Thursday, September 28, 2006

Η Αγία Τριάδα της γκρίνιας

Είναι κάποια πράγματα σ’ αυτήν την όμορφη χώρα που με νευριάζουν απίστευτα.
Δεν είμαι απ’ αυτούς που μεμψιμοιρούν όλη την ώρα ότι «αυτά μόνο στην Ελλάδα γίνονται…» και «αν πας στο εξωτερικό, θα δεις ότι…» και, να σας πω την αλήθεια, αυτοί οι τύποι επίσης με νευριάζουν απίστευτα. Άμα είναι όλα τόσα ωραία στο εξωτερικό, παράτα μας ρε φίλε και φύγε προς τα ‘κει. Αλλά η γκρίνια σου μου τη δίνει στα νεύρα.
Αυτή η γκρίνια, λοιπόν, είναι ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που με νευριάζουν σ’ αυτήν τη χώρα, όπως έλεγα. Εμένα δε με ενδιαφέρει να κάνω τη σύγκριση με ξένες χώρες και τη νοοτροπία του κόσμου κλπ., ούτε και με απασχολεί να καταλάβω αν είναι στη φύση του ανθρώπου ή στη φύση του Έλληνα να γκρινιάζει για τα πάντα.
Πάντως ξέρω ότι σ’ αυτή τη χώρα που ζω σίγουρα από τη στιγμή που γεννιόμαστε βομβαρδιζόμαστε καθημερινά με τεράστιες δόσεις γκρίνιας, τις οποίες απορροφούμε και από ένα σημείο και μετά κυλούν στα αίμα μας. Γιατί έτσι είναι πια. Η γκρίνια κυλάει στο αίμα μας.
Είναι 3 εκφάνσεις του καθημερινού μας βίου στις οποίες εμφανίζεται κατά κόρον αυτή η μιζέρια οι οποίες μου έρχονται ταχύτατα στο νου γιατί είναι απ’ αυτές που μου ‘ανάβουν τα λαμπάκια’. Γκρίνιες είτε αδικαιολόγητες είτε με βάση δικαίου μεν, αλλά το οποίο διεκδικείται με τόσο ευτελή και ανάξιο τρόπο που τελικά αποδυναμώνεται πλήρως.
1) Η πρώτη περίπτωση είναι η γκρίνια για τους πολιτικούς και την πολιτική.
Μεγάλωσα σε μία κοινωνία που είχα την εντύπωση ότι μισεί τους πολιτικούς και την πολιτική. Μεγάλωσα πιστεύοντας πως «όλοι ίδιοι είναι», ότι «είναι μόνο 'θα και θα'» και ότι «οι πολιτικοί είναι επαγγελματίες απατεώνες». Είχα την εντύπωση ότι αυτή η αίσθηση κυκλοφορούσε διάχυτη. Από τα χωριά και τις πλατείες, μέχρι τις γελοιογραφίες των εφημερίδων και τις (δήθεν) πολιτικές συζητήσεις των νέων. Δε θυμάμαι να έχω ακούσει ποτέ έναν άνθρωπο να σηκωθεί και να φωνάξει «Όχι ρε παιδιά, τι λέτε, οι άνθρωποι αυτοί είναι έντιμοι» ή «εγώ πιστεύω στο πρόγραμμα του τάδε κόμματος» ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Όλοι είναι για τις χωματερές δηλαδή.
Κι όμως, δεν κατάλαβα ποτέ πώς βγαίνουν όλο οι ίδιοι και οι ίδιοι. Επί 20 χρόνια ο κόσμος ψήφιζε το ίδιο κόμμα, και επί 30 χρόνια γενικώς ψηφίζουν τα ίδια 4-5 κόμματα και τους ίδιους πολιτικούς. Οι δημοσκοπήσεις, μάλιστα, δείχνουν ότι η συσπείρωση των κομμάτων είναι πολύ μεγάλη, δηλαδή πάνω-κάτω ο καθένας ψηφίζει κάθε φορά τα ίδια. Στο δήμο που ψηφίζω, στην Αθήνα, κανείς δεν συμπαθούσε ποτέ τον πρόεδρο που «δεν κάνει ποτέ τίποτα», κι όμως ο πρόεδρος πάει φουλ για 5η θητεία τώρα.
