Friday, August 31, 2007

Να καεί το Λαγονήσι ξανά

Το προηγούμενο post γράφτηκε σε ώρες που δε θα έπρεπε να γράφονται posts.
Γι' αυτό και άργησα να το συμπληρώσω.
Το κάνω τώρα, λοιπόν, γιατί έχω την αίσθηση ότι δεν έγινα κατανοητός.
Την ατάκα για το Λαγονήσι την πέτυχα σε ένα chat, όπου ένα κωλοπαίδι καμάρωνε τον εαυτό του να χαίρεται να βλέπει το Λαγονήσι να απειλείται, γιατί, λέει, όλοι εκεί λεφτάδες είναι, δεν έχουν ανάγκη.
Αυτό δεν μπορώ να πω πως μου έκανε έκπληξη.
Αυτό που μπορώ να πω πως μου έκανε σε ένα βαθμό έκπληξη, είναι ότι οι μισοί σχεδόν από τους καλούς ανθρώπους που είχαν την ευγένεια να αφήσουν κάποιο σχόλιο στο κείμενό μου, έσπευσαν να συμφωνήσουν, ούτε λίγο - ούτε πολύ, το Λαγονήσι να καεί.
Γενικώς, παρατηρεί κανείς διάχυτη αυτή τη νοοτροπία του "να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα αφού δεν έχω κι εγώ μία", όπως την περιγράφει γλαφυρά η αγαπημένη Γεωργία.
Για να ξεκαθαρίσω, λοιπόν, εντελώς τη δική μου σκέψη από κάτι τέτοιο, θέλω να πω τα εξής.
Όταν ήμουν μικρός, επειδή οι γονείς μου γύριζαν αργά κάθε μέρα, είχαμε για αρκετό καιρό στο σπίτι μια γυναίκα, μέσης ηλικίας, που ερχόταν κάθε πρωί τις καθημερινές για να κάνει δουλειές και κυρίως να προσέχει τη μικρή, τότε, αδερφή μου. Πολύ καλή γυναίκα, η αδερφή μου την είχε μάθει ως "γιαγιά-Ε".
Ο άντρας της δούλευε στα λατομεία κοντά στο σπίτι μας. Μια μέρα, ο άνθρωπος απολύθηκε και η οικονομική κατάσταση της οικογένειάς τους δυσκόλεψε σημαντικά. Έτσι, ο παππούς μου τότε μεσολάβησε, ζητώντας από έναν καλό του φίλο, έστω Β, μεγαλοεπιχειρηματία και ιδιοκτήτη πασίγνωστης αλυσίδας σούπερ μάρκετ, να βολέψει τον άνθρωπο κάπου. Έτσι κι έγινε, ο Β είχε την καλοσύνη να φροντίσει αμέσως ώστε ο φίλος μας να πιάσει δουλειά σε ένα κοντινό σούπερ μάρκετ Β, παρ' όλο που η προχωρημένη ηλικία του, υπό άλλες συνθήκες, με τίποτα δε θα του εξασφάλιζε κάτι τέτοιο.
Μια μέρα, έβλεπε η... γιαγιά-Ε τηλεόραση στο σπίτι και έλεγαν οι ειδήσεις για κάποια βόμβα που είχαν βάλει κάποιοι ένα βράδυ σε κάποια τράπεζα και τα είχε κάνει γυαλιά καρφιά. Γυρίζει, λοιπόν, και λέει "ε ρεεε μια τέτοια βόμα να έπεφτε και στο σπίτι του Β..."...
