Monday, September 10, 2012

Pourquois?

“Εγώ δε θέλω να φύγεις”, μου είπε. “Αν φύγουν όλοι όσοι αξίζουν, εδώ ποιος θα μείνει; Και τέλος πάντων τι άλλο πρέπει να συμβεί για να το πάρουμε απόφαση ότι πρέπει να ασχοληθούμε;”
Σ’ αυτό το τελευταίο είχε δίκιο, και πράγματι με έβαλε σε σκέψεις, ως πότε θα ανέχεσαι να μην ασχολείσαι, ως πότε θα αποδέχεσαι ότι θα αποφασίζουν για σένα μόνο ανίκανοι κι αγορασμένοι, για να μην μπλέξεις;
Και για κάμποσο με προβλημάτισε αυτή η σκέψη, ότι δηλαδή πιο πολύ από σεβασμό απέναντι στο εαυτό σου, οφείλεις να υπάρχεις κάπου, κάπου δίπλα σε αυτά που πιστεύεις και λες. Κι άσε που, εντάξει, άσε τα κοινά, αλλά έστω από σεβασμό πάλι, απέναντι σε σένα και στους άλλους, δε φεύγεις από την ομάδα όταν χάνει και δεν πηδάς από το καράβι όταν βουλιάζει, σωστά;
Κι όμως τελικά, και επειδή μεγαλώνοντας κάπως διαχώρισα τη θέση μου από την Ελλάδα και τον Έλληνα, και κάπως σταμάτησε να με εκφράζει η εθνικότητα και (πολύ περισσότερο) η υπηκοότητά μου (και γι’ αυτό φταίω εγώ αλλά φταις κι εσύ, “μέσε Έλληνα”, ναι εσύ, εσύ πιο πολύ απ’ τον Πάγκαλο), κάπου λοιπόν άρχισα να συνειδητοποιώ ότι εγώ με το καράβι δεν έχω σχέση. Ή τέλος πάντων pourquois, που λεν κι οι Γάλλοι.
Για να το πω απλά, δεν είναι ότι δεν αγαπάω την Ελλάδα, κι ας μην ήταν σε θέση να φροντίσει για τίποτα, η σύγχρονη Ελλάδα είναι ένα ασυγχώρητο μπουρδέλο αλλά παραμένει όμορφη χώρα και, κυρίως, κουβαλάει ένα ανυπέρβλητο συμβολικό φορτίο.
Είναι όμως ότι δεν αγαπάω εσένα, “μέσε Έλληνα”. Γιατί για κάθε σου αρετή, χρεώνεις άλλες δέκα “παθογένειες” καμαρωτές, που ναι, θα ξεριζωθούν, αλλά θα περάσουν δεκαετίες. Τόσες δεκαετίες, που θα είμαι τυχερός αν υπάρχω ακόμα.
Ελληνοθωμανική καθυστέρηση, υστέρηση, και λοιπά.
Αυτό δε σημαίνει ότι δε με ενοχλεί όλο αυτό που συμβαίνει, με ενοχλεί γιατί έχω καταλήξει να το ορίζω ως φόνο εκ προμελέτης και όχι ως ατύχημα ούτε ως αυτοκτονία. Και, παρ’ όλο που ίσως είμαστε αυτοί που το αξίζουμε περισσότερο απ’ όλους, εξακολουθεί να είναι άδικο και τόσο μα τόσο ξετσίπωτο, που εξοργίζει.
Εν πάση περιπτώσει, εγώ την άλλη βδομάδα φεύγω. Δε σου λέω για πάντα, αλλά πάντως φεύγω.
Πάω σε μια χώρα για την οποία μπορείς να πεις ό,τι θες, αλλά ένα είναι το σίγουρο: ότι το κράτος σε σέβεται, δείχνει να νιώθει ότι σου χρωστάει κάποια πράγματα, και ότι ο διπλανός σου έχει μάθει κι αυτός να σέβεται πέντε-δέκα βασικά πράγματα σε σένα, σημαντικότερο των οποίων ίσως το γεγονός ότι δεν του χρωστάς τίποτα.

ΥΓ: Αυτός που δεν ήθελε να φύγω, έφυγε πριν από μένα, στην ίδια πόλη που θα πάω κι εγώ.

5 Comments:

Blogger Γλύκα said...

Και'γω ήθελα να μείνω αλλά έφυγα.
Δεν υπάρχουν προοπτικές στην Ελλάδα. Το κράτος δεν σέβεται τους πολίτες του, η κομματοκρατία κυριαρχεί σε όλες τις όψεις της δημόσιας σφαίρας, δουλειές δεν υπάρχουν και το πράμα συνεχώς πάει από το κακό στο χειρότερο.
Τρία χρόνια σκατά, από μνημόνιο σε μνημόνια, με την ανεργία να καλπάζει, την εκμετάλλευση να αυξάνεται, τους φτωχούς και τους άστεγους να πολλαπλασιάζονται, και τι κάναμε;
Πήγαμε και βγάλαμε κυβέρνηση τους ίδιους πολιτικούς που κατέστρεψαν τη χώρα.
Δεν θέλουμε να σωθούμε.

Monday, September 10, 2012 7:28:00 pm  
Anonymous ΤΟΥΤ said...

Πιό πολύ απ' όλους-απ' όλους - εγώ δεν ήθελα να φύγεις. Όμως εγώ σου είπα σήκω φύγε δυό χρόνια πριν.Γιατί είναι ουτοπία να χαραμίζεις τη ζωή σου για έναν τόπο αχάριστο που θα σου τα πάρει όλα και δε θα σου δώσει τίποτα, παρά θα σε σκουριάσει και θα σε ξεφτίσει. Οταν ένας άνθρωπος έχει ευκαιρίες και επιλογές, το χρωστα στον εαυτό του να τις αρπάξει. Η ζωή είναι δική σου, όχι κάποιου τόπου. 30 χρόνια μετά, καλύτερα να μετανιώνεις γι' αυτά που έκανες παρά γι' αυτά που δεν έκανες.

Tuesday, September 11, 2012 4:16:00 pm  
Blogger Angelos said...

Ποτέ δεν ξέρεις αν η επιλογή που θα κάνεις είναι η σωστή ή όχι. Το θέμα είναι να την υποστηρίξεις μέχρι το τέλος, να έχεις υπομονή και επιμονή.

Καλό ξεκίνημα και να σου πάνε όλα όσο πιο καλά γίνεται!

Wednesday, September 12, 2012 12:25:00 am  
Blogger το κορίτσι που ήθελε πολλά said...

ακριβώς ρε γαμώτο. Να τη λατρεύεις την κωλοχώρα και να μην την αντέχεις. Μ'αρέσει εδώ,είναι όμορφα κι έχει ωραίο καιρό. Και ξέρω πως κατά πάσα πιθανότητα δε θα αντέξω και πολύ διαφορετικά κλίματα. Και θέλω τόσο πολύ -χωρίς κατά βάθος να το θέλω και πάρα πολύ- να φύγω.

Thursday, September 13, 2012 5:57:00 pm  
Blogger Marina said...

Τι καλά που φεύγεις! Εύχομαι αέρα στα πανια σου. Να ξεχάσεις τον Ελληνάρα, το κακό εαυτό της πατρίδας μας, να μπείς μέσα σε πολιτισμένους κόσμους όπου τα κράτη σέβονται τους πολίτες και οι δεύτεροι εργάζονται με συνείδηση για το κοινό καλό.


Friday, September 14, 2012 10:57:00 am  

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

Links to this post:

Create a Link

<< Home