Wednesday, April 18, 2007

Εικόνες

Φωτογραφίες δεν έχω ακόμα.
Ίσως στην πορεία εμπλουτιστεί το κείμενο με μερικές.
Εικόνες, όμως, έχω πολλές.
Το πρώτο μέρος των διακοπών διαδραματίστηκε εκεί που διαδραματίζεται πάντα.
Ξεκουράστηκα πολύ (δεν ξέρω από τι...), βγήκα ελάχιστα, διάβασα λίγο, έφαγα πολύ, κοιμήθηκα αρκετά.
Η άνοιξη στολίζει πανέμορφα το νησί, νιώθεις ότι ξεχειλίζει από ζωή. Το ρίξαμε στις εκδρομές φέτος και καταφέραμε και βρήκαμε μέρη που τόσες δεκαετίες τώρα δεν είχαμε ξαναπάει. Ήταν και νωρίς το Πάσχα και δεν είχαμε πολύ κόσμο, κάτι που συμπλήρωνε το ιδανικό σκηνικό. Καλός καιρός, έκανα και φέτος το πρώτο μπάνιο στη θάλασσα, όπως κάθε Πάσχα. Το βράδυ λίγη δροσιά, άλλο που δε θέλαμε να ανάβουμε το τζάκι.
Κατά τ’ άλλα, όλα συνήθη, Μεγάλη Πέμπτη στην επιβλητική μας εκκλησία που ακούμε κάθε χρόνο φάλτσο το "σήμερον κρεμάται", Μεγάλη Παρασκευή όσπρια ανάλαδα, το βράδυ στην προκυμαία με τους τέσσερις συν έναν επιταφίους (ο δικός μας σπάει την πιάτσα, φτάνει αργότερα από... άποψη) και ύστερα σε ταβερνούλα με το θείο κατά το έθιμο, Ανάσταση στη μικρή εκκλησία ψηλά από την πόλη και κατήφορος στο σπίτι του θείου για την καθιερωμένη οικογενειακή μαγειρίτσα, την Κυριακή στο σπίτι μας πάλι οικογενειακώς για αρνί στο φούρνο γεμιστό και όχι στη σούβλα και μετά ανάσκελα με σόδες...
Κυριακή βράδυ γύρισα Αθήνα και από Δευτέρα πρωί ξεκίνησε το δεύτερο μέρος των φετινών πασχαλινών διακοπών, που εξελίχθηκε λίγο πιο μακριά.
Μια βδομάδα στην Ιταλία, με δυο φίλους παρέα και ένα σακίδιο στην πλάτη. Πολύ περπάτημα, πάρα πολλή κούραση, αλλά πολλή όρεξη, πολύ καλή διάθεση, πολύ γέλιο και η αγαπημένη μου χώρα.
Ας πάρουμε τις πόλεις μία-μία.
Η Ρώμη είναι μια πόλη απίστευτη. Επιβλητική, εντυπωσιακή, με μερικά από τα σημαντικότερα αξιοθέατα σε παγκόσμια κλίμακα, με κάθε είδους αριστουργήματα από κάθε διαφορετική εποχή των ιστορικών χρόνων, ταιριασμένα τόσο αρμονικά αλλά και αφομοιωμένα μέσα στην πόλη ώστε να είναι τελικά τόσο ζωντανά όσο και η ίδια, να είναι η ίδια η πόλη. Είναι κάτι που ίσως ο καθένας θα έπρεπε να δει κάποια στιγμή στη ζωή του. Παράλληλα, είναι ένας τόπος στον οποίο η ομορφιά κρύβεται σε κάθε γωνία, σε κάθε στενό που περπατάς, ενώ είναι και μια πόλη με ρυθμούς χαλαρούς, ένα μέρος στο οποίο θα μπορούσες να ζεις ευχάριστα και να νιώθεις πλήρης, μια όμορφη μητρόπολη. Ή τουλάχιστον τέτοια εντύπωση δίνει σε έναν τουρίστα. Όσο κι αν δεν το περίμενα ποτέ, κόντεψε να διεκδικήσει από το Παρίσι τον τίτλο της αγαπημένης μου πόλης.
Η Φλωρεντία είναι απλώς μαγευτική. Ίσως είναι η πόλη με τη μεγαλύτερη πυκνότητα μουσείων στον κόσμο, ένας θησαυρός τέχνης, κυρίως της αναγεννησιακής που είναι και η πιο ενδιαφέρουσα για μένα. Όμως δεν είναι τόσο αυτά τα τρομερά μουσεία που αξίζουν, ούτε τα όμορφα κτήρια, ούτε οι μεγάλες πλατείες ούτε ο ποταμός με τις ενυδρίδες, ούτε τίποτα που θα διαβάσει κανείς σε έναν οδηγό. Είναι η ατμόσφαιρα της πόλης, είναι ο νεανικός της κόσμος, είναι οι γέροι που βγαίνουν το βράδυ βόλτα στην πλατεία, είναι η γλυκειά αίσθηση που σου δίνουν οι βόλτες στα στενά της, είναι που είναι πόλη μαζεμένη και περπατήσιμη, είναι οι ποδηλατόδρομοι, είναι το χαμόγελο των ανθρώπων που πίνουν το βράδυ κρασάκι με τους γείτονες στη βεράντα, είναι η ζεστή ταβέρνα που θα βρεις ανοιχτή στις δώδεκα το βράδυ εκτός κέντρου, είναι που θα έχει παντού καλό φαγητό. Είναι που σε περιμένει να ξαναέρθεις... Αν τη Ρώμη την είδα μια φορά και εντυπωσιάστηκα, η Φλωρεντία είναι μια πόλη που αν μπορούσα θα πήγαινα μια-δυο φορές το χρόνο, όπως πηγαίνω στη Θεσσαλονίκη. Ζηλεύω τους εκεί φοιτητές.
