Thursday, May 12, 2011

Μισή δεκαετία

Έχω αλλάξει λοιπόν σ' αυτά τα 5 χρόνια.
Και πώς να μην έχω αλλάξει, από τα 19 στα 24 αλλάζει κανείς πολύ, τουλάχιστον πολύ περισσότερο απ' ό,τι φανταζόταν νωρίτερα. Στα 20 η ζωή κι ο κόσμος είναι ανοιχτά μπροστά σου, είναι πολύ πιο ανοιχτά απ' ό,τι είχαν υπάρξει ποτέ στο παρελθόν και, κυρίως, απότομα. Τόσο ανοιχτά, τόσο απότομα. Αλλάζει ο τρόπος που καταλαβαίνεις τον κόσμο, αλλάζει ο τρόπος που βλέπεις τον εαυτό σου, και αλλάζει ο τρόπος που ορίζεις τον εαυτό σου μέσα στον κόσμο.
5 χρόνια πριν, στις 12 Μαΐου του 2006, έκανα ποδαρικό εδωμέσα με ένα κείμενο για τη βία στη γήπεδα, με αφορμή πρόσφατα επεισόδια των οπαδών της ΑΕΚ μετά τη λήξη ενός τελικού Κυπέλλου. Πέντε χρόνια μετά, και πάλι γράφω κείμενα που μιλάνε για επεισόδια οπαδών της ΑΕΚ μετά τη λήξη ενός τελικού Κυπέλλου.
(Η παραπάνω παράγραφος παρενεβλήθη για 2 λόγους: 1ον για να καταστήσει σαφές ότι το πνεύμα του σημερινού post είναι επετειακό, και 2ον για να χαριτολογήσω λίγο ότι, μπορεί εγώ να έχω αλλάξει, αλλά κατά τ΄ άλλα ίσως να μην έχει αλλάξει και τίποτα.)
Και όμως, μισή δεκαετία ζωής είναι μεγάλο πράγμα. Όχι πως είχα σκεφτεί ποτέ ότι θα κράταγε λιγότερο, δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα ερχόταν η στιγμή που θα σταματούσε αυτό το blog, κι ούτε το φαντάζομαι και τώρα, που οι αναρτήσεις του είναι πιο σπάνιες κι από τις βροχές αστεροειδών, αλλά παρ' όλα αυτά εξακολουθεί να μου φαίνεται μεγάλο πράγμα το γεγονός ότι εδώ και μισή δεκαετία αποτυπώνω σκέψεις μου κάπου, δημοσίως.
Βέβαια, μετά τα πρώτα 1-2 οργασμικά (από πλευράς συχνότητας και πυκνότητας παραγόμενης σκέψης) χρόνια, το blog ετούτο βρίσκεται σε μία κατάσταση εναιώρησης άνωθεν των πραγμάτων. Το περίεργο είναι πως, απ' ότι προκύπτει από τις στατιστικές του blogspot, υπάρχουν ακόμα πολλοί παλαβοί που περνάνε από εδώ, τάξεις μεγέθους περισσότεροι απ΄ ό,τι αποτυπώνεται σε σχόλια, κλπ.. Εντάξει, για να είμαστε και δίκαιοι, οι περισσότεροι απλώς διασχίζουν, όταν, ψάχνοντας στο Google για "επαγγέλματα του μέλλοντος", "μεταλλαγμένα προϊόντα", "φωτογραφίες πολέμου", "γράμμα σ' έναν ποιητή", "μη-με-λησμόνει", "αγκαλιά", κ.α., ο δημοφιλής ιστότοπος αναζήτησης τους παραπέμπει σε σχετικά posts μου. Αντίστοιχα, πολλοί στέλνονται και από links για συγκεκριμένες αναρτήσεις μου, που φαίνεται πως υπάρχουν τελικά σε διάφορες γωνίες του Διαδικτύου. Το αποτέλεσμα είναι να κάνουν την εμφάνισή τους εδώ δεκάδες ή και εκατοντάδες άνθρωποι ημερησίως, ακόμη κι αν εγώ γράφω μια φορά το μήνα.
Φέτος, σε αντίθεση με όλα τα προηγούμενα επετειακά posts, θα αποφύγω να παραθέσω εν είδει ανασκόπησης συγκεκριμένα αγαπημένα κείμενα ή κείμενα χαρακτηριστικά, σημαντικά ή ιστορικά για το blog για τον οποιονδήποτε λόγο, κυρίως γιατί κάθε φορά όταν το κάνω αυτό συνειδητοποιώ ότι τα περισσότερα ανήκουν στον πρώτο χρόνο, και δε θέλω να αναλογίζομαι ότι το μαγαζί δεν πρέπει να έχει πια και πολλά να προσφέρει. Άσε που δεν πιστεύω ότι καθόταν ποτέ να τα ξαναδιαβάσει και κανείς, επειδή ξαφνικά τα ξαναθυμόμουν εγώ. Άλλωστε, ένας ενδιαφερόμενος δε θα ήταν και δύσκολο να τα αναζητήσει στα προηγούμενα επετειακά posts.
Ευχαριστώ τον οποιονδήποτε αγαπάει να περνάει από εδώ για τον οποιονδήποτε λόγο, και εύχομαι καλή συνέχεια σε όλους.