Δε με ενοχλούν αυτά καθαυτά τα παραπάνω σημεία. Με ενοχλούν απίστευτα, όμως, σε συνδυασμό με την ατέλειωτη γκρίνια. Ψηφίζεις τους ίδιους και τους ίδιους επειδή πιστεύεις ότι είναι ‘το μη χείρον βέλτιστον’, επειδή έχεις τον τάδε γνωστό εκεί που άμα βγει «θα μας φροντίσει κι εμάς» ή επειδή είναι οικογενειακή παράδοση. Εντάξει, δικαίωμα σου να μην έχεις πολιτική συνείδηση και πολιτική άποψη. Τότε όμως δε δικαιούσαι να σχολιάζεις μετά τους πολιτικούς και την (ανυπαρξία) πολιτική(ς). Με το επίπεδο των πολιτικών σου κριτηρίων διαμορφώνεις το επίπεδο της πολιτικής ζωής. Όλοι αυτοί από την ψήφο σου παίρνουν δύναμη. Με την ψήφο σου τους κάνεις θεούς. Προσκύνα τους λοιπόν μετά και σκάσε.
2) Η δεύτερη περίπτωση είναι η τηλεόραση.
Κανείς δε βλέπει τα ριάλιτι, η έννοια της σειράς του Φώσκολου έχει καταντήσει παροιμιακή, όπως και τα λατινοαμερικάνικα σήριαλ, η Πάνια είναι νούμερο και οι εκπομπές του Μικρούτσικου είναι της ντροπής. Για να μην αρχίσω για τις ειδήσεις.
Εντάξει. Ποιος τα βλέπει τότε όλα αυτά; Γιατί σίγουρα κάποιοι τα βλέπουν. Σίγουρα πάρα πολλοί τα βλέπουν... Δεν είναι μόνο ότι το λέει η AGB. Το ξέρουν τα κανάλια. Άμα δεν πούλαγαν, δε θα έπαιζαν. Δεν είναι βλάκες οι άνθρωποι. Εδώ παίζονται τρελά λεφτά.
Επιπλέον, δε δέχομαι εξαρχής καμία κατηγορία κατά της τηλεόρασης. Το ότι η τηλεόραση έχει κουμπί που κλείνει, το ότι υπάρχει το τηλεκοντρόλ με το οποίο αλλάζεις κανάλι χωρίς να χρειάζεται ούτε καν να σηκωθείς από τον καναπέ σου, το ότι κανείς δε σε αναγκάζει να έχεις τηλεόραση στο σπίτι σου και να τη βλέπεις κιόλας, το ότι υπάρχουν οι εφημερίδες, το Ίντερνετ, το ραδιόφωνο και τόσα άλλα μέσα ενημέρωσης, σου στερούν κάθε δικαιολογία που θα μπορούσες να φανταστείς για να με πείσεις ότι υπάρχει κάποια ανάγκη να βλέπεις τηλεόραση.
Ένας καθηγητής μου έλεγε κάποτε ότι η τηλεόραση δεν είναι ‘Μέσο Μαζικής Ενημέρωσης’, γιατί μόνο ενημέρωση δεν προσφέρει. Δεν λειτουργεί καν ως μορφή επικοινωνίας με τον υπόλοιπο κόσμο, γιατί η επικοινωνιακή σχέση που προσφέρει δεν είναι αμφίδρομη. Η τηλεόραση είναι ‘Μέσο Ευρείας Δημοσιότητας’ και μόνο ως τέτοιο θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται. Τι προσφέρει τότε; Διασκέδαση. Και μόνο. Μην την κατηγορείς λοιπόν. Αν, θες χρησιμοποίησε την. Αλλιώς, ασ’ την κλειστή.
Το τηλεκοντρόλ είναι πανίσχυρο όπλο. Αν ο κόσμος είχε όντως κάποιο επίπεδο και αν χρησιμοποιούσε το τηλεκοντρόλ για να υπερασπιστεί αυτό το επίπεδό του, η τηλεόραση θα ήταν καλύτερη.
Η τηλεόραση είναι καθρέφτης της κοινωνίας. Βλέπουμε αυτά που μας αξίζει να βλέπουμε και βλέπουμε αυτά που είμαστε. Και ακόμα κι αν δεν είναι έτσι, τότε σίγουρα στην πορεία θα γίνουμε αυτό που βλέπουμε. Αν η τηλεόραση δείχνει σκουπίδια, έχεις τη δύναμη να την κλείσεις. Μην γκρινιάζεις λοιπόν.