Η Πίζα είναι μια μικρή συμπαθητική πόλη, που παρά τις ορδές των Αμερικανών και των Γιαπωνέζων που της επιτίθενται, καταφέρνει να διατηρεί μία πολύ γραφική εικόνα. Καταπληκτικός ο πύργος, από κοντά είναι πολύ πιο ωραίος απ’ ότι φανταζόμουν, αλλά κατά τ’ άλλα δεν έχει πολλά να κάνει κανείς. Για μια απογευματινή εκδρομούλα είναι ό,τι πρέπει.
Το Μιλάνο το είδαμε για λίγες μόνο ώρες. Η Duomo είναι όντως τεράστια και είναι και ωραία εξωτερικά, αλλά εσωτερικά δε μας είπε πολλά. Κατά τ’ άλλα, το κέντρο του είναι σχετικά καλό, κλασσικό κέντρο πλούσιας ευρωπαϊκής πόλης θα έλεγα, αλλά δεν είναι όλη η πόλη έτσι. Πόλη με γρήγορους ρυθμούς, εκεί πρέπει να χτυπάει η καρδιά της Ιταλίας.
Επειδή, όμως, μετά από μια βδομάδα στο εξωτερικό δε σου μένουν μόνο οι πόλεις, αλλά πολλά μικρά ή μεγάλα καθημερινά πράγματα, είναι αναπόφευκτες κάποιες παρατηρήσεις, με χαρακτήρα συγκριτικό προς την Ελλάδα ή και άσχετες. Παρακάτω, λοιπόν, έκανα μια σοβαρή προσπάθεια να τις συγκεντρώσω και να τις ταξινομήσω. Άμα θυμηθώ κάτι καινούριο, θα συμπληρώσω στην πορεία.
Έχουμε και λέμε:
Περί Ιταλών: Διαχυτικοί τύποι, πολύ ζεστοί, φιλικοί αλλά και καυγατζήδες, φασαριόζοι, πάντως γενικώς ευχάριστοι. Ελαφρώς πιο ανοιχτόχρωμοι από μας, πολλοί πρασινομάτηδες. Με άποψη στο ντύσιμο. Σαν Έλληνες, αλλά στο πιο πολιτισμένο τους.
Highlight: Ο τύπος με την απίστευτα μεταδοτική θετική διάθεση εξίμιση πρωί Δευτέρας στο Caffè Freetime με τον καταπληκτικό εσπρέσσο που τυχαία πετύχαμε στη Via Alessandro Manzoni στο Μιλάνο. Χαρακτηριστικό ότι σταμάταγαν για έναν καφέ στο πόδι από σκουπιδιάρηδες με φόρμα μέχρι γιάπηδες με σακάκια και λάπτοπ.
Περί Ιταλίδων: Στη Ρώμη τίποτα το σπουδαίο. Γενικώς έλειπαν οι πολύ εντυπωσιακές. Παραδεχτήκαμε, όμως, πως η μέση Ιταλίδα είναι περίπου δύο με τρεις κλάσεις ανώτερη από τη μέση Ελληνίδα. Έχει πιο όμορφα μάτια, έχει πιο προσεγμένο σώμα (χοντρές Ιταλίδες δεν είδαμε, εκτός αν ντρέπονται να κυκλοφορούν στη χώρα που βρίσκονται...), έχει περισσότερη χάρη και περισσότερο στυλ, ξέρει να ντύνεται. Έχει άλλον αέρα. Στη Φλωρεντία, όμως, μας βγήκαν τα μάτια έξω... Παρέλαση...
Highlight: Εκείνο το πλάσμα το τελευταίο βράδυ στη Ρώμη, στο λεωφορείο 916, που κατέβηκε στο Battistini. Καλή της ώρα, όπου και να βρίσκεται η κοπέλα...
Περί ιταλικών: Άμα δεν ξέρεις ιταλικά, δεν επιβιώνεις στην Ιταλία. Αγγλικά τους μιλάς, ιταλικά σου απαντάνε. Ε και άμα δουν ότι ξέρεις ιταλικά, δε βάζουν γλώσσα μέσα. Χάρηκα γιατί κατάφερα και συνεννοήθηκα παντού μια χαρά και έκανα και πολύ καλή εξάσκηση στα ιταλικά μου εν όψει και των εξετάσεών μου.
Highlight: Ο σερβιτόρος στο εστιατόριο την πρώτη μέρα σε ένα στενό κοντά στη Fontana di Trevi, που προφανώς ήξερε μόνο μια λέξη στα αγγλικά, διότι έκοβε βόλτες γύρω μας ρωτώντας "yes…?" ("όλα καλά...;"), μας ανακοίνωνε τα πιάτα ως "yes, yes, yes" ("η πίτσα, η μακαρονάδα και η κοτολέτα"), τα μάζευε ρωτώντας "yes?" ("μπορώ να τα πάρω;") και μόλις είδε το πουρμπουάρ του ξέφυγε άλλο ένα "yes!" ("yes!"). Χαζούλης όμως, μας είχε δώσει ρέστα ένα δεκάευρω παραπάνω...
