3:05:00 am  
Blogger Jason said...

Ε ενσωματωμένος είναι ο διάλογος, απλώς τον έχουμε κόψει σε κομμάτια για να είναι πιο εύπεπτος. :)

Monday, January 28, 2008 4:10:00 am  
Blogger roadartist said...

χαχαχαχ συμφωνω με τη jane!!

Monday, January 28, 2008 4:41:00 pm  
Anonymous nefelaki said...

εε ναι όσο να 'ναι καλύτερα που τον έχουμε κόψει σε κομμάτια γιατί είναι λίγο άσχετος με την υπόθεση του παραμυθιού..

Monday, January 28, 2008 6:10:00 pm  
Blogger fani said...

;) :)
Για ολους μας υπαρχει ενα μερος.. ή και "μεροσ"..
για να δουμε και τη συνεχεια..

Monday, January 28, 2008 7:01:00 pm  
Blogger 3 parties a day said...

Φαντάζομαι, φαντάζομαι, κι ακόμα δεν υπάρχει αυτό που φαντάζομαι... Τι θα γίνει με την περίπτωσή μου;

Monday, January 28, 2008 9:03:00 pm  
Blogger Jason said...

Εσύ μάλλον ζεις σε πραγματικό κόσμο και όχι σε φανταστικό. :)

Monday, January 28, 2008 9:06:00 pm  
Blogger Marina said...

Μόλις έκρυψε το ονειροπίστολο η Aurora στη τσέπη της συνέβησαν 3 πράγματα ταυτόχρονα. Ο πατέρας άρχισε να χοροπηδάει και να φωνάζει "μία-μια, στη σειρά, μη βιάζεσθε, όλες θα μπείτε", το κάστρο άρχισε να κουνιέται συθέμελα σαν να ήταν πάνω σε τραμπάλα και όλα τα ξωτικά που ως τώρα κοιμόντουσαν στις κασέλες τους ξύπνησαν χαρούμενα και αρχισαν να πετάνε στον ουρανό..που είχε καφέ χρώμα, ενώ το έδαφος, γαλάζιο. Το κάστρο άρχισε να ανυψώνεται και να πετά λίγα μέτρα πάνω απο το έδαφος. Βρισκονταν στην Αρώχ Ηδοπανά, στο κέντρο του βασιλείου. Η Aurora έβγαλε το ονειροπίστολο απο τη τσέπη της και το απίθωσε κάτω. Το αγόρι ευθύς άρχισε να μεγαλώνει, ώσπου πάτησαν τα πόδια του στο πάτωμα του κάστρου, δεν ήταν τοσοδούλης πιά. Η Νεράϊδα κράτησε τη μία άκρη του ονειροπίστολου και εκείνος την άλλη. Την ώρα που τα στόματά τους ενώθηκαν, πέταξαν μαζί έξω απο το ιπτάμενο κάστρο.
Η θέα ήταν μαγευτική,
το έδαφος μπλέ-γαλάζιο-θαλασσί
ο ουρανός ήταν σκοτεινός
σαν θραύσμα βέλους
μέσ στο φώς!.

Κόσμος ξεχυνόταν στους αγρούς
περπατούσαν με τα χέρια
τα πόδια τους κλώτσαγαν
τους ουρανούς

Κάμπιες, γάτες και γορίλες
χόρευαν μέσα στου κάστρου τις πύλες
υποδεχονταν τα παλικάρια
που φορούσαν χρυσοποίκιλτα ζωνάρια
γεμάτα οίνους και ουσίες
δώρα, αγάπη και ιστορίες
για τις νεράιδες τις γλυκές
υποσχόμενα να τις ταξιδεύσουν
σε χώρες φανταστικές.

for you Jason!

Tuesday, January 29, 2008 9:16:00 am  
Blogger ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ said...

Μμμμμ...δε με πείθεις περί φαντασίας, αλλά συνέχισε και βλέπουμε.
Εξ' άλλου παραμύθι είναι...

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

Tuesday, January 29, 2008 10:45:00 am  
Blogger Jason said...

Μαρίνα, υποκλίνομαι στο ταλέντο, στη φαντασία, στην όρεξη, στην καλή διάθεση, στην αισιοδοξία. Κλαπ κλαπ κλαπ! Άντε να δούμε και στο τελευταίο... :)

Γλαρένια, είπαμε, ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ, αρκεί να φανταστείς κάτι για να υπάρξει. Αυτό στο εγγυώμαι. :)
Στην πραγματικότητα, μην το δοκιμάσεις σπίτι. :)
Αλλά εδώ παίρνουμε στα σοβαρά τον άλλον τον τύπο που λέει ότι όταν θέλεις πολύ κάτι, το σύμπαν συνωμοτεί και λοιπά... Και τα λέει και σοβαρά! Θα στραβώσουμε τώρα με έναν παράξενο γέρο; :)
Άσε να δούμε και το τελευταίο μέρος... Στο κάτω-κάτω... παραμύθι είναι... Ας συμβεί και τίποτα περίεργο... :)

( Πολλά χαμόγελα ρίχνω σήμερα, είμαι στις καλές μου φαίνεται. :) )

Tuesday, January 29, 2008 4:33:00 pm  
Anonymous nefelaki said...

Καλά όσο γι' αυτόν είναι άλλη φάση, όχι απλώς χρυσώνει το χάπι, αδαμάντινο το έχει κάνει.. ναι άμα κυνηγάς τα όνειρα σου όλο το σύμπαν θα συνωμοτήσει για να σε βοηθήσει, α μπράβο, άλλη δουλειά δεν είχε το σύμπαν, ελάτε να συνωμοτήσουμε να βοηθήσουμε κάποιον φουκαρά να του έρθουν όλα όπως τα θέλει! αυτός όντως το πιστεύει όμως... τέλος πάντων δε συνεχίζω, είμαι και εκτός θέματος..

ΥΓ (παρόλα αυτά όμως ο αλχημιστής εμένα μου άρεσε :Ρ)

Wednesday, January 30, 2008 2:07:00 pm  
Blogger azrael said...

Μπράβο ρε Ιάσωνα!!

και Υ.Γ:

Γρήγορα η συνέχεια!

Wednesday, January 30, 2008 6:09:00 pm  
Blogger elenitsa! said...

πολυ καλο! αλλα μου θυμιζει στην αρχη το orient express, με το αγορακι που παει να βρει την χωρα της coca cola, ουπς την χωρα του αη βασιλη ;-

Thursday, January 31, 2008 9:47:00 am  
Blogger Jason said...

Α δεν το έχω υπόψη μου αυτό που περιγράφεις. :)

Thursday, January 31, 2008 1:23:00 pm  
Blogger QuelMarth said...

poli omorfo..
;/

Friday, February 01, 2008 10:37:00 pm  
Blogger ...απλά, μ'αρέσει να ζω.. said...

"Μα και βέβαια είσαι ανάποδος!"..."Απλώς δεν έχεις βρει κάποιον που να σε κοιτάζει ανάποδα." Τι υπέροχη φράση. Έφτασε κατευθείαν στην καρδιά μ! Ευχαριστώ για τη στιγμή! :) Να'σαι καλα!

Tuesday, February 05, 2008 9:04:00 pm  

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

Links to this post:

Create a Link

<< Home