Ο λόγος που ο Έλληνας μισεί τον εργοδότη του δεν είναι ταξικός. Είναι η ντροπή που νιώθει ο Έλληνας να κάθεται να δουλεύει για να πηγαίνει στο τέλος του μήνα και να απλώνει το χέρι να του δώσουν λεφτά. Το μίσος αυτό είναι απέναντι στο χέρι που του δίνει λεφτά, στο χέρι που έχει λεφτά. Στο χέρι που έχει λεφτά, τη στιγμή που το δικό του δεν έχει.
Αυτό είναι ο ορισμός του κόμπλεξ.
Μπορεί σε κάποιες χώρες που γνώρισαν την κακή εκδοχή του κομμουνισμού, να είναι σε ένα βαθμό δικαιολογημένο το μίσος που βράζει απένανατι σ' αυτούς που έχουν. Γιατί όταν έχουν μεγαλώσει μέσα σε ένα σύστημα που ορίζει ότι ο καθένας θα έχει από μισή κατσίκα (για να συνεχίσουμε με το παράδειγμα της Γεωργίας), ή μάλλον ότι το κράτος θα έχει όλες τις κατσίκες και ο καθένας θα παίρνει από μισό ποτήρι γάλα, τότε όταν κάποιοι πολύ λίγοι είχαν μια Σιβηρία κατσίκες, ήταν προφανές ότι κάπου υπήρχε λάκκος στη φάβα. Ήταν προφανές ότι ο κόσμος είχε εξαπατηθεί και ότι τα πάρα πολλά λεφτά των πάρα πολύ λίγων ήταν κλεμμένα από τους πάρα πολλούς που δεν είχαν ούτε τα πάρα πολύ λίγα που έπρεπε. Όταν, μάλιστα, οι πάρα πολύ λίγοι αυτοί δε δίσταζαν να τα επιδεικνύουν, με τον κόσμο να πεινάει, τότε το μίσος ναι, ήταν δικαιολογημένο.
Δυστυχώς ή ευτυχώς, στην Ελλάδα δεν έχουμε ζήσει τέτοιες καταστάσεις. Ο καπιταλισμός προσφέρει τις ευκαιρίες του. Κάποιοι πλουτίζουν, κάποιοι τα κουτσοβολεύουν, κάποιοι έχουν πρόβλημα. Αλλά αν ο Έλληνας νιώθει ότι ο πλούσιος έχει εξ ορισμού λεφτά που του ανήκουν, αυτό είναι κόμπλεξ δικό του.
Στη δική μας χώρα, μπορεί να υπάρχουν τόσοι και τόσοι φτωχοί πλην τίμιοι, όμως υποβόσκει συχνά ένας φθόνος προς το κεφάλαιο, που μπορεί να εκφράζεται με πολλούς τρόπους. Από το ότι "μπορεί να είμαστε φτωχοί αλλά έχουμε καρδιά" (ενώ οι πλούσιοι είναι εξ ορισμού άνθρωποι κακοί, σκληροί και άκαρδοι, όπως έλεγα) σε όλες τις συναφείς εκφάνσεις του, μέχρι τη βόμβα στο σπίτι του Β και τη φωτιά στο Λαγονήσι.
Δεν είναι η ανέχεια που καλλιεργεί τέτοια μυαλά στην Ελλάδα. Είναι η μιζέρια.