Περί φαγητού: Φάγαμε παντού καλά, αλλού πιο ακριβά, αλλού πιο φθηνά, πάντως από φαΐ δεν είχαμε παράπονο. Ρώμη-Φλωρεντία γράψατε 0-1, βέβαια. Οι πίτσες πολύ ελαφριές και πολύ περιποιημένες, οι μακαρονάδες al dente και πετυχημένες, αλλά και όλα τα υπόλοιπα νοστιμότατα. Τα γλυκά τους έγραψαν, κυρίως τo tiramisù και η pannacotta, που τα χτύπαγε ο Σπύρος όπου τα έβρισκε. Ταράξαμε και τα παγωτά φυσικά, πρέπει να έφαγα περί τις τριάντα διαφορετικές γεύσεις συνολικά... Κρασάκι ωραίο στη Φλωρεντία, γενικώς από ποτά μια χαρά.
Highlight: Ο σερβιτόρος στο εστιατόριο της γειτονιάς μας στη Ρώμη όπου είδαμε το Manchester-Roma 7-1, που μέχρι το τέλος δε σταμάτησε να με ρωτάει αν θα πάρω και κάτι σε δεύτερο πιάτο, γιατί έχω πάρει μόνο πρώτο...
Περί καφέδων: Καλός ο εσπρέσσο, καλοί όλοι οι καφέδες, αλλά εμένα ο φραππές μου έλειψε...
Highlight: Εκείνος ο cappuccino freddo κοντά στην Piazza di Colonna στη Ρώμη, που ήταν κρύο γαλατάκι, άντε με λίγες σταγόνες καφέ.
Περί ξενοδοχείων: Μια χαρά ήταν και τα δύο δωμάτια που μείναμε. Εκτός κέντρου και στις δύο πόλεις, στη Ρώμη ήταν ουσιαστικά δωμάτιο ενός μεγάλου σπιτιού, στη Φλωρεντία μικρό ξενοδοχειάκι. Καλές τιμές, μαζί και με πρωινό, όλα καθαρά και στην εντέλεια.
Highlight: Ο συμπαθέστατος ξενοδόχος μας στη Φλωρεντία, που παραλίγο να φύγουμε χωρίς να τον πληρώσουμε και ο άνθρωπος δεν έλεγε τίποτα.
Περί τιμών: Η Ρώμη πολύ ακριβή, η Φλωρεντία λιγότερο. Από τα αναψυκτικά μέχρι τα μαγαζιά με δώρα, ακόμα και σε μη τουριστικές γειτονιές, οι περισσότερες τιμές είναι διπλάσιες σε σχέση με τις ελληνικές. Βέβαια διαφορετικοί μισθοί εκεί και μπλα μπλα μπλα, πάντως εγώ ως τουρίστας αυτό έχω να παρατηρήσω.
Highlight: Ο πύργος της Πίζας, όπου μου ζήτησαν 15 ευρώ για είσοδο και τους είπα να πάρουν τα *γκουχ γκουχ* ... εμμμ ότι τελικά μάλλον λέω να μην μπω...
Περί διασκέδασης: Ψόφια πράγματα στη Ρώμη. Στη Φλωρεντία που ο κόσμος ήταν πολύ πιο νεανικός, σωζόταν κάπως η κατάσταση, ο κόσμος μαζευόταν στις πλατείες, είχε διάφορα happenings στους δρόμους, κυρίως καλλιτεχνικής φύσεως, κατά τ’ άλλα τίποτα το πολύ σπουδαίο.
Highlight: Το παρδαλό κατσίκι από το Μπανγκλαντές, ο μικρός πλανόδιος που μας έκανε παρέα το τελευταίο βράδυ στην Piazza della Repubblica στη Φλωρεντία, όταν είχαν φύγει πια όλοι...
Περί κυκλοφορίας: Πεζοδρομημένο σχεδόν όλο το κέντρο της Ρώμης, γενικά τα αυτοκίνητα δε βολεύουν. Μια βδομάδα στην Ιταλία, ταξί δεν πήραμε, πολύ το καμαρώνουμε αυτό. Εντυπωσιακή η δύναμη του πεζού, μόλις πατήσεις διάβαση είσαι άρχοντας. Πολιτισμένοι οι Ιταλοί και ως προς την οδική τους συμπεριφορά, δεν κορνάρουν και δε βρίζουν. Το μετρό της Ρώμης υποτυπώδες, γίνονται έργα για την επέκτασή του. Βρώμικο όμως και γενικά άσχημο. Τα λεωφορεία πολύ βολικά, αλλά είναι πάντα γεμάτα και είναι και ακριβά. Το μετρό στο Μιλάνο πολύ καλύτερο. Τα υπεραστικά τραίνα μπορεί να φτάνουν μέχρι και το τελευταίο χωριό της χώρας, αλλά είναι κι αυτά αρκετά ακριβά, δεν είναι ποτέ μα ποτέ στην ώρα τους, και γενικώς για να βγάλεις άκρη ζορίζεσαι λίγο. Πέσαμε και σε απεργία των τραίνων. Τα αεροδρόμια ωραία, αλλά σαν το El Venizelos τίποτα. Γενικά από πλευράς συγκοινωνιών, Αθήνα και πάλι Αθήνα...
Highlight: Ο ταξιτζής που παραλίγο να μας πατήσει κάπου στη Ρώμη για να μας θυμίσει ότι κάποια πράγματα είναι παντού ίδια...