Αλλά αφού κάθεσαι και βλέπεις την Πάνια και το Μικρούτσικο, αφού τους δίνες βήμα για να σε ποτίζουν με τις μπούρδες τους, αφού τους κάνεις θεούς… ε προσκύνα τους κι αυτούς και σκάσε πάλι.
3) Το τρίτο θέμα της κατηγορίας αυτής είναι θέμα και πολιτικό και τηλεοπτικό. Είναι η ακρίβεια.
Ακρίβεια υφίσταται μεν σε ένα βαθμό, είναι αλήθεια.
Αλλά και εδώ υπάρχουν κάποια όρια στο τι θα σχολιάζουμε. Ο φραππές είναι στο Κεφαλάρι 4,70 ευρώ. Ακριβός…; Όχι. Γι’ αυτούς που τον πληρώνουν δεν είναι. Είναι 4,70 επειδή τόσο τον πληρώνουν κάποιοι. Άμα δεν τον πλήρωναν, η τιμή θα έπεφτε. Τα μαγαζιά τα συγκεκριμένα είναι πάντα γεμάτα. Ο κόσμος γουστάρει να πληρώνει τον φραππέ 4,70. Εμείς τι πρόβλημα έχουμε λοιπόν; Είναι ακριβό για σένα το 4,70; Πήγαινε να τον πιεις εκεί που κάνει 2,5 ευρώ. Και αυτό ακριβό είναι; Δεκτόν. Τότε να βγαίνεις πιο σπάνια σε καφετέριες για να σου περισσεύουν για τις πιο βασικές ανάγκες και να μην πεινάς. Και άμα το έκανε αυτό όλος ο κόσμος, θα έπεφτε και η τιμή του καφέ.
Όταν εδώ έφερε το mini market βιολογικές ντομάτες Κρήτης με 3,20 το κιλό και του έμειναν και σάπισαν γιατί δεν τις έπαιρνε φυσικά κανείς, τότε έμαθε και από τότε δεν έχουν οι ντομάτες πάνω από 1,5.
Δε θα ξεχάσω ποτέ το ρεπορτάζ για την ακρίβεια που έβλεπα το καλοκαίρι σε ιδιωτικό κανάλι με μία κυρία που έλεγε πόσο δύσκολος θα είναι ο φετινός χειμώνας και πώς θα τη βγάλουμε, αλλά ο Αρμάνι Αρμάνι στο γυαλί και τις σακούλες απ’ τα ψώνια σε ρούχα να μη φτάνουν τα δυο χέρια να τις κουβαλήσουν. Δε θα ξεχάσω ποτέ επίσης τη συμμαθήτριά μου στο σχολείο που δεν ήρθε μαζί μας στην εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη επειδή «τα 450 ευρώ ρε Ιάσονα είναι πάρα πολλά» και μετά από 2 βδομάδες πήγε και έδωσε ακριβώς αυτό το ποσό για 2 λαχανί τσαντάκια Louis Vuitton, ένα μεγάλο και ένα μικρό.
Δεν αμφισβητώ το γεγονός ότι υπάρχει κόσμος που πεινάει. Αλλά ο κόσμος γενικά ΔΕΝ πεινάει. Και αν πεινάει, τότε να κόψει τα μπουζούκια, τα κλαμπ και τα πανηγύρια για να έχει να φάει ψωμί και να αγοράσει πετρέλαιο. Αν πεινάει, ας βγει στους δρόμους. Δεν μπορεί να γεμίζουν οι δρόμοι μόνο για το ποδόσφαιρο και κατά τ’ άλλα να είναι γεμάτες μόνο οι καφετέριες. Όσο βλέπω τον κόσμο να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου και να πετάει λεφτά από τα παράθυρα, δεν μπορώ να ακούω γκρίνια για την ακρίβεια.
Και δεν μπορώ να ακούω τα κανάλια και τους πολιτικούς, αυτούς που κάναμε θεούς, να το εκμεταλλεύονται αυτό, ο καθένας για δικό του όφελος.
Αλλά με αυτό το σύστημα αξιών που δημιουργήσαμε, ας κάτσουμε να σκάσουμε τώρα.
Αν είμαστε ζώα, καλά κάνουν να μας εκμεταλλεύονται.
Μην γκρινιάζεις.
Σκάσε και προσκύνα.