13 Comments:

Blogger sofi-k said...

Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με τα λεγόμενα σου!
Αν και δεν είμαι τόσο σίγουρη για την ντροπή που λες, στο τέλος του μήνα, όταν ο εργαζόμενος απλώνει το χέρι... Δεν νομίζω πως αυτό είναι το συναίσθημα του.
Ναι, υπάρχει μιζέρια, και υπάρχει φθόνος.

Δυστυχώς οι περισσότεροι Έλληνες είμαστε βλάκες. Αντί να κοιτάξουμε πως οι ίδιοι θα προοδεύσουμε, ζηλεύουμε, φθονούμε, μιζεριάζουμε. Και ελωχεύει μέσα μας κακία για τα κεκτημένα του άλλου.

Saturday, September 01, 2007 3:03:00 pm  
Blogger aggelos-x-aggelos said...

Είναι από τα κείμενα που θα ήθελα να είχα γράψει!

Saturday, September 01, 2007 3:45:00 pm  
Blogger Jason said...

Sofi-k, νομίζω ότι ο μέσος Έλληνας έχει κόμπλεξ να έχει αφεντικό.
Δεν είναι αυτός ο λόγος του φθόνου προς το κεφάλαιο, δεν είναι θέμα εργασιακών σχέσεων, είναι θέμα της γενικότερης μιζέριας που κουβαλάει ο Έλληνας στο κεφάλι του.
Αλλά το κόμπλεξ απέναντι στο χέρι που πληρώνει το δικό του, πιστεύω είναι γεγονός συχνά.

Άγγελε, τιμή μου.

Saturday, September 01, 2007 4:25:00 pm  
Blogger Καπετάνισσα said...

Μιλάς ξεκάθαρα, μιλάς ορθά, νιώθω πως είναι κι έντιμη η φωνή σου.
Άρα, καυστική, αιχμηρή, λεπίδι και γροθιά μαζί.
Διεισδυτική και ξεσκέπαατη οπτική.
Αλήθειες.

Sunday, September 02, 2007 9:23:00 pm  
Blogger Marina said...

Οχι μονο η μιζέρια, γιατί τέτοια μυαλά έχουν και οι καλοστεκούμενοι. Σκέτος φθόνος. Οι παλιοί λέγανε "Χέρι που δεν μπορείς να δαγκώσεις, φίλα το", οι νεώτεροι λένε "Χέρι που σε ταϊζει, φτύστο το".

Monday, September 03, 2007 10:16:00 pm  
Blogger iris said...

όταν δούλευα στη διεθνή αμνηστία στο δρόμο είχα σταματήσει κάποτε ένα κύριο μιας ηλικίας - αλλά όχι και παππού - και προσπαθούσα να του εξηγήσει τι είναι η διεθνής αμνηστία και το έργο του. Αυτός με τη σειρά του μου το γύρισε στο τι κάνει η Αμνηστία για τους πλούσιους και πιο συγκεκριμένα για τον Bill Gates γιατί δεν υπάρχει περίπτωση, αφού είναι πλούσιος είναι και άτιμος, εκμεταλλευτής, μη σου πω και εγκληματίας...

Δε σημαίνει επειδή κάποιος είναι πλούσιος ότι είναι και κάθαρμα. Αυτό είναι ένας από τους πολλούς μύθους της σύγχρονης κοινωνίας.

Tuesday, September 04, 2007 10:39:00 pm  
Blogger 3 parties a day said...

Αυτά που παρατήρησες, τα βλέπουμε συνεχώς γύρω μας. Είναι απίστευτο.
Και θέλει πολύ αγώνα για να πάψει κανείς να βλέπει έτσι τα πράγματα και να ξεφύγει απ' αυτά τα κόμπλεξ. Το ξέρω καλά, γιατί τον έχω δώσει κι εγώ αυτόν τον αγώνα...

Wednesday, September 05, 2007 12:26:00 pm  
Blogger sofi-k said...

Το ξέρω ότι δεν κολλάει στο ποστ σου, αλλά μόλις πέρασα από τον μπλογκοέρωτα σου και είπα να ρίξω μια ματιά κι εδώ...

Μακάρι να είναι η νέα της αρχή, μια σπουδαία αρχή!

Καλό σου βράδυ!...

Wednesday, September 05, 2007 9:51:00 pm  
Blogger Jason said...

:)
Εντάξει, δεν αλλάζουν τόσο πολλά.
Μόνο τη θαυμάζω πολύ.
Και της το λέω λίγο.

Τώρα με γλύκανες ξαφνικά που με σκέφτηκες. Σαν αστείο είχε ξεκινήσει αυτό με το μπλογκοέρωτα, να που κάποιοι άνθρωποι μας έχουν συνδέσει κάπως στη σκέψη τους. :)
Τιμή μου και χαρά μου.

Thursday, September 06, 2007 1:51:00 am  
Blogger lagonisi said...