Περί πράσινου: Τίγκα στα πάρκα και στις πλατείες οι ιταλικές πόλεις, πολύ πράσινο εκεί που δεν το περιμένεις. Κάθε τρεις και λίγο μια όαση. Κόσμος που βγαίνει το πρωί για τρέξιμο, το βράδυ για περπάτημα, παιδιά που κάνουν πικ-νικ, σχολεία που πάνε εκδρομή στο κέντρο. Πόλεις για να ζεις και να αναπνέεις.
Highlight: Το δημόσιο πάρκο στο Μιλάνο, που αράξαμε για λίγο το πρωί και δε μας πήγαινε η καρδιά να σηκωθούμε για να πάμε στο αεροδρόμιο...
Περί τουριστών: Όλες οι φυλές του Ισραήλ... Πολλοί Γάλλοι, αρκετοί Ισπανοί, λιγότεροι Γερμανοί και Άγγλοι, αρκετοί Αμερικάνοι και Γιαπωνέζοι, και πολλοί Ιταλοί τουρίστες. Ο εσωτερικός τους τουρισμός πρέπει να είναι πολύ ανεπτυγμένος. Πολλά σχολεία, ιδίως ιταλικά και γαλλικά. Φυσικά, σε κάθε γωνία πετυχαίνεις Έλληνες. Όχι που θα έλειπαν...
Highlight: Η φίλη μου η Αγγέλα που την πέτυχα 2 φορές την ίδια μέρα, εντελώς τυχαία και χωρίς καμία συνεννόηση, κάπου στη Ρώμη. Στην Πάτρα μπορεί να τη βλέπω σχεδόν κάθε μέρα, αλλά τυχαία ίσως να μην την έχω πετύχει ποτέ.
Περί μεταναστών: Κάθε εθνικότητας οικονομικοί μετανάστες στο δρόμο να πουλάνε κάθε λογής πράγματα. Διάβασα στο τραίνο μια απ’ αυτές τις δωρεάν εφημερίδες που έλεγε ότι σε λίγο θα είναι η τέταρτη χώρα στον κόσμο σε υποδοχή οικονομικών μεταναστών. Ειδικά τους μαύρους, οι ρατσιστές Ιταλοί τους λένε "vu’ cumpra", κοροϊδεύοντας την προφορά τους όταν προσπαθούν να πουν "vuoi comprare?", δηλαδή "θέλεις να αγοράσεις;"...
Highlight: Ο συμπαθής μαυρούκος που ήρθε στο εστιατόριο που τρώγαμε κοντά στον Άγιο Πέτρο και μίλησε στο διπλανό τραπέζι αγγλικά και μετά γερμανικά, σε μας ιταλικά και, ακούγοντας το Σπύρο να του λέει "φιλαράκι άμα μου μιλήσεις και ελληνικά, αγοράζω ό,τι θες", του έβγαλε ολόκληρη διάλεξη, αφού, όπως προέκυψε, είχε θητεύσει σε Μοναστηράκι και Σύνταγμα για ένα χρόνο... Ο Σπύρος, φυσικά, δεν αγόρασε τις γυναίκειες τσάντες που πουλούσε ο μαύρος "γκια ντη γκυναίκα σου, φίλε" και ο τύπος του την είπε και με το δίκιο του...
Περί εγκληματικότητας: Παρά τα όσα όλοι γνωρίζουμε για τους Ιταλούς που κλέβουν και πρέπει να φυλάμε τα ρούχα μας για να έχουμε τα μισά και λοιπά, τέτοιο πρόβλημα δε συναντήσαμε εμείς καθόλου, ούτε καν πήρε το μάτι μας τίποτα..
Highlight: Ο Γιάννης που έχασε το κινητό του μόνος του, ξεχνώντας το μέσα στο τραίνο, και η κοπέλα που το είδε και μάταια έτρεξε να μας το δώσει πριν κλείσουν οι πόρτες.
Η εκδρομή γενικώς πιστεύω στέφθηκε με κάτι παραπάνω από απόλυτη επιτυχία.
Και του χρόνου...
ΥΓ: Πριν ένα μήνα και κάτι, κάνοντας την καθιερωμένη μεταμεσονύκτια βόλτα μου στην bloggόσφαιρα, μπήκα σε ένα από τα πιο αγαπημένα μου blogs και με χαρά διαπίστωσα ότι είχε ανέβει φρέσκο post. Η χαρά δεν άργησε να εξατμιστεί, μόλις ανακάλυψα ότι ήταν τελευταίο και αποχαιρετιστήριο...
Μετά από λίγο καιρό, η φίλη μου επέστρεψε στην bloggόσφαιρα με πλάγιο τρόπο, αλλά εγώ από τα Χριστούγεννα χρωστάω στην αυθεντική της... μορφή ένα ταξιδιωτικό post "για να... ζηλέψει".
Για να... ζηλέψει, λοιπόν, και όχι ως tribute στα ταξιδευτικά ταξιδιωτικά posts που μας χάριζε για ένα εξάμηνο, ούτε και ως ευχαριστώ για την παρέα που μας έκανε για σχεδόν ένα χρόνο...
Για να... ζηλέψει και όχι ως αναγνώριση της αξίας του να ανακαλύπτεις ότι κάπου υπάρχει κάποιος που ίσως σκέφτεται κάπως σαν εσένα ή της ομορφιάς του να νιώθεις οικειότητα εκεί που δεν το περιμένεις...
Το post αυτό είναι αφιερωμένο στην
Πωλίνα και το Χμ.....
Για να ζηλέψει...