24 Comments:

Blogger Alexandra said...

Καλά εμείς σκεπτόμαστε τα ίδια πράγματα...

Η γκρίνια είναι στα γονίδια του Έλληνα... Η μουρμούρα, η γκαντεμιά, το βρισίδι, το κόμπλεξ.

Αν κάποιος τολμήσει να είναι αισιόδοξος, τον κοιτάνε σαν τρελό. Είναι σίγουροι ότι κάτι κρύβει, ότι κάπου δεν στέκει με τα καλά του.

Προσωπικά αρνούμαι να συμμετάσχω σε αυτό τον παροξυσμό αρνητικότητας και γκαντεμιάς.

Προτιμώ, αξιοπρεπώς, να λειτουργώ με αισιοδοξία, αντιμετωπίζοντας τα καθημερινά μου προβλήματα (αλλά και τα πιο σοβαρά) παρά να πρήζω όλο τον κόσμο.

Thursday, September 28, 2006 2:38:00 pm  
Anonymous Anonymous said...

Μπορώ να πω ότι συμφωνώ απολύτως μαζί σού.
Συγκεκριμένα:
1. Η πλειονότητα των σημερινών πολιτικών στερείται παιδείας συνεπώς χέσε μέσα.
2.ΜΜΕ = Μέσα Μαζικού Εξανδραποδισμού
3.Η Ελλάδα απο κοινωνία αναγκών ε΄χει μεταβληθεί σε κοινωνία επιθυμιών και μάλιστα ηλιθίων.
Τολμώ μάλιστα να προβλέψω πως την προσεχή τριακονταετία θα μεταλλαχθεί από κοινωνία σε αγοραστικό κοινό.

Γενικό σχόλιο: Δεν υπάρχουν σήμερα έλληνες μόνο νοέλληνες ίσως και κάποιοι φιλέλληνες.(Γιανναράς)

Thursday, September 28, 2006 3:51:00 pm  
Blogger Jason said...

Σωστός ο Γιανναράς, αν και γενικώς μου φαίνεται κι αυτός... πολύ γκρινιάρης!
Ναι, τείνει να μεταλλαχθεί σε αγοραστικό κοινό, σε ένα κοινό κοινό, σε κοινό κενό.
Ο ίδιος καθηγητής που μας έλεγε για τα ΜΜΕ, μας εξηγούσε κάποτε τη διαφορά μεταξύ του κόσμου και του όχλου, αλλά και μεταξύ του πλήθους και της μάζας. Ο ελληνικός πληθυμσός, λοιπόν, αν και θεωρούμαστε από τους περισσότερο πολιτικά συνειδητοποιημένους λαούς παγκοσμίως, τείνει σιγά-σιγά να μετατραπεί κι αυτός σε μία μάζα.
Opos sto America.
Μπεεεεε...

Thursday, September 28, 2006 4:20:00 pm  
Blogger annamaria said...

Κάποτε είχα διαβάσει (και μου αρεσε πολυ) πως στην ψυχη του Ελληνα παλεύουν ο Χατζηαβατης και ο Μ. Αλεξανδρος.
Η κακομοιριά και η λεβεντιά σε όλο τους το μεγαλείο ,αιτίες δυστυχίας και δημιουργίας!!!