ΥΓ: Αλήθεια, "αγκαλιά", το πρόσεξες; Είναι παράξενο το πόσοι άνθρωποι ψάχνουν στο Google για "αγκαλιά"...

22 Comments:

Blogger Michalis Melidonis said...

Χρόνια πολλά! :-)

(μία παλιά τότε,
αναγνώστης τώρα
reloaded :-)

όλα τριγύρω αλλάζουνε
και όλα τα ίδια μένουν..

Thursday, May 12, 2011 3:07:00 pm  
Blogger Marina said...

Ο άνεμος της αλλαγής φυσάει συνεχώς. Μόνο που όντας μικρότερος απο το σήμερα, δε φαντάζεσαι το μέγεθος της αλλαγής που θα έρθει, γιατί θα ξεκινάει απο το μέσα μας. Οπως αλλάζει ο κόσμος κάθε στιγμή έτσι και εμείς.
Τελικά όμως παρόλλες τις αλλαγές ίδιοι είμαστε όσον αφορά τα μπλόγκς και συγχρόνως εντελώς διαφορετικοί απο τις προσδοκίες του τότε. Για ΑΕΚ έγραφες για ΑΕΚ γραφεις.
Ο άνεμος μπορεί να είναι γαρμπής, πουνέντης, γρέγος..
Αραγε, ξέρεις να σφυρίζεις;
http://www.youtube.com/watch?v=YFh2vpGeoIk

Thursday, May 12, 2011 4:05:00 pm  
Blogger Jason said...

Μιχάλη και Μαρίνα, τα σχόλιά σας μου ήρθαν στο mail, όπως το έχω ενεργοποιήσει να γίνεται εδώ και πολύ καιρό, αλλά για κάποιο λόγο εξαφανίστηκαν από εδώ. Ή ίσως δεν εμφανίστηκαν ποτέ; Δεν ξέρω.
Δεν τα έχω κιόλας πια για να τα αντιγράψω εγώ. Ελπίζω να μη συνεχιστεί αυτό. Σε κάθε περίπτωση, εγώ τα διάβασα και σας ευχαριστώ πολύ. :)

Saturday, May 14, 2011 9:31:00 am  
OpenID sakidio said...

Ήταν πρόβλημα που αντιμετώπιζε το μπλόγκερ Ιάσωνα. Διάβασα ότι το αντιμετώπιζαν κι άλλοι (ε πέρνα κι εσύ στο wordpress :-p ).

το να περνάω από τα ιστολόγιά μας (καλά ρε 19 ήσουν; πιο μεγάλο σε έκανα) είναι σαν να περνάω από σύναξη παλιών συμμαθητών , χωρίς όμως την ξενέρα.

Tuesday, May 17, 2011 11:01:00 am  
Blogger Jason said...

Ναι το διάβασα κι εγώ, είχε εργασίες συντήρησης το blogspot και εξαφανίστηκαν πολλά από τα posts και τα comments που έγιναν κατά τη διάρκεια αυτών. Σε πολλούς επανήλθαν, όμως, σύμφωνα τουλάχιστον με την ενημέρωση του ίδιου του blogspot, ενώ εδώ μάλλον δεν είναι για να ελπίζουμε.
Θα πέρναγα στο wordpress, αν δε βαριόμουν. :P

ΥΓ: Όταν βλέπει κανείς κανα ορθογραφικό που βγάζει μάτι, ας το λέει. Είχα γράψει "εν είδη" με -η και μόλις το είδα κόντεψα να πεθάνω.

Tuesday, May 17, 2011 12:45:00 pm  
Blogger Angelos said...

"Όλα τριγύρω αλλάζουν και όλα τα ίδια μένουν"

Έχω την αίσθηση ότι τα πάντα επαναλαμβάνονται στη ζωή μας, απλά εμείς είμαστε διαφορετικοί όσο περνάνε τα χρόνια και γι'αυτό τα προσλαμβάνουμε διαφορετικά.