28 Comments:

Anonymous Anonymous said...

Δικαιωματικά πιστεύω πως μπορώ να έχω τον πρώτο λόγο σε αυτό το ποστ.Καταρχάς Ιασωνάκι σε ευχαριστώ πάρα πολύ το πες και το 'κανες...!και για να μην επαλαμβανόμαστε στο πόσο μοιάζουμε και τις κοινές μας πορείες και συνήθειες...ας κάνω ένα συνοπτικό (αν τα καταφέρω ;) σχόλιο σε όσα ανέφερες.
Λεπόν!
Για τη Ρώμη έχεις απόλυτο δίκιο σε όλα όσα είπες.Είναι καταπληκτικό το πως "ξεφυτρώνουν" θαύματα σε κάθε τετράγωνο που ανοίγεται μπροστά σου και φυσικά πάντα με τα πόδια γιατί το σύστημα των μέσων μεταφοράς είναι κάτι παραπάνω από κακό!Για τη διασκέδαση θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω απλά αν δεν υπάρχει Ιταλός ντόπιος να σε ξεναγήσει δύσκολα ανακαλύπτεις τα φοβερά μπαράκια για τα οποία είναι διάσημη!Το ίδιο φυσικά ισχύει και στο Μιλάνο ,επειδή είναι χαοτική πόλη δε ξέρεις που να πας ως τουρίστας για να βγεις το βράδυ. Σε διαβεβαιώ όμως ότι έχει μαγαζιά που αν τα έβλεπες θα έμενες με το στόμα ανοιχτό!Κι εκεί να δεις νεανική ατμόσφαιρα και ΠΑΡΤΥ!!
Για Φλωρεντία και Πίζα με βρίσκεις απολύτως σύμφωνη με μόνη ένσταση ότι στη Φλωρεντία όπως και στη Βενετία έχει τόσο μεγάλο αριθμό τουριστών και φυσικά δεν υπάρχουν περιόδοι!Όλο το χρόνο οι δρόμοι είναι ασφυκτικοί!τέλεια για εκδρομή αλλά δε θα μπορούσα για κανένα λόγο να ζήσω μόνιμα σε μια τέτοια πόλη!
Τώρα για την πόλη "μου";) "Το Μιλάνο το είδαμε για λίγες μόνο ώρες. Η Duomo είναι όντως τεράστια και είναι και ωραία εξωτερικά, αλλά εσωτερικά δε μας είπε πολλά." ?????????
θες να βάλω τις φωνές να αρχίσω να κοπανιέμαι???? Εντάξει για την πόλη δε μιλάω....είναι μια μεγάλη βιομηχανική πόλη που σαν πρώτη επαφή δε σε κερδίζει.Αλλά μέσα στις τόσες γλαφυρές περιγραφές σου, για τη Duomo έχεις να πεις μόνο ωράια εξωτερικά αλλά εσωτερικά δε μας είπε πολλά!Ε όχι περίμενε πες μου πιο εντυπωσιακή εκκλησία που εχεις δει να το συζητήσομε το θέμα!Δεν είναι κτήριο...είναι γλυπτό!Ένα απίστευτο οικοδομικό δημιούργημα που χρειάστηκε γύρω στον ένα αιώνα για να κατασκευασθεί.Την αδικείς!Έχω πάει Φλωρεντία,Τορίνο,Βενετία,Πίζα,Σιένα,Ρώμη,Μπολόνια,Πάντοβα,Περούτζια,Μπέργκαμο,Γένοβα...και δε ξέρω αν μου διαφεύγει κάποια άλλη πόλη ,στην Ιταλία φυσικά, και τίποτα και καμία Duomo(=κεντρικός καθεδρικός ναός της πόλης) δεν είναι πιο εντυπωσιακή απ'του Μιλάνο.Τι να πω...γούστα είναι αυτά?πάντως είσαι ο πρώτος άνθρωπος που βλέπω να την αντιμετωπίζει με τέτοια παθητικότητα,συνήθως όλοι μένουν με το στόμα ανοιχτό!
Τώρα...
Ιταλοί..πρασινομάτηδες??μάλλον πρέπει να μου πεις που κυκλοφορούσες ;)
Ιταλίδες ...θεές...κυρίως αυτές άνω των 30!και χοντροί άνθρωποι δεν υπάρχουν γενικώς στην Ιταλία..ούτε άντρες ούτε γυναίκες..το στυλ απλά εξαιρετικό!
Ιταλικά όπως ακριβώς τα αναφέρεις!!χαχαχαχα να μιλάς αγγλικά και να απαντάνε Ιταλικά νομίζοντας δε ξέρω...ότι θα τα μάθεις μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα??;)
Τώρα για τον καφέ που τον βρήκες το Freddo ρε Ιασωνάκι εντύπωση μου κάνει!Μιας και είναι ελληνική επινόηση δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο στην Ιταλία εκτός κι αν απλά το γκαρσόνι σας έφερε κάτι παραπλήσιο!

Αλήθεια στο Μιλάνο σε ποιό πάρκο κάτσατε??εμείς πάντως πηγαίναμε υποτίθεται για να διαβάσουμε και τελικά παίζαμε κυνηγητό και διάφορα άλλα παλιμπαιδιστικά μαζί με τα γύρω πιτσιρίκια!

τελικά ...τι να πω ...ΖΗΛΕΥΩΩΩΩΩ!!!
(για να σκάσεις όμως σε δύο μήνες το πολύ θα ξαναπάω μια βόλτα στους φίλους μου!;) για να μην σου αναφέρω από τώρα το καλοκαίρι που έχουμε κανονίσει μία βδομάδα Ελλάδα και μία Ιταλία...ή Σαρδηνία ή Σικελία να δούμε και την κάτω πλευρά που λένε ότι είναι πολύ πιο όμορφη!!

φιλάκια πολλά!και να κάνεις ταξίδια όμορφα με καλή παρέα και διάθεση σε όλη σου τη ζωή σου εύχομαι!

Wednesday, April 18, 2007 2:28:00 pm  
Anonymous Anonymous said...

Πωλίνα...(ξεχάστηκα;Ρ)

Wednesday, April 18, 2007 2:28:00 pm  
Blogger Jason said...

Ναι γιατί άμα δεν το συμπλήρωνες, δε θα το καταλάβαινα, βλέπεις... :)

Συνοπτικά απαντάω λοιπόν κι εγώ.
Για τη διασκέδαση το φανταστήκαμε αυτό, αλλά φυσικά εγώ σχολιάζω τι είδα, ως τουρίστας.
Δε θα μπορούσες να ζήσεις στη Φλωρεντία... χμ... ίσως δε μοιάζουμε και τόσο πολύ τελικά...
Για την Duomo, τι να σου πω, πιστεύω πως έχω δει πολλούς πιο ωραίους ναούς, τώρα άάάμα ποτέ ξαναπεράσω, σου υπόσχομαι να την κοιτάξω πολύ πιο προσεκτικά...
Στο Μιλάνο το πάρκο ήταν σ' αυτόν το δρόμο που κάτσαμε για καφέ, Via Manzoni, ευθεία κάτω. "Δημόσια Πάρκα" έλεγε στο χάρτη. Πολύ ωραίο παρκάκι, με το γρασίδι του, με τα δεντράκια του, με το συντριβάνι του...