Να θεωρείς τον εαυτό σου τυχερό με τον καθηγητή που είχες!!

Thursday, September 28, 2006 4:48:00 pm  
Blogger street spirit said...

έλα jason μην γκρινιάζεις και συ ;)

Thursday, September 28, 2006 6:22:00 pm  
Blogger Jason said...

Χαχα!!!
Δίκιο έχεις, το σκεφτόμουν κι εγώ πως πολλή γκρίνια μαζεύτηκε και πάλι, ας βάλω στο τέλος κάτι πιο ευχάριστο για να το κλείσω, αλλά... δε μου βγήκε!

Thursday, September 28, 2006 6:39:00 pm  
Blogger Marina said...

Η γκρίνια Ιάσωνα είναι μέσα μας αυτοκόλλητη. Δεν έχει καμμία σχέση με την πολιτική, την ΤιΒι, την ακρίβεια. Ολοι γκρινιάζουν. Είναι το εθνικό σπόρ.
Οσοι δε κατηγορούν την ΤΙΒΙ είναι και οι πιό φανατικοί θεατές, που κάθονται με τις ώρες..ώστε να έχουν μετά και γνώμη.
Η ακρίβεια
Οι καφετέριες, τα καταστήματα ζητάνε ότι τους κατέβει και καλά κάνουν, εφόσον ο Ελληνας τα δίνει.
Εχω δεί φτωχό μετανάστη το Σάββατο να πίνει με την οικογενειά του 3-3 τους καφέδες στο Starbucks και να πληρώνει 60 ευρώ..Ντροπή? Οχι. Πραγματικότητα.
Εχει λεφτά η Ελλάδα. Ορεξη για αλλαγή νοοτροπίας και μόρφωση δεν έχει. Δεν θέλουμε να ξεφύγουμε απο τους μεγάλους αδελφούς και να πάμε πάρα πέρα..
Και όσοι λίγοι υπάρχουν που δεν γκρινιάζουν, τους αγριοκυττάζουμε..διαφορετικοί, να φύγουν, να πάνε έξω οι ψωνάρες..να μην μείνουν εδώ και ξεχωρίζουν απο τον συρφετό..

Thursday, September 28, 2006 7:17:00 pm  
Blogger Jason said...

Φυσικά και δεν έχει σχέση η γκρίνια με όλα τα υπόλοιπα, Μαρίνα. Η γκρίνια είναι έμφυτη.
Απλώς είναι τομείς στους οποίους εκφράζεται συχνά. Και τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα, ή, τουλάχιστον, αυτά μου σπάνε εμένα περισσότερο τα νεύρα, ήταν αυτα τα τρία που μου ήρθε να αναφέρω.
Συμφωνούμε στα υπόλοιπα.

Thursday, September 28, 2006 7:43:00 pm  
Blogger Playmobil said...

Οικοδεσπότη Jason,

Θα συμφωνήσω απόλυτα με την δυάδα της γκρίνιας, αλλά έχω σοβαρές επιφυλάξεις στον τρόπο που προσεγγίζεις το θέμα της ακρίβειας.

Συμφωνούμε, οι περισσότεροι από εμάς δεν είμαστε συνειδητοποιημένοι καταναλωτές (δεν επιλέγουμε το φθηνότερο, δεν απαιτούμε την ποιότητα για τα χρήματα που πληρώνουμε κλπ. κλπ.). Όμως από την άλλη πλευρά έχουμε δίκιο να διαμαρτυρόμαστε για την ακρίβεια όταν αυτή είναι αποτέλεσμα στρεβλώσεων της λειτουργίας της αγοράς (κρατικών και μη ολιγοπωλίων και μονοπωλίων, κλειστών επαγγελμάτων και άτυπων συμφωνιών, δυσκαμψίας της αγοράς εργασίας). Ποιοί είναι οι υπεύθυνοι για αυτό?

