Monday, November 06, 2006

Why do the angels cry

Δεν ξέρω πώς το θυμήθηκα τώρα.
Αλλά το θυμήθηκα.
Ήταν η πιο συγκλονιστική ποδοσφαιρική στιγμή που έχω παρακολουθήσει.
Έψαξα λοιπόν και βρήκα τις εικόνες.


Ήταν 14 Μαΐου του 2003. Λίγο πριν τις στις 22.30 το βράδυ, τοπική ώρα.

Στο γήπεδο Delle Alpi, στο Τορίνο.

Η Γιουβέντους κέρδιζε τη Ρεάλ στο 2ο ημιτελικό του Champions League και έβαζε πλώρη για το μεγάλο τελικό με τη Μίλαν.

Το ρολόι έδειχνε το 82ο δεύτερο λεπτό, όταν ο Pavel Nedvěd, ο πολύ μεγάλος αυτός παίκτης, αυτός που είχε σφραγίσει πριν από λίγο την πρόκριση με το 3ο γκολ της ομάδας του, έκανε μία αψυχολόγητη ενέργεια, ένα εντελώς ανούσιο και αχρείαστο φάουλ στο χώρο του κέντρου, σε μία ανύποπτη στιγμή, σε μία ασήμαντη φάση. Ο Steve McManaman έπεσε στο έδαφος και ο Pavel πάγωσε.

Η κίτρινη κάρτα που ήταν πλέον αναπόφευκτη, θα ήταν δεύτερη που μάζευε σε αυτή τη σειρά παιχνιδιών και θα του κόστιζε τη συμμετοχή στο μεγάλο τελικό.

Γονατιστός ικέτευσε τον διαιτητή, όμως ο Urs Meier έπρεπε να κάνει τη δουλειά του. Με ένα μελαγχολικό χαμόγελο έκανε κάτι για το οποίο σίγουρα λυπόταν και ο ίδιος τόσο όσο και κάθε άλλος άνθρωπος που αγαπάει πραγματικά το ποδόσφαιρο.

Ο Pavel έβαλε το πρόσωπο στα χέρια του και άρχισε να κλαίει.

Με δάκρυα έπαιξε τα λίγα λεπτά που απέμεναν, με δάκρυα τέλειωσε και το ματς.

Με δάκρυα αποχώρησε. Μαύρα δάκρυα σε ένα αγγελικό πρόσωπο.

Με δάκρυα αποχώρησε την ώρα που το γήπεδο αποθέωνε την ομάδα που αυτός οδήγησε ως εκεί.

Στη έξοδο δήλωσε "Δεν ξέρω... Δε σκεφτόμουν... Θέλω να πεθάνω...".

Ταξίδεψε στο Μάντσεστερ για τον τελικό, για να είναι στο γήπεδο με πολιτικά, κοντά στην ομάδα του.

Η οποία, βέβαια, έχασε.

13 Comments:

Blogger Attalanti said...

Συμβαίνει και στα καλύτερα σπίτια... :(

Monday, November 06, 2006 1:31:00 pm  
Blogger evelina_z13 said...

Αυτά τα αψυχολόγητα είναι...άστα να πάνε!!

Monday, November 06, 2006 2:03:00 pm  
Blogger ralou said...

Δεν με αγγίζουν τα ποδοσφαιρικά συμβάντα, αλλά μου φάνηκε απίστευτο ενας επαγγελματίας να κλαίει για την ομάδα του.

Εμείς όλοι στις συνηθισμένες δουλειές μας δεν έχουμε την ευκαιρία να παθιαστούμε τόσο.

Monday, November 06, 2006 2:30:00 pm  
Anonymous Anonymous said...

Ααααχ πολύ με συγκίνησε αυτό!!!Φαντασου από ολα αυτα που διάβασα (τα ονόματα) μονο τον Μακμάναμαν θυμάμαι, που γέλαγαμε με τον μπαμπά μου για το όνομά του!!!

Monday, November 06, 2006 2:31:00 pm  
Blogger Jason said...

Ο συγκεκριμένος, Ραλλού, ξαναέκλαψε για την ομάδα του, έκλαψε και για την Εθνική του, γενικώς με την πρώτη ευκαιρία βάζει τα κλάματα ο φουκαράς, κλαψιάρης μας βγήκε...
Julia, εγώ θυμάμαι το Μανώλη Μαυρομάτη παλιά να περιγράφει αγγλικό πρωτάθλημα και να τονίζει με τη χαρακτηριστική προφορά του: McManamannn... McManamannn... Μεγάλος παίκτης, πάντως. Σα Σκωτζέζος λόρδος έπαιζε μπάλα.

Monday, November 06, 2006 2:40:00 pm  
Blogger Stavros Katsaris said...

Γίγαντας αυτός ο Νεντβεντ.
Και στην ομμάδα του και στην Εθνική η παρουσία του κάνει τη διαφορά!
Αν δεν είχε τραυματιστεί στον ημιτελικό στο euro ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά!

Monday, November 06, 2006 3:43:00 pm  
Blogger Alexandra said...

έτυχε και το είχα δει τότε...

Ιάσωνα, είμαστε πάνω από όλα άνθρωποι... και το μεγαλείο κάποιου πιστεύω είναι και να το δείχνει.

καλησπέρα! :)

Monday, November 06, 2006 4:11:00 pm  
Anonymous Nassos said...

Και στο Euro 2004 μετά την ήττα στον ημιτελικό από την Ελλάδα γύρισε και είπε ότι "τον κυνηγάει η κατάρα"... Τι να πείς. Τουλάχιστον θα παραμείνει από τους κορυφαίους Τσέχους παίκτες.

Monday, November 06, 2006 7:31:00 pm  
Blogger convinced said...

κέρδισε όμως εκείνη την χρονιά το χρυσό παπούτσι.
Ρίξε μια ματιά και σε αυτό το αφιέρωμα αφού σου αρέσει ο Τσέχος.http://vviswanathan.wordpress.com/2006/09/04/pavel-nedved-a-czech-legend/

Monday, November 06, 2006 7:47:00 pm  
Blogger maika said...

λεβεντόκαρδος δηλαδή!!!
μπράβο του και μπράβο (100φορές πιο πολύ) και σε σένα που τον θαυμάζεις!!¨
;o))

Monday, November 06, 2006 9:22:00 pm  
Blogger Jason said...

Όντως ενδιαφέρον το αφιέρωμα, convinsed.
Δεν είναι και από τους πιο αγαπημένους μου παίκτες, πάντως είναι καταπληκτικός και η συγκεκριμένη στιγμή νομίζω ήταν ανεπανάληπτη.

Tuesday, November 07, 2006 3:03:00 am  
Blogger Debby said...

Μερικές φορές η ζωή σου παίζει παράξενα παιχνίδια.
Οσο και αν προσπαθείς να την φέρεις στα μέτρα σου, μια αψυχολόγητη ενέργεια αρκεί να φέρει τα πάνω κάτω!

Tuesday, November 07, 2006 9:47:00 pm  
Blogger Marina said...

ακόμη και τ' αστέρια κάνουν λάθη και την πληρώνουν. Εν τούτοις πρέπει να πώ ότι είναι σπάνιο να δείς άντρα να κλαίει. Ακόμη και για την ομάδα του.
Ειδικά για την ομάδα του.

Wednesday, November 08, 2006 9:06:00 pm  

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

Links to this post:

Create a Link

<< Home