Σαρδηνία και Σικελία είναι στα υπ' όψιν μου, αλλά άλλη φορά. Αρκετή Ιταλία έχω δει στη ζωή μου, παίρνει σειρά Ισπανία τώρα.

Σ' ευχαριστώ πολύ ρε Πωλινάκι, κι εσύ να 'σαι πάντα καλά και να περνάς πολύ όμορφα παντού.

Και να... ζηλεύεις! :)

Wednesday, April 18, 2007 2:49:00 pm  
Blogger sofi-k said...

Τι να πω Ιάσωνα! Ζωγράφισες αγόρι μου! Δεν έχω πάει ποτέ Ιταλία, αλλά ήταν σαν να ήμουν κάπου εκεί! Χαίρομαι πάρα πολύ που πέρασες όμορφα! Ελπίζω να ανεβάσεις καμιά φωτογραφία, για να ζηλέψουμε ακόμη παραπάνω μερικοί μερικοί!!!
Αχ τι ωραία! Σαν να ήρθε φρέσκος αέρας νιώθω τώρα που γύρισες!

Μας είχες λείψει...

Wednesday, April 18, 2007 6:55:00 pm  
Blogger Βασιλης said...

οι Ιταλίδες φινέτσα και στυλ,αυτά είναι....έπρεπε να πήγαινες στην Σκάλα....

κανέναν Corleone είδες;
(γέλια)

Wednesday, April 18, 2007 8:30:00 pm  
Blogger Jason said...

Sofi-k, τα καλά σου λόγια και το ενδιαφέρον σου με συγκινούν σχεδόν ένα χρόνο τώρα... Σ' ευχαριστώ πολύ.

Βασίλη, δεν έτυχε, όχι. :)

Wednesday, April 18, 2007 11:41:00 pm  
Blogger allitnil said...

Πωπω! Περάσαμε φανταστικά διαβάζω!
Πάντα τέτοια, καλή επιστροφή και Αχ βρε Jason ζηλέψαμε και εμείς!

Thursday, April 19, 2007 10:01:00 am  
Blogger jul said...

Ααααχ Ιασωνάκο μου, ήταν σαν μέσα σε 4 μήνες να ξαναπήγα Ρώμη με αυτά που διάβασα, ααααν και έχω μια μικρή διαφωνία...οι οδηγοί ήταν σαν να στόχευαν τους πεζους....:Ρ:Ρ
ΤΕΛΕΙΑ ΤΕΛΕΙΑ ΤΕΛΕΙΑ...
μπραβο αγόρι μου, πάντα τετοιες όμοεφες εικόνες να έχεις.

Υ.Γ. Οσο για τις Ιταλίδες, ναι ρε γμτ...ολες ήταν πολύ ανώτερες από τις Ελληνίδες, σαφώς πιο φινετσάτες...αλλά το ίδιο ισχύει και για τους άντρες καλέ μου :):):)

Thursday, April 19, 2007 10:06:00 am  
Blogger Jason said...

Jul-Jul, αλήθεια σου λέω, με το που πατάγαμε το πόδι σε διάβαση, κόκκαλο τα αυτοκίνητα. Ασυνήθιστοι σε τέτοια εμείς, αισθανόμασταν υπόχρεοι, ήμασταν έτοιμοι να πάμε και να τους σφίξουμε το χέρι με δάκρυα...
Μια φορά περάσαμε ένα δρόμο με κόκκινο και με κοπελίτσα μας είπε από το ανοιχτό παράθυρο "E rosso..." αλλά το είπε τόσο τραγουδιστά, σα να εξέφραζε γλυκό παράπονο... Ούτε λόγος για φωνές, κόρνες και βρισιές πουθενά.

Thursday, April 19, 2007 10:29:00 am  
Anonymous ΣΑΡΑ said...

Ιάσωνα, αρχικά θα ήθελα να μου λύσεις μια απορία: ΠΟΣΕΣ ΩΡΕΣ ΣΟΥ ΠΗΡΕ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΣΤ??

Και η άλλη όμως δεν έγραψε και λίγα....

Το μόνο σχόλιο που θα κάνω είναι οτι όλα είναι σχετικά.... Με άλλα λόγια, νομίζω ότι κάποια από αυτά που σε εξέπληξαν, θα έπρεπε να τα περιμένεις...

και οι ιταλίδες είναι "ανώτερες" στην περιποίηση και τον καλλωπισμό, κατά τ'άλλα, σε μία ουδέτερη χώρα, οι ελληνίδες προτιμούνται απο τις ιταλίδες (και αυτό το εγγυώμαι)

Σου εύχομαι κι άλλα πολλά και πιο μακρινά ταξίδια....!!

Thursday, April 19, 2007 11:37:00 am  
Blogger Jason said...

Να σου πω.
Σε τρεις φάσεις το έγραψα.
Δευτέρα έγραψα για το νησί μου και έγραψα και το τέλος για την Πωλίνα, Τρίτη έγραψα για τις πόλεις μία-μία, Τετάρτη έγραψα τις παρατηρήσεις και τα highlights. Ίσως ήταν 5-6 ώρες συνολικά.
Γενικά πάντως τα συνηθίζω τα μεγάλα posts, προτιμώ να είναι συγκεντρωμένα όλα όσα θέλω να πω, παρά να τα σπάσω στα 3 ή να γράψω μόνο λίγα απ' αυτά. Και όποιος θέλει ας τα διβάσει.