Θέμα για μεγάλη συζήτηση. Η απάντηση "η πολιτικοί που είναι όλοι ίδιοι" είναι μάλλον υπεραπλουστευτική και αναπαράγει απλώς αυτό που περιγράφεις ως 1η έκφανση του εθνικού μας γκρινιάρικου βίου.

Thursday, September 28, 2006 9:20:00 pm  
Blogger Jason said...

Αγαπητέ...
Εγώ καθόλου δεν πιστεύω πως είναι όλοι οι ίδιοι. Απλώς έχω την εντύπωση ότι υπάρχει διάχυτη αυτή η αίσθηση. Και διόρθωσέ με αν είναι μόνο η δική μου εντύπωση. Ενώ δε βλέπω αυτή η συνειδητποίηση να εκφράζεται και στις κάλπες. That was my point.
Για την ακρίβεια έχεις δίκιο. Γι' αυτό και σχολίασα εξαρχής ότι "Ακρίβεια υφίσταται μεν σε ένα βαθμό, είναι αλήθεια. Αλλά και εδώ υπάρχουν κάποια όρια στο τι θα σχολιάζουμε.".
Αυτό με ενοχλεί εμένα, κυρίως. Η μιζέρια. Γιατί άλλο είναι η διαμαρτυρία για την οποία μιλάς εσύ, με άποψη και με επιχειρήματα, και άλλο είναι η γκρίνια που τριγυρίζει σαν την άδικη κατάρα και σε ζαλίζει σαν κρεβατομουρμούρα, ειδικότερα όταν εκφράζεται στα δελτία ειδήσεων από τύπους αραχτούς σε καφετέριες με το Ray-Βan για μόστρα.

Thursday, September 28, 2006 9:41:00 pm  
Blogger Attalanti said...

Αγάπη μου, πάλι για τους κουμπάρους μιλάς; Κάτσε να σου πω τι έκανε η μαμά σήμερα!

Έεεεελα, ας δούμε κάτι άλλο, πάλι ποδόσφαιρο; Έχει την Πάνια στο Alter...

Τί εννοείς δεν θα μου πάρεις την καινούρια Gucci;!!!! Πάααααααλι στο Μπαλί θα πάμε Χριστούγεννα; Ο Στέλιος θα πάει την Τάνια στο Ντουμπάι... Τί κι αν πήγαμε οκτώ φορές; Εμένα μου άρεσε.

(Πολύ καλό, Jason, πολύ καλό!)

Friday, September 29, 2006 12:30:00 am  
Blogger Georgie said...

Είχα την τύχη και συνάμα ατυχία να ζήσω 2 φοιτητικά χρόνια στο εξωτερικό.

Και επειδή τα έζησα απ τα 17 και μετά, θέλω να προσθέσω μια λέξη ακόμα. Μιζέρια. Δεν μου φτάνει το comment για να το αναλύσω, δεν θέλω και να κουράσω. Ίσως στο blog μου το αναλύσω κάποια στιγμή.

Friday, September 29, 2006 3:26:00 am  
Blogger Strangeliz said...

loipon...
den to diavasa olokliro giati se ligo tha paw na dwsw ena mathima..
epeidi, diladi nomizw oti exw megalwsei me diaforetikes cultures in my environment, apoti o mesos ellinas...niwthw auti tin gkrinia..alla to thema den einai i gkrinia..giati kgw gkriniazw k oloi mas...
omws, pernwntas emena ia paradeigma sinithws otan lew "ti ellinaras" sunithws to lew eite epeidi einai tarifas lol, eite epeidi einai mizeros(min me pareksigeite den einai oloi etsi)alla einai i tipiki elliniki nootropia (kleistomualoi, xwris oreksi na eurinoun ts orizontes ts, "egw g*** k dernw", k rixnoun to ftaiksimo sallous...mizeria to vriskw auto k adunamia tou na pigaineis me to "reuma" apla epeidi einai voliko)
nomizw oti twra porothika k bgika ligo apto thema lol
newayz...
jason...dont worry be happy...i gkrinia einai fusiki, einai sto "paixnidi"...to thema einai na kseroume ta oria!
*and now wish me good luck

Friday, September 29, 2006 11:47:00 am  
Blogger Jason said...