Το καταλαβαίνω αυτό που λες γιατί και εγώ μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο, που σταμάτησα να είμαι φοιτητής και ξεκίνησα να δουλεύω, νιώθω να είμαι αρκετά διαφορετικός άνθρωπος.

την καλησπέρα μου...

Υ.Γ.: είμαι και εγώ ένας από αυτούς που περνάνε, αλλά δεν αφήνουν σχόλια πάντα. Πέρα από το ότι δεν θέλω να αφήνω σχόλια απλά για να αφήνω, είναι κάποια ποστ που δεν επιδέχονται σχολίων...

Tuesday, May 17, 2011 1:39:00 pm  
Anonymous Anonymous said...

Βρε Ιασωνάκι...πάντα γράφεις τόσο όμορφα...από μικρός.. ακόμα κι αν ο λόγος σου αλλάζει και ωριμάζει είναι πάντα αισθαντικά τα κείμενά σου..ελπίζω να είσαι καλά γλυκό μου..

Πωλίνα.. ;)

Tuesday, May 17, 2011 9:47:00 pm  
Blogger Jason said...

Σ' ευχαριστώ, Άγγελε.
Δε χρειάζεται να αφήνεις σχόλια, ίσως μάλιστα τα περισσότερα κείμενα, όπως άλλωστε λες, να μην περιμένουν να δεχθούν σχόλια.
Αρκεί που αγαπάς την μπλογκόσφαιρα και διαβάζεις πράγματα.

Τι ωραία έκπληξη, Πωλινάκι. :)
Ναι, έχεις δίκιο, ο λόγος μου αλλάζει και ωριμάζει. Αλλά πάντα θα θυμάμαι με νοσταλγία εκείνα τα αθώα χρόνια που πόσταρα κάθε μέρα και που πέρναγα κάθε βράδυ κατά τις 3 από το μπλογκ σου περιμένοντας να διαβάσω κάτι καινούριο.
Ελπίζω να περνάς καλά όπου και να είσαι! Αν και... μαθαίνω ότι μπορεί να έχουμε κάτι κοινούς γνωστούς... :) Φιλάκια!

Wednesday, May 18, 2011 3:48:00 pm  
Blogger zVyk said...

Αχ καλέ μου Ιάσονα...

Saturday, May 21, 2011 3:06:00 pm  
Blogger Jason said...

O blogger τελικά τα κατάφερε και, μετά από καμιά δεκαριά μέρες, εμφάνισε τα σχόλια του Μιχάλη και της Μαρίνας!

Kiara, :)...

Sunday, May 22, 2011 3:55:00 pm  
Blogger 3 parties a day said...

Οι μισοί ψάχνουν για αγκαλιά και οι υπόλοιποι Ladose...

ΥΓ. Να τα εκατοστήσεις :)

Thursday, May 26, 2011 6:32:00 pm  
Blogger Jason said...

Χεχε σ' ευχαριστώ, Άννα...

Friday, May 27, 2011 12:35:00 am  
Blogger Anarchist said...

τους χαιρετισμούς μου Jason,

όποτε δημοσιεύεις κάτι πάντα το διαβάζω,
νιώθω όμορφα διαβάζοντας τα κείμενα σου.

Χρόνια πολλά!!!

Saturday, May 28, 2011 8:46:00 pm  
Blogger Jason said...

Ωωω σ' ευχαριστώ πολύ, συνάδελφε.
Καιρό είχα να λάβω νέα σου, χαίρομαι πολύ που σε βλέπω εδώ. :)

Sunday, May 29, 2011 7:08:00 pm  
Blogger the other lover said...

αχ αυτό με τον πρώτο χρόνο είναι πολύ καταθλιπτικό να το σκέφτεσαι-κι εγώ το σκέφτομαι.κάθε φορά που διαβάζω τα πρώτα μου κείμενα λέω "τι ωραία που έγραφα",μου φαίνεται πως τώρα γράφω ηλίθια σε σχέση με τότε..πφφφ,ας μην το σκεφτόμαστε καλύτερα..έτσι κι αλλιώς,αλλάζει ο κόσμος σε μισή 10ετία,το γράψιμο ίδιο θα'μενε?

Tuesday, June 07, 2011 8:42:00 am  
Blogger Jason said...

