Monday, August 28, 2006

Ραφαέλλα

Θα μπορούσα να γράψω πάρα πολλά για σένα.
Ποια είσαι, πώς είσαι, τι λατρεύω σε σένα, τι μισώ σε σένα, πόσο ίδιοι και πόσο διαφορετικοί είμαστε, πώς σε γνώρισα, πώς σε αγάπησα, πόσες φορές με νευρίασες και πόσες φορές σε νευρίασα, πώς πέρασαν αυτά τα 3 χρόνια...
Αλλά δε χρειάζεται, γιατί όλα αυτά τα ξέρεις. Και το post αυτό είναι ΓΙΑ ΣΕΝΑ, για κανέναν άλλον.
Για ένα μόνο πράγμα θέλω να σε ευχαριστήσω σήμερα. Για τον τρόπο που με στηρίζεις.
Έχω βαρεθεί σ' αυτή τη ζωή να είμαι πάντα ο ώριμος, ο μεγάλος, ο σοβαρός. Ο βράχος. Να αναλαμβάνω πάντα την ευθύνη για όλα και να δείχνω κατανόηση σε όλους. Το καλό το παιδί. Ο μαλάκας.
Έχω κουραστεί να είμαι πάντα εκεί για όλους. Να παίρνουν οι αγαπημένοι φίλοι, αλλά και ο κάθε τελευταίος, κλαίγοντας μες στ' άγρια χαράματα για να μου πουν τον πόνο τους και να είμαι πάντα εκεί για να μιλάω σα ψυχολόγος. Και όταν, πάλι, εγώ δεν είμαι καλά, κανείς να μην το πιστεύει πραγματικά, λες και δεν είμαι άνθρωπος εγώ, λες και δεν κάνω λάθη, δε μου φέρεται κανείς άσχημα, δε στεναχωριέμαι. Κανείς να μην ξέρει τι να μου πει τότε, λες και δε χρειάζομαι εγώ να ακούσω δυο λόγια, μου φτάνει ο εαυτός μου για να είμαι καλά.
Δεν μπορώ μόνος μου να στηρίζω τον κόσμο μου...
Σ' ευχαριστώ, λοιπόν.
Γιατί είσαι από τους λίγους που είναι πάντα εδώ. Ό,τι κι αν χρειαστώ, ό,τι κι αν μου συμβεί. Όσο σημαντικό ή ασήμαντο κι αν είναι αυτό. Που θα μου δώσεις συμβουλές, τις οποίες ίσως να μην ακολουθήσω - αλλά πάντως εσύ θα είσαι εδώ για να μου τις δώσεις. Που ξέρεις πώς θα μου μιλήσεις και τι θα μου πεις για να νιώσω καλύτερα.
Χάρη σε σένα νιώθω πιο ασφαλής να κάνω λάθη, νιώθω πιο ελεύθερος να είμαι λίγο παιδάκι.
Δε θα σου πω πόσο σ' αγαπάω, παραείναι κλισέ για να ταιριάξει σε ένα τέτοιο κείμενο.
Θα σου πω για άλλη μια φορά ότι σ' ευχαριστώ για όλα.
Και για μια φορά θα σου ζητήσω συγγνώμη. Για όλα όσα θα έπρεπε να σου είχα ζητήσει συγγνώμη κατά καιρούς. Και είναι πάρα πολλά.

14 Comments:

Anonymous argyrenia said...

Έχεις μεγαλείο ψυχής...

Monday, August 28, 2006 2:05:00 pm  
Blogger Ραφαέλλα said...

Και όχι μόνο μεγαλείο ψυχής...και καρδιάς και ό,τι άλλο θες...
Δε θέλω να μου λες ευχαριστώ. Δεν έκανα τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από όσα έχεις κάνει εσύ για μένα τα τελευταία 3 χρόνια. Για την ακριβεία, δεν έκανα τίποτα σπουδαίο.
Απλά νομίζω ότι είναι πολύ δύσκολο να βρεις έναν άνθρωπο να σε καταλαβαίνει, να σε νιώθει και να σε συμπληρώνει στο επίπεδο φιλίας-αγάπης. Όταν τον βρεις, είναι δύσκολο να τον αφήσεις και πιστεψέ με, είπαμε είμαι χαζή- χαζή, αλλά όχι τόσο για να μη θέλω να ανήκω στον κόσμο σου.
Εγώ σ' ευχαριστώ για τα γλυκά σου τα λόγια. Εγώ σ' ευχαριστώ που επικοινωνούμε με τόσο ξεχωριστό τρόπο. Νομίζω ότι μόνο εσύ με καταλαβαίνεις μερικές φορές. Και ότι μόνο εσύ μπορείς να δώσεις τη σωστή ερμηνεία των σκέψεών μου.
Τις συγγνώμες μερικές φορές τις λένε τα μάτια.
Τι γίνεται όταν λείπεις; Μμμμ νομίζω απλά τις διαισθάνεσαι.
Δεν ξέρω πως να το κλείσω όλο αυτό... Είμαι και λίγο αμήχανη οφείλω να ομολογήσω...