Όσο για τις Ιταλίδες, εγώ νομίζω πως δεν κερδίζουν μόνο χάρη στον καλλωπισμό... αλλά πάντως αν προτιμώνται οι Ελληνίδες στο εξωτερικό (λόγω ταμπεραμέντου, υποθέτω) χαίρομαι πολύ.

Thursday, April 19, 2007 12:51:00 pm  
Anonymous mad2luv said...

ΚΑΤΑΡΧΗΝ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΞΑΙΣΙΟ POST..ΤΕΛΕΙΑ Η ΙΤΑΛΙΑ,ΑΚΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΟΙ ΙΤΑΛΟΙ (ΚΥΡΙΩΣ Ο Θ Ε Ο Σ ALESSANDRO DEL PIERO),KAI AKOMA ΚΑΛΥTEΡΕΣ ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ (ΣΑΝ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΚΑΙ ΓΩ ΕΧΩ ΜΙ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΣΤΟ ΜΙΛΑΝΟ).ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕ ΕΙΧΕ ΑΦΗΣΕΙ ΑΝΑΥΔΗ ΟΜΩΣ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ ΗΤΑΝ Η ΑΡΧΑΙΑ ΠΟΜΠΗΙΑ.ΑΞΙΖΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ...ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ!!!!ΜΑΚΙΑ...

Thursday, April 19, 2007 5:31:00 pm  
Blogger Strangeliz said...

oso to diavaza..akeutomoun.."nai".."nai"..
"a nai to ksexasa auto"
lol
:P
polu wraies perigrafes (kai pou etsi tha thimasai twra pia ston apanta..k tha skeutesai oti kgw lol)

Thursday, April 19, 2007 5:41:00 pm  
Blogger just me said...

Τελικά όλοι πήγατε Ιταλία φέτος το Πάσχα (η Speira, ο Celsius33) και μας πήρατε κι εμάς μαζί σας.
Οι περιγραφές σου (όσο πρόλαβα να διαβάσω _ θα επανέλθω)είναι εικόνες με λέξεις, αλλά και μικρές, ουσιαστικές αναλύσεις από όσα μπορεί να παρατηρήσει ο επισκέπτης (να μην πω ο τουρίστας, είναι φανερό ότι ήσουν κάτι παραπάνω). Περιμένω ανυπόμονα και τις φωτό σου.

Καλωσήλθες, πάντα τέτοια!

Thursday, April 19, 2007 6:29:00 pm  
Anonymous Anonymous said...

Βασίλη η Σκάλα είναι ακριβώς όπως στις ταινίες..στο λέω εγώ που πήγα...κυρίες με μακρυές τουαλέτες και διαμάντια να κάνουμ μπαμ από μακρυά...και στο διάλειμμα σερβίρουν σαμπάνια και καναπεδάκια!απίιιιιιστευτη φάση!χιχιχι

και θα συμφωνήσω με τη Σάρα (αλλά όχι και "η άλλη" ρε κοπελιά!;) οι ελληνίδες έξω θεωρούνται από τις πιο όμορφες γυναίκες και ειδικά στην Ιταλία ακόμα σε μεγαλύτερο βαθμό τις έχουν Θεές!Θυμάμαι ένας φίλος μου που μου χε πει ότι όταν είχε έρθει Ελλάδα το καλοκαίρι τις τελευταίες μέρες έψαχναν μία κοπέλα άσχημη!χαχα
για να μην πω πως μας υποδέχτηκαν στην εστία που πριν μας δει ο οποιοσδήποτε είχε πέσει σύρμα ότι καταφθάνουν ελληνίδες και είχαν μαζευτεί όλοι στην πόρτα δήθεν για εσπρεσσάκι....αχαχαχα θέλω να πάω πίιιιισωωω:(

Πωλίνα

Thursday, April 19, 2007 7:30:00 pm  
Blogger ralou said...

A!τα ταξίδια!
Ρωμη πριν δύο χρόνια με 42 υπο σκιάν και 4 τα ξημερώματα στη κατάφωτη Φοντάνα ντι Τρέβι.

Καταπληκτικό το ταξιδιωτικό σου ποστ jason!
Και τα Highlights τα καλύτερα!

Thursday, April 19, 2007 10:31:00 pm  
Blogger Jason said...

Δεν περίμενα να ακούσω καλά λόγια για το post αυτό...
Μάλλον ο κόσμος διψάει για ταξίδια.
Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια.

Mad2luv, welcome back, χαίρομαι που σε ξαναβλέπω. Στο Παρίσι, όμως, έχω πάει, λέμε...

Just me, δεν μπορείς να φανταστείς πόσος κόσμος έμαθα εκ των υστέρων ότι ήταν Ιταλία εκείνες τις μέρες!

Πωλινάκι, εγώ τις Ελληνίδες τις εκτιμάω και τις σέβομαι, πάντως δε νομίζω ότι χρειάζεται να ψάξει κανείς για κοπέλα άσχημη στην Ελλάδα... Απλώς το διαφορετικό τραβάει, και ειδικά οι λατίνες και οι λατίνοι συνοδεύονται από μια κάποια φήμη... Απόδειξη οι φίλοι σου στην εστία, που σας ερωτεύτηκαν πριν σας δουν. :)

Thursday, April 19, 2007 11:08:00 pm  
Blogger asteroid said...