Μενω στο λαγονησι,ανηκω σε αυτουσ που διαχωριζεισ ωσ ''πλουσιουσ'' κ δεν εχω αφεντικο πανω απο το κεφαλι μου,

ομωσ διαφωνω μαζι σου,γιατι το πιστευω πραγματικα οτι δεν μπορεισ να κανεισ περιουσια,αν δεν εκμεταλευτεισ,δεν κοροιδεψεισ,δεν πατησεισ αυτον που θα σκυψει για να ανεβεισ,δεν 8α ''φασ αυτον που ειναι μικροτερο ψαρι απο 'σενα.και αν δεν το εχεισ κανει εσυ,θα το εχει κανει ο παππουσ σου η' ο προπαππουσ σ...

οταν το αφεντικο σου,σου δινει λιγοτερα απο αυτα που ειναι να παρεισ,σε βαζει να δουλευεισ περισσοτερεσ ςρεσ αν δεν 8εσ να χασεισ την δουλεια σου,δεν σε μονιμοποιει και σε βριζει τοτε ειναι λογικο να ευχεσε να του καει το σπιτι..

ειναι η μιζερια ,η ζηλεια και ο φθονοσ του εργαζομενου η' η αναγκη κα8ε αφεντικου να επιβληθει,να διαταζει και να ασκει εξουσια.
περα απο τα κομπλεξ των αφεντικων να επιβληθουν σε οικονομικα ασ8ενεστερουσ ειναι το συστημα που τουσ αναγκαζει να ειναι καθαρματα.διοτι αν εισαι καλο αφεντικο,κατα 90% 8α πεσει η επιχειρηση εξω..

Thursday, April 03, 2008 4:32:00 am  
Anonymous Anonymous said...

ΖΩ ΣΤΟ ΛΑΓΟΝΗΣΙ 7 ΧΡΟΝΙΑ. ΚΑΙ ΞΕΡΩ ΑΡΚΕΤΑ ΚΑΛΑ ΤΟΥΣ
ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΕΔΩ. ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΑΛΛΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΦΤΩΧΟΙ. ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ ΣΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΕΠΙΑΣΕ ΦΩΤΙΑ ΖΟΥΝ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΦΤΩΧΟΙ Η ΜΕΣΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. ΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΠΙΑΝΟΥΝ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ. ΕΠΙΣΗΣ ΘΕΛΩ ΝΑ ΡΩΤΗΣΩ ΚΑΤΙ! ΣΚΕΦΤΙΚΑΤΕ ΠΟΤΕ ΟΤΙ ΜΕΡΙΚΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΝ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΝ ΛΕΦΤΑ ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΟΛΗ ΤΟΥΣ ΤΗ ΖΩΗ ΔΟΥΛΕΥΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΙΖΕΡΙΑΖΟΝΤΑΣ Η ΚΛΕΓΟΝΤΑΣ;
ΑΝΝΑ

Sunday, April 20, 2008 3:47:00 pm  
Anonymous Anonymous said...

Α! ΞΕΧΑΣΑ! ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΤΟ mail ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ anezini22@hotmail.com

ΑΝΝΑ

Sunday, April 20, 2008 3:49:00 pm  
Blogger Jason said...

Λαγονήσι, η σκέψη σου είναι απολύτως κατανοητή.
Παρ' όλα αυτά, δε θα μπορούσα να διαφωνήσω περισσότερο.
Υποθέτω όμως πως και η δική μου θέση είναι γενικώς κατανοητή και εξάγεται ασφαλώς το συμπέρασμα ότι διαφωνούμε καθέτως, χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσω περισσότερα.

Άννα, υποθέτω αυτά που γράφεις δεν απευθύνονται προς εμένα, τη δική μου θέση υποθέτω την κατάλαβες κι εσύ, δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω.

Monday, May 26, 2008 9:37:00 pm  

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

Links to this post:

Create a Link

<< Home