Κι εγώ νομίζω ότι έχεις μεγαλώσει διαφορετικά και άμα σε γνωρίσει έστω και λίγο κανείς το καταλαβαίνει.
I'm not worried, Lise.
I'm just sick of some stuff.

Good luck...

Friday, September 29, 2006 12:12:00 pm  
Blogger Serenity said...

Πολύ καλό post, Ιάσονα! Δεν προσκηνώ (δεν είναι του χαρακτήρα μου) αλλά υποκλίνομαι :)

Friday, September 29, 2006 12:43:00 pm  
Blogger Serenity said...

*προσκυνώ* (αιντααααα...)

Friday, September 29, 2006 12:44:00 pm  
Blogger sofi-k said...

Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο μαζί σου!
Σ ι χ α ί ν ο μ α ι την γκρίνια!!!
Αν δεν σ' αρέσει κάτι, δοκίμασε να αλλάξεις κι εσύ κάτι!
Έχουμε μάθει σ' αυτήν τη χώρα να τα περιμένουμε όλα έτοιμα, λες και το δικαιούμαστε. Δε λέω, μακάρι να ήταν όλα ρόδινα και να ήμασταν όλοι μια χαρά, αλλά δεν είμαστε...

Κάτι που με εκνευρίζει απίστευτα, είναι η γκρίνια στις καθημερινές μας σχέσεις...
Νομίζω ότι δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα, τίποτα δεν μας φθείρει περισσότερο από την γκρίνια...
Αν δοκιμάζαμε λιγάκι, λιγουλάκι να μιλήσουμε πιο ήρεμα, χωρίς να περιμένουμε ο άλλος να μαντέψει τι έχουμε ανάγκη, αν κάναμε λιγάκι, λιγουλάκι τα πράγματα πιο εύκολα, δεν θα ήταν καλύτερη η ζωή μας;;;

Ουφ, τα είπα και ξαλάφρωσα!
Συγνώμη jason για το "σεντόνι" μου...
(ουάου, το πρώτο μου σεντόνι!)

Φιλιά!

Friday, September 29, 2006 9:40:00 pm  
Blogger sofi-k said...

Τελικά ήταν μικρό το σεντονάκι...

:ο)

Friday, September 29, 2006 9:41:00 pm  
Anonymous Anonymous said...

Ορισμένα πράγματα η αλήθεια ειναι ότι με ενοχλούν...αλλά δεν θα κάτσω να γκρινιάξω σε όλο τον κόσμο...
Δεν με ενδιαφέρουν ούτε οπι πολιτικοί, ούτε τι σκατά παίζει στην τηλεοραση, γιατί ΣΚΑΤΑ παίζει (και ας βλέπω Βερα στο Δεξί σαν γιαγιά!!!)...
Αυτό που με ενοχλεί ειναι ότι μας κοροιδευουν και εμείς το ανεχόμαστε όσο αφορά την ακρίβεια...Γιατί οκ, δεν θα πάρω τις ντομάτες που ειναι πανάκριβες, αλλά ειναι ορισμένες υπηρεσίες που από την ημέρα που γυρίσαμε στο EURO, όλα τα στρογγυλοποίησαν προς τα πάνω.. Δεν θα μπω σε λεπτομέριες..
Θυμάμαι ένα συνάδελφο που ανέφερε οτι η Σαντορίνη και η Μήλος ειναι φαρμακεία και σε ρουφάνε κανονικά κτλ κτλ κτλ... και του απάντησα πως όταν είχα πάει εγώ και στα 2 μέρη την ίδια χρονιά δεν ξόδεψα παραπάνω χρήματα από ότι σε άλλα νησιά, γιατί πολύ απλά δεν πήγαινα στην ταβέρνα που είχε την χωριάτικη 10€!!!! Διάλεγα σε ποιο μαγαζί θα πάω και τι θα φάω...
Την αστακομακαρονάδα δεν την έφαγα ούτε στην Σαντορίνη, ούτε στην Πάρο, ούτε καν στην Αθήνα...αλλά στην Αστυπάλαια (9.00 τον έβγαζαν από την θάλασσα, 15.00 τον τρώγαμε) που είχε 60€ σκάγανε 4 άτομα από το φαγητό, όταν στην Αθήνα έχει τουλάχιστον 130€ και ειναι και 3 ημερών...εεε σορρυ δεν θα πάρω τέτοια κοροϊδία και ειδικά μέσα στα μούτρα μου...