Ιάσων, καλώς ώρισες και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!
Ο κόσμος μπορεί να διψάει ή να μη διψάει για ταξίδια - δεν ξέρω... Το βέβαιο είναι πως διψάει, όμως, πολύ για φρέσκες περιγραφές, ανεπιτήδευτες, με επαγγελματικές. Με μικρές λεπτομέρειες καθημερινότητας και παρατηρήσεις ίσως ανούσιες, αλλά πολύ-πολύ οικείες, σχεδόν χειροπιαστές. Αυτές, νομίζω, είναι που πραγματικά του δίνουν την αίσθηση μιας πόλης, όπως θα την βίωνε κι ο ίδιος, ως απλός άνθρωπος και μέσος ταξιδιώτης. Τα υπόλοιπα τα διαβάζει και στους Οδηγούς!
Το κείμενό σου, λοιπ΄πον, είναι ακριβώς τέτοιο και χαλάλι ο κόπος σου!
Μια απορία μόνο : αν οι Ιταλίδες Ρωμαίες είναι 2-3 κλάσεις παραπάνω από τις Ελληνίδες (και όντως είναι!) κι αν παρ' όλ' αυτά, βρε παιδί, δεν τις χαρακτηρίζεις εντυπωσιακές, αναρωτιέμαι τότε τι γνώμη έχεις για τις άμοιρες τις Ελληνίδες!!!
;-))
Νάσαι καλά και πάντα να κάνεις ταξίδια - εσύ να γράφεις, εμείς να διαβάζουμε!!!

Friday, April 20, 2007 5:20:00 am  
Blogger maika said...

πέρασες υπέροχα και κάνει μπαμ!!!
αλλά αυτό με τις καλύτερες ιταλίδες στο λαιμό μου κάθησε...
πως μας το πετάς έτσι βρε παιδί μου?? έτσι τα λένε αυτά?? πες μας πρώτα να καθήσουμε....και μετά ρίχτο!!!

Και του χρόνου στην Ισπανία,να περάσεις υπεροχότερα....

Friday, April 20, 2007 9:24:00 am  
Blogger street spirit said...

έτσι ε;;;; εμείς ένα Αγρίνιο με το ζόρι πήγαμε και συ... πάντα τέτοιες υπέροχες στιγμές να έχεις Ιάσονα και ακόμα καλύτερες, παρεμπιπτόντως προτιμώ τις Ελληνίδες από τις Ιταλίδες και μιλάω εκ πείρας ;)

Friday, April 20, 2007 9:52:00 am  
Blogger Jason said...

Σ' ευχαριστώ, Asteroid. Η αλήθεια είναι ότι έτσι όπως το έθεσες το ερώτημα, ακούγεται λογικό, αλλά δεν το εννοούσα ακριβώς έτσι!

Street spirit, Αγρινιώτης είσαι...; Φτου... Και σε είχα σε μεγάλη εκτίμηση ρε φίλε... :)

Friday, April 20, 2007 10:36:00 am  
Blogger kerasia said...

Βούλιαξε η Ιταλία φέτος :)))
Καλώς ήρθες

Friday, April 20, 2007 1:56:00 pm  
Blogger Marina said...

Καλά Ιάσωνα, επέστρεψες και μεγαλούργησες. Φαντάζομαι ότι ο ταξιδιωτικός πράκτορας για τον οποίο σίγουρα δουλεύεις σου έδωσε τη μέγιστη αύξηση.

Φύλαξα το οδοιπορικό σου για Ιταλία στον σκληρό μου δίσκο. Καλύτερο δεν θα γινόταν.

Friday, April 20, 2007 3:14:00 pm  
Blogger Jason said...

Μαρίνα, αν ποτέ χρειαστείς ταξιδιωτικές πληροφορίες για τη χώρα αυτή, να ξέρεις ότι θα βρω πολύ πιο χρήσιμα πράγματα να σου πω.

Friday, April 20, 2007 6:06:00 pm  
Blogger iris said...

Η Φλωρεντία είναι η υπέροχη, τέλεια, εξαιρετική, μαγική, μαγευτική. Τη λάτρεψα από την πρώτη στιγμή. Κυρίως όμως τη στιγμή που στρίψαμε σ' ένα όμορφο στενό, εμείς και η κοπέλα που μας ξεναγούσε, και βρέθηκε μπροστά μου ο Δαβίδ του Μιχαηλάγγελο (είχα ξεχάσει βλέπεις σε ποια πόλη βρισκόμουνα) και παραδίπλα την αρπαγή των Σαββίνων (που με μάγεψε πιο πολύ από τον εξωπραγματικό Δαβίδ).
Είναι μια πόλη στην οποία θα μπορούσα να ζήσω.

Friday, April 20, 2007 7:30:00 pm  
Blogger 3 parties a day said...

Πολύ κατατοπιστικό το ποστ σου. Μπράβο.
Ωραία σε γενικές γραμμές η Ιταλία, αλλά προσωπικώς, νευριάζω πολύ με τους Ιταλούς. Έχεις παρατηρήσει ότι δεν μπορούν να πάνε πουθενά μόνοι τους; Μονίμως μεγάλες παρέες, που κάνουν φασαρία χωρίς λόγο και αιτία, φωνασκώντας σ' αυτή τη γλώσσα που σ' όλους αρέσει, αλλά εμένα μ' εκνευρίζει αφάνταστα.
Μόνο στην Τοσκάνη βρίσκει κανείς λίγη ησυχία.

Saturday, April 21, 2007 9:39:00 am  
Blogger Jason said...

Έτσι είναι. Ξέχασα να το γράψω αυτό στους Ιταλούς και, με την άδειά σου, το προσθέτω.
Ώρες-ώρες είναι όντως πολύ εκνευριστικοί, αλλά σε γενικές γραμμές έχουν πλάκα!
Και μη μου προσβάλλεις τη γλώσσα...

Saturday, April 21, 2007 9:55:00 am  
Anonymous Nefeli;-) said...

Άντε αδερφάκι.. άμα πας και του χρόνου θα σου κουβαληθώ κι εγώ μαζί!!!!
(Αν και κατά βάθος, Ελλάδα και πάλι Ελλάδα...)

Sunday, April 29, 2007 9:34:00 am  

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

Links to this post:

Create a Link

<< Home