Όπως είπε και η Πωλίνα πιο πάνω, καθώς ωριμάζεις, ωριμάζει και ο λόγος σου.
Δεν υπάρχει κάτι κακό σ' αυτό, το χειρότερο είναι όταν σκέφτεσαι ότι δεν έχεις πια να πεις τόσο πολλά, όχι το πώς αλλάζει ο τρόπος που τα λες.
Αλλά καλά να είμαστε, κι ας λέμε ό,τι θέμε. :)

Tuesday, June 07, 2011 2:02:00 pm  
Anonymous Anonymous said...

πωπωωωω...τυχαια σε βρηκα ξανα...εχω κλεισει μπλογκ, εχω χαθει, αλλα ποσο μ αρεσε το κειμενο σου...5 χρονια μετα, κ ομως, τοσο ιδια, και ταυτοχρονα τοσο διαφορετικα,...
ελπιζω να εισαι καλα...
Mad2luv

Wednesday, June 08, 2011 9:14:00 pm  
Blogger Jason said...

Έλα ρε...
Αυτό κι αν είναι απίστευτο...
Τι ωραίες επιστροφές που είχε αυτό το ποστ! Τι ωραία χρόνια τότε ρε συ mad2luv!
Ελπίζω να είσαι κι εσύ καλά και γεμάτη ενέργεια, όπως πάντα... :)

Thursday, June 09, 2011 10:01:00 am  
Anonymous Anonymous said...

χαχαχαχαχα..νταξ, καλα ειμαι...αν κ ακομα φοιτητρια, αυτο το γαμωπτυχιο δεν ερχεται ακομα...αχαχχαχα..εχω σχεση 2 χρονια, υγεια εχουμε, αγαπη εχουμε, ομως να σου πω κατι, αναπολω εκεινα τα χρονια...ημουν πιο ηρεμη, πιο ελευθερη, πιο....δε ξερω..περασαμε απιστευτες στιγμες η αληθεια ειναι..και αν σκεφτεις οτι δε γνωριζομασταν κιολας, το κανει ακομα πιο απιστευτο...χαιρομαι που καποιοι συνεχιζουν..μα μου φαινεται μακρυνο παρελθον..εγω το χω κλεισει εδω και 3 χρονια σχεδον..
θα σε επισκεπτομαι που και που...ελπιζω και συ να εισαι τελεια..και ναι, παραμενω τρελη...χαχαχαχαχα
mad2luv

Friday, June 10, 2011 9:03:00 am  
Blogger Jason said...

Δεν είχα καμία αμφιβολία ότι θα παρέμενες τρελή, χρυσό μου... :)
Χαίρομαι που είσαι καλά και ευτυχισμένη και χαίρομαι που μαθαίνω νέα σου μετά από πολύ καιρό! Μεγάλη σύπμτωση που έτυχε να είναι με αφορμή ένα τέτοιο επετειακό ποστ.
Φιλάκια πολλά και να περνάς να τα λέμε! :)

Monday, June 13, 2011 3:17:00 pm  
Blogger sofi-k said...

(Σου ξαναγράφω γιατί το προηγούμενο κείμενο σβήστηκε...)

Να μαι κι εγώ, στα παλιά αλλά γνώριμα λημέρια,απ'όπου δεν σταμάτησα ποτέ να περνάω, αφού ήσουν από τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα! Τί όμορφες συναντήσεις είχαμε! Χρόνια πολλά Ιάσονα μου και εύχομαι να μην αλλάξεις καταβάθος, όσο κι αν μεγαλώνεις! Γιατί είσαι ωραίος άνθρωπος!

Βλέπω από πάνω και την mad, το πιο γλυκό τρελοκόριτσο! Αν το διαβάσεις κορίτσι μου, σου στέλνω πολλά φιλιά και να ξέρετε και οι δύο ότι μου έχετε λείψει πολύ! Εξάλλου υπήρξαμε για πολύ καιρό μια ωραία "οικογένεια"...

Πολλά πολλά φιλιά!!!

Sunday, July 17, 2011 9:59:00 am  
Blogger Jason said...

Αχ τι χαρά σε αυτό το ποστ!
Τόσοι παλιοί φίλοι!
Όπως ξέρεις καλή μου Σ., είσαι από τους πιο αγαπημένους μου φίλους σε αυτόν το χώρο.
Χαίρομαι πολύ που σε ξαναβλέπω εδώ και ελπίζω να μαθαίνω νέα σου συχνά!
Φιλιά πολλά και καλό καλοκαίρι!

Sunday, July 31, 2011 11:19:00 am  

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

Links to this post:

Create a Link

<< Home