Η λύση ειναι μια...απλά δεν συμμετέχεις..

Friday, September 29, 2006 10:37:00 pm  
Blogger Krotkaya said...

Θα συμφωνήσω με όλα, λέξη προς λέξη. Πολύ καλά τα έργαψες.

Μικρή διόρθωση, επειδή ζω εκτός Ελλάδας εδώ και σχεδόν πέντε χρόνια: η γκρινια δεν είναι μόνο δικό μας χαρακτηριστικό! Πού να δεις πώς γκρινιάζουν οι Γάλλοι, οι Ιταλοί και οι Γερμανοί! Ω, ναι και οι Γερμανοί! Και μάλιστα για τα ίδια ακριβώς πράγματα που γκρινιάζουμε κι εμείς! και... για "τα χάλια τους"! (όπως λεν οι ίδιοι)

Saturday, September 30, 2006 12:33:00 am  
Blogger Jason said...

Πολυαγαπημένη sofi, αφενός δεν ήταν σεντόνι, αφετέρου και τα σεντόνια ευπορόσδεκτα είναι.

Julia, συμφωνώ μαζί σου λέξη προς λέξη.

Krotkaya, ίσως είναι έτσι, αλλά δε με απασχολεί και πολύ αυτό. Το έγραψα κιόλας εξαρχής. Αλλά το κρατάω σαν απάντηση σε όλους... γκρινιάζουν ότι "μόνο στην Ελλάδα βλέπεις τέτοια μιζέρια"!

Saturday, September 30, 2006 12:47:00 am  
Blogger Allitnil said...

Κουραστική η γκρίνια δεν λέω αλλά δεν πειράζει!
Ωραία είναι ακούς συνέχεις για το ένα και το άλλο, πάντα έχουμε κάτι να πούμε. Να γκρινιάξουμε, να ασχοληθούμε με τον ηλίθιο πολιτικό το γελοίο ριάλιτι τις ακριβές χαρτοπετσέτες! Χαχα γκρίνια γκρίνια γκρίνια!!!

Saturday, September 30, 2006 10:09:00 am  
Blogger SALOME said...

Να δείς που στο τέλος θα ασχοληθείς με τα ΚΟΙΝΑ εσύ και όχι τίποτα άλλο αλλά νομίζω ότι και ίδιος δεν θα είσαι με όλους τους άλλους και δεν θα γκρινιάζεις και δεν θα περιμένεις να σε αναδείξει το χαζοκούτι και όλα οσα ΣΟΦΑ λές ΕΣΥ δεν θα τα κάνεις. Ετσι αλλάζει κάτι Ιάσωνα -θέλει βέβαια πρώτα απ' όλα ν' αγαπάς τη ζωή και να θέλεις να δώσεις και δεύτερον να έχεις γερό στομάχι ν'αντιμετωπίζεις τα λαμόγια, τους αγενείς και το χύμα που δεν ξέρω αν στο εξωτερικό είναι σε τέτοια συχνότητας, συγνώμη αλλά..εκεί υπάρχουν και κάποιοι κανόνες!!! Νομίζω...

Saturday, September 30, 2006 3:33:00 pm  
Blogger Jason said...

Χμ...
Καλά, έχε με υπόψη σου, πάντως, γιατί αν κατέβω στην πολιτική από το νησί μας θα ξεκινήσω... Θα περιμένω την ψήφο σου λοιπόν!!!
Χαχαχ!!!
Σ' ευχαριστώ πολύ, όπως και να 'χει...
Φιλιά.

Saturday, September 30, 2006 3:49:00 pm  

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

Links to this post:

Create a Link

<< Home