Saturday, August 30, 2008

Τα πιο γλυκά σου καλοκαίρια

Ίσως να μην αγαπάς τη θάλασσα.
Κι αν το σκεφτείς, εντάξει, ίσως να μην έχεις μεγαλώσει δίπλα της, ίσως τα καλοκαίρια σου να τα περνούσες σε κάποιο όμορφο ορεινό χωριό, χωρίς να την έχεις πιάτο απ’ τη βεράντα σου, χωρίς να κάνεις τρία και τέσσερα μπάνια τη μέρα, ίσως να μην έχεις κάνει μπάνια βραδινά με εφηβικές παρέες και με κιθάρες, ίσως να μην έχεις ερωτευθεί δίπλα στη θάλασσα και ίσως να περνάς τα βράδια σου χωρίς να βλέπεις τα γρι-γρι να διασχίζουν το ασημένιο δρομάκι του φεγγαριού και να κοιμάσαι χωρίς να σε νανουρίζει ο ήχος του κύματος, ίσως να μην έχεις κοιμηθεί ποτέ στην παραλία λίγο μετά την ανατολή με το κύμα να σκάει πάνω στο πόδι σου, ίσως οι μπανιέρες στο σπίτι σου να μη βουλώνουν από φύκια, ίσως τα ξύλα στο τζάκι το χειμώνα να μη μυρίζουν θάλασσα και καλοκαίρι, ίσως στα τραπέζια να μην έχεις κελύφη οστρακοειδών και ίσως να μην έχεις πιάσει ποτέ καβούρια και πεταλίδες και αχινούς, ίσως να μην έχεις πατήσει ποτέ δράκαινα και ίσως να μην έχεις φάει σούπα από σκορπίνα και να μην εκτιμάς το φρέσκο ψάρι και ίσως να μη σου αρέσει καν το ψάρι, ίσως το ούζο να σου προκαλεί αηδία και ίσως ο Καββαδίας για σένα να ήταν απλώς ρομαντικός και ο νοτιάς να μη σου φέρνει δυσφορία και να μην ξέρεις να ξεχωρίζεις τα καράβια από τα φουγάρα και τα μποφόρ στη θάλασσα, ίσως να μην έχεις πάει βόλτες με σκάφη και να μην έχεις κλέψει ποτέ σου βάρκα, να μην έχεις ψαρέψει, να μην έχεις κάνει κουπί, να μην έχεις δει δελφίνια από κοντά και να μην έχεις κάνει βουτιές σε παραλίες που τις γνωρίζεις μόνο εσύ και τ’ αστέρια, και τελικά ίσως η μυρωδιά της θάλασσας να μη σου λέει και πολλά.
Σίγουρα θα ΄χεις άλλα ωραία να θυμάσαι.
Αυτό που σίγουρα δεν έχεις, είναι τους φίλους μου.
Αλλά και πάλι, θα ‘χεις ίσως δικούς σου και θα ξέρεις ότι όταν έχεις μεγαλώσει μαζί με κάποιον, όταν τον ξέρεις από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου, όταν τον έχεις ζήσει στα χρόνια της ξενοιασιάς, στις μεγαλύτερές του τρέλες και σ' όλες του τις αλλαγές, τότε ό,τι και να γίνει, όσα και να περάσουν, όπως και να τα φέρνει η ζωή, το νήμα θα το ξαναπιάνεις πάντα ακριβώς από ‘κει που το ‘χες αφήσει και ούτε πόντο πιο πέρα, θα είναι όλα όπως ήταν κάποτε, τόσο ελεύθερα και απελευθερωμένα, τόσο αυθόρμητα και τόσο ζωντανά, τόσο ζεστά και τόσο οικεία, όσο τότε που ήσασταν παιδιά. Τόσο αληθινά.
Κι αν θα σου ‘δινε κανείς θεός το κλειδί του χρόνου, να τον γυρίσεις πίσω και ν’ αλλάξεις ό,τι θέλεις στη ζωή, μπορεί να πείραζες πολλά, αλλά απ’ τα καλοκαίρια σου δε θ’ άλλαζες με τίποτα αυτούς τους φίλους, κι ούτε που θα ζητούσες κι άλλους.
Αν όλα αυτά είναι πράγματι έτσι, να μην ξεχνάς τουλάχιστον ποτέ ότι έχεις ζήσει στιγμές σπάνιες˙ τα πιο γλυκά σου καλοκαίρια.
Καλό χειμώνα να ‘χουμε.