Monday, August 28, 2006 2:31:00 pm  
Blogger ralou said...

Μελένιο!

Νάστε καλά και τα δυο σας μικρά μου!
Πάντα έτσι!

Monday, August 28, 2006 3:16:00 pm  
Blogger Anarchist said...

Δύο σκέψεις και μία πρότασή μου πάνω στο post σου:

ΣΚΕΨΕΙΣ

1. Πίσω από ένα μεγάλο άνδρα κρύβεται μια μεγάλη γυναίκα

2.Jason said :

Έχω βαρεθεί σ' αυτή τη ζωή να είμαι πάντα ο ώριμος, ο μεγάλος, ο σοβαρός. Ο βράχος. Να αναλαμβάνω πάντα την ευθύνη για όλα και να δείχνω κατανόηση σε όλους. Το καλό το παιδί. Ο μαλάκας.

Τελικά δεν είμαι ο μόνος που αισθάνομαι έτσι.

ΠΡΟΤΑΣΗ

Τι θα έλεγες να ιδρύσουμε ένα σύλλογο ώριμων, μεγάλων, σοβαρών και υπεύθυνων με την επωνυμία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ aka ΜΑΛΑΚΕΣ

Monday, August 28, 2006 5:55:00 pm  
Blogger Jason said...

Φίλε μου, αναρχικέ...

1. Σίγουρα έχω πολλές σπουδαίες φίλες, δεν είναι μόνο η Ραφαέλλα. Πάντως θέλω να ελπίζω πως καθόλου δεν κρύβονται, διότι ξέρω αξίζουν πολύ περισσότερο από κάτι τέτοιο. Και σίγουρα δεν εντάσσω τον εαυτό μου στην κατηγορία των "μεγάλων ανδρών"... Άλλωστε, η αγωνία μου πλέον είναι να καταφέρνω να παραμένω παιδάκι...

2. Η πρότασή σου είναι άκρως ενδιαφέρουσα, αλλά φοβάμαι πως θα μας κυνηγήσει το σύστημα άμα έχουμε κι έναν αναρχικό στις τάξεις μας!

Monday, August 28, 2006 6:52:00 pm  
Blogger Alexandra said...

Το να παραδέχεται κάποιος δημόσια και να ευχαριστεί δείχνει ωριμότητα ουσιαστική.

Monday, August 28, 2006 10:27:00 pm  
Blogger ΠΡΕΖΑ TV said...

Ωραιος.
Τα σεβη μου για το κειμενο και τα συναισθηματα σου.

Monday, August 28, 2006 11:55:00 pm  
Blogger unpaiktable said...

Ωραίο που ακούγεται το δέσιμο σας.. Μ'αρέσουν πολύ αυτές οι εκδηλώσεις αγάπης από το πουθενα (δε μπορώ να ξέρω αν και τι υπήρξε αφορμή για το ποστ αυτό). Η Ραφαέλλα πάντως μου φάνηκε άτομο ικανό για όσα είπες, απλά διαβάζοντάς την. Κι εγώ στο κλαμπ, παιδιά..

Tuesday, August 29, 2006 1:39:00 am  
Blogger Jason said...

Αφορμή υπήρξε και την ξέρει αυτή που πρέπει να την ξέρει.

Αλλά κανονικά δεν πρέπει να χρειάζονται αφορμές γι' αυτά.

Tuesday, August 29, 2006 9:31:00 am  
Blogger Serenity said...

Πολύ όμορφο αυτό που μοιράζεστε! Και μπράβο σου που τής δείχνεις την αγάπη και την εκτίμησή σου, που τής λες 'ευχαριστώ'!

Tuesday, August 29, 2006 8:06:00 pm  
Blogger sofi-k said...

!!!

Πόσο πολύ χαίρομαι όταν βλέπω ανθρώπους που δεν φοβούνται να δείξουν τα συναισθήματα τους και να εκτεθούν!

Wednesday, August 30, 2006 3:04:00 pm  
Blogger Strangeliz said...

hihi...san nakouw ton eautoooo mou...alla eides pou panta uparxei Kapoios pou mas katalavainei? kai sinithws mas ekplizei....

idea...na mpoume stin seira na klaigomaste o enas stona allo lol..kanenas den tha meinei xwris wmo...an kai exw! my FELIX!

xxx

asxeto... ekana dokimastiko ia to mad simera! doing doing...polu gelio!

Wednesday, August 30, 2006 9:26:00 pm  
Blogger Sadie said...

:) Etsi mpravo...

Thursday, August 31, 2006 1:37:00 pm  
Blogger kaTeRINa said...

:D

είσαστε και οι δυο πολλοί τυχεροί που βιώνετε μια πραγματική φιλία!

πάντα έτσι!

Friday, September 01, 2006 2:32:00 pm  

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

Links to this post:

Create a Link

<< Home